Μαθήματα ζωής

Μπορεί η αγωνιστική περίοδος να έχει ξεκινήσει από τον Ιούλιο (όχι για όλους βέβαια δίνοντας το ιδανικό άλλοθι) αλλά η αλήθεια είναι οτι η πραγματική μπάλα ξεκινά μαζί με τα σχολεία. Έτσι παίρνω την σκυτάλη από τον συγκινητικό Μίρσα και θα προσπαθήσω να παραθέσω τι μας δίδαξε η πρώτη αγωνιστική του Τσου Λου.

Μάθαμε λοιπόν:

  • Ότι καλή η επιθετική φιλοσοφία, οι marketing-orientated συγκινητικές επιστροφές τύπου Σέσκ, αλλά Πέπ μου κάποια στιγμή πρέπει να προσέξουμε και τα μετόπισθεν γιατί στο δίδυμο Μασεράνο – Μπούσκετς μέχρι και ο Τοτσέ μπορεί να σου βάλει γκόλ. Μπροστά βέβαια έχεις τον Λιονέλ που κατάφερε να περάσει σχεδόν από μέσα από τον Αμπάτε στο πρώτο γκόλ.

  • Η Σίτι έχει πλέον παικταράδες αλλά με τον μυρωδιά Ιταλό στον πάγκο και λόγω της απειρίας της θα αργήσει ακόμα να κάνει το επόμενο βήμα. Επίσης οτι η τριάδα Καβάνι-Λαβέτσι-Χάμσικ ισορροπεί στον σωστό συνδυασμό τάχύτητας-αλητείας- ροκενρολ παιχνιδιού, λες και είναι βγαλμένη από τα υγρά όνειρα του Μπιέλσα.
  • Οτι ο Ροναλντο αποδοκιμάζεται γιατί είναι όμορφος και πλούσιος. Αι ρέστ μαι κέις
  • Οτι δεν νοείται διοργάνωση Champions League χωρίς την συμμετοχή της Λίβερπουλ, της Γιουβέντους και του Παναθηναϊκού (τυράκι εκτόξευσης σχολίων)
  • Ότι ο σερ Άλεξ μεγάλωσε και δεν αντέχει τις εκνευριστικές ερωτήσεις, πόσο μάλλον αν γίνονται από την κόρη του King Kenny
  • Ότι ο Χούλκ είναι ο επόμενος παίκτης που θα κλέψει την ευάλωτη καρδιά του Αμπράμοβιτς (με την σύμφωνη γνώμη του special2)
  • Οτι με εξαίρεση την εποχή του αχώνευτου που κατάφερε να τις δώσει λίγα huevos που λένε και οι σπανιόλοι, η Ίντερ παραμένει ένα σύνολο από υπερτιμημένα γατάκια, που σε κάνει να λυπάσαι που ο μεγάλος Ντιέγκο δεν προτίμησε να πάει να βρει τον Σουάρες και κατέληξε εκεί. Επίσης οτι ο Σαριέγκι του 2011 λέγεται Σελούστκα (ή κάπως έτσι)
  • Ότι μια ομάδα πρέπει να βρεί ρυθμό (και ψυχολογία) μέσω των ‘φιλικών΄της ΣούπερΛίγκα για να αντιμετωπίσει τον Λούτσο και την παρέα του (τυράκι νο2).

Stan the man Collymore

Advertisements

Φαντασμαγόρια

Η Γιουβέντους παρουσίασε το καινoύριο της γήπεδο, το Juventus Stadium. Εμένα μου θυμίζει το Καραϊσκάκη. Περισσότερα videos στο www.youtube.com/juventus.

Mίρσα

 

What has happened to the beauty of the beautiful game in Britain?

Ένα ντοκιμαντέρ που έκανε η αγγλική έκδοση του Al Jazeera και αφορά τα οικονομικά των ομάδων της Αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ. Και κυρίως της Liverpool.

Αν έχεις χρόνο και ξέρεις αγγλικά, μην το χάσεις.

Μίρσα

Ο θλιμμένος Λούκα Μόντριτς

O Λούκα Μόντριτς είναι από τα αγαπημένα πουλέν μας εδώ στο Μάθε Μπαλίτσα. Πέρσι ειδικά αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο την Τότεναμ που έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο, γρήγορο, σύχρονο, μοντέρνο και διάφορα άλλα κλισέ.

Ο Μόντριτς μαζί με τον Μπέηλ (τεράστιο πουλέν) ήταν οι καλύτεροι παίχτες της ομάδας.

Του Μόντριτς του αρέσει το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, είναι πιο ωραία από το φτωχικό, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή μητρόπολη, Σπλιτ.

