Μήπως ο Λεχ Βαλέσα ήταν Έλληνας;

Λένε οτι ένα από τα πλεονεκτήματα των οικονομικών ενώσεων είναι οτι οι εθνικές κυβερνήσεις κατηγορούν για όλα τα προβλήματα τις ενώσεις, αντί να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες. Έτσι περνάνε τα όποια μέτρα αλλά αποφεύγουν το πολιτικό κόστος. Σου θυμίζει κάτι; Όχι πως συμφωνώ με τα μέτρα, αλλά πιστεύω οτι η κυρία Άντζελα έχει πολύ μικρότερη ευθύνη για αυτά απο τον Κωστάκη και τον Γιωργάκη.

Στον ελληνικό τύπο αυτό δεν είναι ξεκάθαρο. Όπως στο σχολείο μάθαμε να μισούμε όλους τους γειτονές μας εκτός απο “τ’αδέρφια μας” τους Σέρβους, οι γενίτσαροι σήμερα είναι οι Γερμανοί, οι Φινλανδοί και οι Σλοβάκοι. Ο αθλητικός τύπος δεν αποτελεί εξαίρεση. Ειδικά όταν έχει να κάνει με τις εθνικές ομάδες, η νοοτροπία του μοιάζει με κοινωνία σε ελληνικό νησί. Όλο τον χρόνο κουτσομπολιά και αντιπαλότητα μεταξύ μας, αλλά όταν φτάνουν οι τουρίστες όλοι μαζί ενωμένοι να την πέσουμε σε κανένα Άγγλο που ήπιε λιγο παρπάνω απο την μπόμπα που του δώσαμε ή μας έφαγε την ξανθιά Σουηδέζα.

Επειδή ο τρόπος γραψίματος του αθλητικού τύπου είναι πιο απλός και αντρίκειος, το αποτέλεσμα είναι πιο αστείο. Πάρε για παράδειγμα το Ευρωμπάσκετ. Όλα ξεκίνησαν πριν την έναρξη του. Όλοι όσοι δεν θέλησαν να πάρουν μέρος, κρίθηκαν προδότες, λιποτάκτες κλπ. Στην συνέχεια, όταν ξεκίνησε η διοργάνωση, άρχισαν και τα πολιτικο-οικονομικά σχόλια. “Να… τα διαπιστευτήρια μας” μετά την νίκη με την Φινλανδία.  «Ευτυχώς» που χάσαμε απο την Π.Γ.Δ.Μ γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τι θα διαβάζαμε. Είδαμε όμως το καλύτερο όταν έγινε γνωστό το θέμα Ελληνιάδη. Αρχικά ήταν προβοκάτσια των ιστοσελίδων απο την Τουρκία και την Π.Γ.Δ.Μ. Επειδή αντί για προβοκάτσια μάλλον κάνουν την δουλεία τους πιο γρήγορα,  λίγες ώρες αργότερα τα ελληνικά site έγραφαν σχεδόν το ίδιο. Η μόνη διαφορά ήταν οτι ο Ελληνιάδης δεν είχε καμία σχέση με την Ομοσπονδία. Οτι η FIBA δεν είναι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και μπορεί να επιβάλλει πρόστιμα μόνο σε μέλη Ομοσπονδιών και όχι σε ιδιώτες, λίγοι το έγραψαν.

Πήραμε και την θέση στο προ-ολυμπιακό τουρνουά και όλα καλά. Τα –πρίν την έναρξη- “αμερικανάκια” Nick και Pat Calathes έγιναν Νίκος και Πατρίκιος. Αν είχαν προτείνει και στον Μπατίστ να παίξει, μπορεί να είχε γίνει Μιχάλης ή Μάκαρος. Αλλά βλέπεις, ο μπαμπάς Μπατίστ τρώει ντόνατς το πρωΐ ενώ ο μπαμπάς Καλάθης πίνει φραπόγαλο στις παραλίες της Φλόριντα, άρα ο γιός του πρώτου δεν είχε δικαίωμα να φορέσει το εθνόσημο.

Στα δύο τελευταία παιχνίδια της Εθνικής ποδοσφαίρου, παρόμοια άρθρα έκαναν την εμφάνιση τους. Τα επεισόδια στο μάτς με την Κροατία πέρασαν σχεδόν ασχολίαστα και έμειναν στο: “Κόπηκε δάχτυλο Κροάτη”. Όταν μάλιστα οι γείτονες το έψαξαν λίγο το θέμα μήπως και πάρουν την νίκη στα χαρτιά, μπορούσες να διαβάσεις άλλο άρθρο με τίτλο: “Το παρατραβάνε οι Κροάτες”. Πάλι καλά που στην Ευρώπη έχουν βαρεθεί να ασχολούνται μαζί μας και το θέμα θάφτηκε μέχρι και από την UEFA. Αν το ίδιο είχε γίνει στην Κροατία με θύματα Έλληνες, ακόμα θα διαβάζαμε αφιερώματα για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι Κροάτες συμμάχησαν με τους εχθρούς μας και τελικά τους νικήσαμε.

Με την Γεωργία δεν έχουμε καμία σοβαρή ιστορική αντιπαλότητα, άρα δεν μπορούσε να γραφτεί κάτι κακό για αυτή την χώρα. Ξυλοκόποι ή ψαράδες δεν είναι, ναζί που μας πήραν τον χρυσό πριν απο 60 χρόνια δεν είναι, αλλόθρησκοι που προσπαθούν να μας κλέψουν την γη δεν είναι. Έχουν όμως τον Τιμουρ στον πάγκο. Τόσα χρόνια έτρωγε το ψωμί μας άρα έπρεπε να βάλει τα τρίτα για να μας δώσει το παιχνίδι. Κατηγορήθηκε κι αυτός ως ανθέλληνας και προδότης σε τέτοιο σημείο που ο σχολιαστής του παιχνιδιού αναγκάστηκε να υπερασπιστεί την φήμη του στην ζωντανή μετάδοση.

