Πάει πιο κάτω;

To καλοκαίρι του ’91 ή του ’92 είχαμε πάει για διακοπές με τους γονείς μου στην Κέρκυρα. Τότε το νησί ήταν πολύ στα πάνω του. Γεμάτο άγγλους που κάνανε κάθε βράδυ το Φαληράκι της Ρόδου να φαίνεται Βατικανό. Δίπλα στο σπίτι μου είχε μια pub, τώρα γυμναστήριο , που μάζευε τον πάτο και τον απόπατο από το βιομηχανικό Sheffield, το Leeds και το Colchester την εποχή που οι Blur είχαν ήδη μετοικήσει στο Λονδίνο και ετοίμαζαν το Modern Life Is Rubbish. Έβλεπα φανέλες ομάδων, τους ζήλευα κιόλας που είχαν άλλες παραστάσεις -εγώ δεν είχα πάει ακόμη στο γήπεδο και είχα για ήρωες τη Σοβιετική τριπλέτα των Λιτόφτσενκο, Σάβιτσεφ και Προτάσοφ.

Στο μπαρ της γειτονιάς, ο Νίκος που βλέπω κάθε χρόνο τις 2 πρώτες αγωνιστικές της Premier League εκεί πέρα είχε καλωδιακή. Είχε κάνει Αγγλία και το είχε αγαπήσει το πρωτάθλημα. Είχα νωπές ακόμη τις μνήμες από το Euro της Δανίας, η πρώτη διοργάνωση που παρακολούθησα ever και είχα πάει να δω ποδόσφαιρο. Έπαιζε η Leeds του μετέπειτα πρωταθλητή Καντονά. Έγινε ο ήρωας μου για τα επόμενα 5 χρόνια που έπαιξε μπάλα αλλά εμένα με είχε κερδίσει ο Τζον Μπαρνς, ο Μάκκα, ο Γκρόμπελαρ, o Ρέντναπ, ο Ρόζεναλ και ο νεαρός Φάουλερ. Και ο παππούς Ιαν Ρας. Το μουστάκι του Σούνες στον πάγκο ήταν πιο μεγάλο κι από την τηλεόραση που έβλεπα τους αγώνες. Από τότε και για τα επόμενα 17 χρόνια παρακολουθώ αυτή την ομάδα. Μια ομάδα που έπαιξε καλό ποδόσφαιρο και κέρδισε τίτλους (όχι το πρωτάθλημα) την εποχή του Ουγιέ, έκανε εγκληματικά λάθη, κάκιστα παιχνίδια, λάθος μεταγγραφές και κέρδισε το ΤσουΛου (όχι όμως το πρωτάθλημα) την εποχή του Μπενίτεθ και επέτρεψε στη Μαν Γιου να τη φτάσει σε κατακτήσεις πρωταθλημάτων.

Τη φετινή σεζόν ήμουν αρκετά σκεπτικός για το τι θα δω. Τον Χοντσον τον συμπαθώ. Είναι εργατικός και έχει τεράστια εμπειρία. Ήταν και στον πάγκο της Ιντερ όταν γούσταρα να βλέπω τον Τσιριάκο Σφόρτσα. Έκανε μεταγγραφές εργαλείων, κέρδισε τις εντυπώσεις και όχι το στοίχημα μέχρι στιγμής με τον Τζο Κόουλ, πήρε τον πρώην παίχτη του Ολυμπιακού Γιοβάνοβιτς και έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού για πρώτη και τελευταία ίσως φορά στο Σωτήρη τον Κυργιάκο. Και έχασαν από τη Νορθάμπτον στα μπέναλτι προχτές στον 3ο γύρο του Λιγκ Καπ. Που μεταξύ μας δεν έχει καμία σημασία η κατάκτηση του από την Μαν Γιου και την Τσέλσι. Για την κατάντια της Λίβερπουλ όμως ή για το ανερχόμενο αραβικό πρεστίζ της Σίτι έχει τεράστιο. Ή για τον υπερκτιμημένο γέρο που κάθεται στον πάγκο των Σπερς. Δε θυμάμαι να έχω λυπηθεί τόσο πολύ άλλη φορά αυτή την ομάδα. Τα προβλήματα είναι αμέτρητα, οι αεριτζήδες Ζιλετ και Χιγκς δε βρίσκουν να πουλήσουν τον αέρα που αγόρασαν και τα χρέη από τις τράπεζες με τα οποία φέσωσαν την ομάδα, το νέο Άνφιλντ δε θα γίνει, παίχτες κλειδιά όπως οι Κάραχερ και Τόρες φαίνονται πρώην ποδοσφαιριστές, κάτι τυχαίοι όπως ο Τζόνσον ή ο Ρέινα θεωρούνται πρωτοκλασσάτοι, ο Άγγερ δεν ξέρει τι θέση παίζει, αστέρια όπως ο Μάξι βρίσκονται σε fade out mode, ο Πόουλσεν παραείναι λίγος και κάνει τον Μόισες να φαίνεται Βιεϊρά την εποχή που ήταν αρχηγός της Άρσεναλ και αυτό που απομένει είναι το φιλότιμο του Κάουτ και τα τρεξίματα του Τζέραρντ που προσπαθεί να είναι τόσο νεροκουβαλητής όσο και ηγέτης. Το πρωτάθλημα χάθηκε, το Λιγκ Καπ το ίδιο και σου μένει ένα Europa League και ένα FA. To σύμπαν δε λέει να συνομωτήσει, ο κόσμος δεν είναι δίκαιος και η θλίψη δε φεύγει πάνω από το Kop.

Mίρσα (όταν μιλάμε για τη Λίβερπουλ φώναζε με Σάμι Λι)

Advertisements

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.