Έτσι δεν ήθελε να φύγει από εκεί. Απλά να αλλάξει γειτονιά και να πάει στο πλούσιο Τσέλσι. Ε και με το δίκιο του. Αν έχεις κάνει Λονδίνο ή αν απλά έχεις πάει στο Τότεναμ θα καταλάβεις πως ακόμα και το Γαλάτσι είναι πιο ωραίο από εκεί.

Ο Βίλας Μπόας και ο Αμπράμοβιτς (Ομπράμοβιτς τον λέει ο πατέρας μου, μάλλον επειδή έχει βαρεθεί να ακούει το όνομα Ομπράντοβιτς) τον ήθελαν πολύ, 3 προτάσεις έκαναν μάλιστα για να τον πάρουν, ωστόσο το αφεντικό των Οβραίων, ο Χάρι Ρέντναπ τις απέρριψε και τις 3.

Ο Μόντριτς δείχνει τη δυσαρέσκεια του, στο ντέρμπι με τι Σίτι είναι ο χειρότερος του γηπέδου, ο Ρέντναπ τον βγάζει αλλαγή, ο Μόντριτς δέχεται μια μικρή (που όπως και να το κάνεις για την Τότεναμ είναι τεράστιο θέμα) γιούχα και ζητά από τα επόμενα παιχνίδια να λείψει από τη βασική εντεκάδα γιατί είναι θλιμμένος.

Την απάντηση του Ρέντναπ τη βλέπεις στη φωτογραφία.

Για την ιστορία και όπως έμαθες σήμερα, η Τσέλσι δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια και πήρε αντί του Μόντριτς τον προδότη τον Μεϊρέλες από τη μεγαλύτερη ομάδα του νησιού.

Μίρσα

Ένα βίντεο, δέκα χιλιάδες λέξεις : Ghana in Fog

Ότι καλύτερο θα δεις σήμερα. Πως και που παίζουν μπάλα οι Γκανέζοι.

Μίρσα

To χρονικό ενός προαναγγελθέντος κραξίματος

O Πάμπλο Ορμπάιθ είναι ο chosen one. Aυτός που θα παίζει δίπλα σε Ιμπαγάσα και Μακούν στα εκτός έδρας ματς του Τσάμπιονς Λιγκ όταν και η ομάδα του Βαλβέρδε θα παίζει με 3 χαφ.

Ο Ορμπάιθ είναι επιλογή Βαλβέρδε. Χμ. Αυτό και μόνο μπορεί να σε φοβίσει αν σκεφτείς πως για τους Όσκαρ και Ουρτάδο έπινε νερό στο όνομα τους.

Ο Ορμπάιθ είναι ο έκτος ισπανός που θα βρίσκεται στο ρόστερ του Ολυμπιακού μετά τους Ριέρα, Φουστέρ (επιλογή Βαλβέρδε), Χαβίτο (επιλογή Βαλβέρδε αλλά δεν τον μετράμε γιατί σε ένα δίκαιο κόσμο θα έτρωγε πόρτα κάθε φορά που θα προσπαθούσε να μπει στο Ρέντη), Μαρκάνο (ντεμέκ επιλογή Βαλβέρδε), Γιέστε (επιλογή Βαλβέρδε).

Ο Βαλβέρδε όπως διάβασες πιο πάνω έχει φέρει πολλούς Ισπανούς στον Ολυμπιακό. Κάποιοι του βγήκαν (Φουστέρ) κάποιοι, σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, ήταν απλά μια μίζα για τον Ιμπάνιεθ και τον Βαλβέρδε (τρανταχτά παραδείγματα ο Ουρτάδο και ο Όσκαρ).

Ο Μαρινάκης εμπιστεύεται το Βαλβέρδε και του κάνει τα χατήρια. Ωστόσο το ρίσκο που κρύβει η μεταγραφή του Ορμπάιθ είναι τεράστιο. Πατάω απλά στο γεγονός πως ο άνθρωπος αυτός, έρχεται στην πιο ώριμη ποδοσφαιρική του ηλικία, μην έχοντας φύγει ποτέ (όχι μόνο από την Ισπανία αλλά) από τη Βασκωνία.

Γέννημα-θρέμμα Βάσκος, η μόνη μετακόμιση που έχει κάνει είναι από Παμπλόνα για Μπιλμπάο. Ποτέιτο ποτάτο. Σκέψου δηλαδή πόσο δύσκολο (μπορεί να) είναι η μετακόμιση σε μια τελείως για αυτόν ξένη χώρα. Αυτή είναι η μόνη ένσταση που έχω και θεωρώ ρίσκο τη μεταγραφή. Πόσο καιρό, δηλαδή, μπορεί να του πάρει για να προσαρμοστεί στην Ελλάδα. Γιατί αν αρχίσει η σεζόν, όταν με το καλό αρχίσει, και ο Ορμπάιθ κάνει για παράδειγμα δύο αδιάφορα παιχνίδια στη σειρά, φαντάσου τι έχει να ακουστεί στο Καραϊσκάκη. Ο νέος Όσκαρ, ο νέος Ουρτάδο κτλ κτλ.

Όσον αφορά τα άλλα, τα αγωνιστικά,  ξέρει ο Βαλβέρδε. Και αφού του κάνει σαν παίχτης, απλά τον εμπιστευόμαστε.

Αν θες να διαβάσεις το προφίλ του Ορμπάιθ, τα γράφουν καλύτερα στο Sport24.

Μίρσα

Ένα βίντεο, δέκα χιλιάδες λέξεις : Ο Ζερμέν Λενς και το ακατόρθωτο

#καινούρια_κατηγορία

Στο ρόλο του Ομπράντοβιτς, ο Γκουαρντιόλα.

Η φετινή Πριμέρα Ντιβιζιόν θα θυμίζει πολύ έντονα το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ των τελευταίων τριών χρόνων. Ίσως περισσότερο από ποτέ. Οι αναλογίες μοιάζουν απίστευτα πολύ.

Δύο τεράστιες ομάδες που απέχουν μίλια φωτός από τις υπόλοιπες ομάδες σε δυναμική, πρεστίζ, χρήματα, εμπορική εικόνα και ικανότητα θα μονομαχήσουν για το πρωτάθλημα. Ρεάλ και Μπαρτσελόνα δηλαδή στο ρόλο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Η ανίκητη Μπαρτσελόνα, με ίδιο κορμό και προπονητή, στο ρόλο του Παναθηναϊκού και η πιο «καινούρια» Ρεάλ του Μουρίνιο να θυμίζει τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Ο Μουρίνιο σε αντιστοιχία με τον Ίβκοβιτς, ο Ρονάλντο με το Σπανούλη απέναντι στον Ομπράντοβιτς – Γκουαρντιόλα και στον Διαμαντίδη – Μέσσι.

Η Ρεάλ θέλει. Το ίδιο ήθελε και ο Ολυμπιακός τα 3 προηγούμενα χρόνια. Για μερικά φαλτσοσφυρίγματα δεν τα κατάφερε. Η Ρεάλ σίγουρα μπορεί. Και ο Ολυμπιακός μπορούσε αλλά δεν τα κατάφερε. Με 2 μεταξύ τους αγώνες  ξεκίνησε η φετινή σεζόν στην Ισπανία στα πλαίσια του ισπανικού σούπερ καπ που τελικά το πήρε (ω τι έκπληξη!) η Μπαρτσελόνα.

Ωστόσο η Ρεάλ έδειξε πως η μεταξύ τους ψαλίδα έχει μικρύνει. Ότι ακριβώς έδειχνε, πέρσι ειδικά, ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Στο τέλος βέβαια ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς πήρε το πρωτάθλήμα και το ευρωπαϊκό αφήνοντας στους κόκκινους το εγχώριο κύπελλο. Όπως και στην Ισπανία. Η Jep Squad πήρε την Πριμέρα και το Τσάμπιονς Λιγκ και έχασε το κύπελλο από την Ρεάλ.

Πολλές συμπτώσεις.

Την Κυριακή ξεκίνησε με 6άρα απέναντι στη Σαραγόσα, Ρεάλ. Χτες έπαιζε η Μπαρτσελόνα με την Βιγιαρεάλ που παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ σε λίγες μέρες. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απλό, λιτό και απέριττο 5-0. Το οξύμωρο είναι πως η Μπαρτσελόνα μετά την έλευση των Σάντσεζ και κυρίως του Σεσκ Φάμπρεγας, άλλαξε το σύστημα της στην πρεμιέρα. Το πατριαρχικό και τηρούμενο με ευλαβική και θρησκευτική πειθαρχία 4-3-3 που έφερε στην ομάδα από την (όχι και τόσο μακρυνή) Ολλανδία ο Γιόχαν Κρόιφ, έδωσε τη θέση του στο 3-4-3 χωρίς πλάγιους μπακ αλλά με λίμπερο και 2 στόπερ. Καλή κίνηση από τον Γκουαρντιόλα που προσπαθεί να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα αστέρια που έχει στη μεσαία γραμμή, στην ίδια ομάδα.

Αυτό έκανε και ο Κρόιφ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στα εντός της Μπαρτσελόνα για να χωρέσει τους αγαπημένους του χαφ στην ίδια εντεκάδα.

Ο Μπούσκετς βαφτίστηκε λίμπερο, ο Μαστσεράνο κάνει δεύτερη καριέρα σαν ένα μοντέρνο στόπερ που βγαίνει πρώτος στη μπάλα και έχει και καθήκοντα, εκτός από το να κόβει ότι πάει να μπει στην περιοχή της Μπαρτσελόνα, να βγάλει και τη μπάλα μπροστά, ο Τιάγκο ήταν εκπληκτικός στην προετοιμασία και ζητά να πάρει (δίκαια) τις ευκαιρίες που του αναλογούν και ο Γκουαρντιόλα πονοκεφαλιάζει για το πως θα χωρέσει τόσα χαφ στην ίδια ομάδα.

Χτες το βράδυ είχε 1τερματοφύλακα, 6 κεντρικούς χαφ, 1 αριστερό μπακ, 3 μπροστά να κάνουν ότι θέλουν.

Το πείραμα πέτυχε, η Βιγιαρεάλ δεν πήρε ανάσα από το πρέσινγκ, ο Φάμπρεγας έχει βάλει 3 γκολ στις 4 εμφανίσεις του με την ομάδα και ακόμα δεν έχει κάνει λάθος πάσσα και ο Μέσσι αθόρυβα αθόρυβα έβαλε άλλα 2 γκολ.

Μπαρτσελόνα – Βιγιαρεάλ 5-0

ΥΓ.  Έχω αγωνία να δω στο τέλος της χρονιάς, αν τελικά θα πάρει το πρωτάθλημα ο Μουρίνιο (σιγά μην το κάνει), για να καταλάβω αυτόματα αν θα δούμε χαρά κι εμείς οι Ολυμπιακοί στο μπάσκετ…

Mίρσα

Ω τι χαρά! Επιστρέψαμε μετά από 2 χρόνια διακοπών!

Δώσε μου λίγο χρόνο και θα το δεις.

Mathebalitsa team

 

Πάλι καλά…

Τώρα που το σκέφτομαι με ηρεμία, ίσως να είναι καλύτερο το +10 για τον Μαριδαϊκό. Αν είχε κερδίσει ο πολυμετοχικός και η διαφορά ήταν στο +4 το πρωτάθλημα θα ήταν και πάλι ανοιχτό. Αν λοιπόν ο Μαριδαϊκός δεν σήκωνε την κούπα, δεν θα έβγαινε και στο ΤΣΟΥ ΛΟΥ. Την θέση του θα είχε πάρει ο πολυμετοχικός που στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι απρόβλεπτος. Απο την μια τρώει πέντε απο την Μπαρτσελόνα (έβαλε και ένα, σε αντίθεση με την Ρεαλ) και τρία απο τους Δανούς ξυλοκόπους (που συνεχίζουν να παράγουν και να εξάγουν φέτα παρά την καταδίκη απο την Ευρωπαϊκη Ένωση), αλλά απο την άλλη την προηγούμενη δεκαετία (2001-2010) κέρδισε τρείς πρωταθλητές του θεσμού (Πόρτο, Μπαρτσελόνα, Ίντερ) και δύο φιναλίστ (Αρσεναλ, Γιουβέντους). Είχε δίκιο λοιπόν ο Μαριδάκης όταν έλεγε οτι μετά το Σαββατιάτικο παιχνίδι το ελληνικό ποδόσφαιρο κέρδισε. Και λίγα είπε… Κατά την γνώμη μου κέρδισε η Ελλάδα ολόκληρη σαν κράτος. Γιατί ποιός Έλληνας δεν θα μείνει σπίτι του χρόνου τον χειμώνα να δεί τα επόμενα επεισόδια του σίριαλ που ακολουθεί; Επειδή είναι και δύσκολοι οι καιροί και ο μέσος Έλληνας δεν έχει πιά την πολυτέλεια να βγαίνει να διασκεδάζει τις Τρίτες και τις Τετάρτες, θα μπορέσει να το κάνει του χρόνου απο το σπίτι του, χάρη στον Ολυμπιακό.

ακολουθεί το επεισόδιο πιλότος που είχαμε δει το ’97…

συνεχίζουμε με δύο πράσινα επεισόδια…

και τελειώνουμε με το καλύτερο που είδαμε μέχρι σήμερα…

Εάν προσλάβουν και τον μακρυμάλλη ρεπόρτερ να μεταδίδει τα παιχνίδια στην κρατική τηλεόραση του χρόνου, μπορεί να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές…

ίσως και τέτοιες…

μίρκο

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.