Όση σχέση έχει το Ευρωμπάσκετ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, άλλη τόση έχει αυτό το μπλογκ με τα υπόλοιπα στο μάθε μπαλίτσα. Ήθελα να τα πω όμως! Αυτό δεν σημαίνει οτι όλα τα άρθρα στα αθλητικά site έχουν τον ίδιο χαρακτήρα, ούτε οτι όλοι οι νησιώτες κουτσομπολεύουν και μισούν τους φίλους τους. Ούτε οτι δεν είμαι με τις Εθνικές μας ομάδες. Μακάρι να προχωρήσουμε στο Ευρώ 2012 για να ακούσουμε ξανά τον Χελάκη να λέει: “Μήπως ο Λέχ Βαλέσα ήταν Έλληνας”; Τουλάχιστον αυτός τα λέει για πλάκα.

Θεόφιλος

Μάθε πεπόνι

Η σχέση μου με το ράγκμπι ήταν σχεδόν πάντα επιφανειακή. Μια διαφήμηση με κάτι Σκωτσέζους που σηκώνουν τα κίλτ, ένα τευχος του Αστεριξ στην Βρετανία και κάτι ειδήσεις στην γωνία της Gazzetta dello Sport που απλά ενημέρωναν με πόσους πόντους έχασαν οι azzurri στο πρόσφατο παιχνίδι του Six Nations Cup. Μέχρι το 2007 οι πιθανότητες να ενδιαφερθώ για αυτό ήταν ελάχιστες. Το Κέρλινγκ δηλαδή είχε περισσότερες.

Εκείνη την χρονιά γινόταν το Μουντιάλ στην Γαλλία. Ήμουν στο Παρίσι την ημέρα του ημιτελικού Γαλλία-Αγγλία. Όλα τα καφέ γεμάτα με κόσμο. Αν δεν είχες κλείσει τραπέζι μέρες πριν, θέση δεν μπορούσες να βρείς. Έκατσα σε μια άκρη και ρώτησα τον διπλανό μου τους κανόνες. Επειδή τα γαλλικά μου είναι περιορισμένα στο εντε λα μαγκε ντε βοτανικ και ο σωβινισμός των γάλλων εκείνη την ημέρα ήταν σε επίπεδα Λειψίας δεν κατάλαβα και πολλά. Μετά απο λίγα Αλέ λε Μπλέ και Σαμπάλ Σαμπάλ απο τους φανατικούς όλα έγιναν πιο κατανοητά.

Τα βασικά είναι: Το παιχνίδι διαρκεί 80 λεπτά. Πάσα με τα χέρια μπορείς να κάνεις μόνο με κατεύθυνση προς το τέρμα σου. Αν φτάσεις στην ίδια ευθεία με το τέρμα του αντιπάλου και ακουμπήσεις την μπάλα στο έδαφος (try) είσαι τρομερός (5 πόντοι + conversion kick 2 = 7). Αν την βάλεις στο πάνω μέρος του τέρματος με τα πόδια σημαίνει πως είσαι λίγο χέστης αλλά παίρνεις 3 πόντους. Όταν η μπάλα βγεί πλάγιο, έχουμε το linout. Οι βασικές τακτικές είναι δύο: Η τακτική του ντου που απλά τρέχεις προς το τέρμα του άλλου και παίζεις ξύλο κατα τη διάρκεια. Αυτή του φλώρου που στέλνει την μπάλα πλάγιο, κοντά στο τέρμα του αντιπάλου και προσπαθεί να την κλέψει στο linout. Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείς να δείς όλα αυτα, στο (μέχρι τώρα) πιο επεισοδιακό παιχνίδι του φετινού Μουντιάλ που έκρινε την πρόκριση στους 8 στον όμιλο της φωτιάς.

Το Γαλλία-Αγγλία ήταν κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι ράγμπι. Οι Καθολικοί κόντρα στους Διαμαρτυρόμενους. Ο Βορράς απέναντι στον Νότο (το άθλημα στον γαλλικό Νότο είναι πιο δημοφιλές απο το ποδόσφαιρο). Η τακτική του ντου (Γαλλία) κόντρα στην τακτική του φλώρου (Αγγλία). Οι ηγέτες των δύο ομάδων ήταν η προσωποποιηση όλων αυτών των διχοτομιών. Απο την μία ο Σεμπαστιάν Σαμπάλ. Μελαχρινός, μακρυμάλλης, αξύριστος, ατιμέλητος και δυνατός. Απο την άλλη ο Τζόνι Γουιλκινσον. Ξανθός, “καθαρός”, ψιλο-μετροσέξουαλ και με πόδι διαβήτη. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν έκανε μεταγραφή στο ποδόσφαιρο. Τελικά η εξυπνάδα του φλώρου νίκησε την δύναμη του μάγκα. Η Αγγλία έχασε όμως στον τελικό απο την Νότια Αφρική.

Φέτος, γίνεται το έβδομο μουντιάλ στην Νέα Ζηλανδία. Εκεί το ράγκμπι είναι το εθνικό σπορ. Η εθνική ομάδα, οι All Blacks, είναι κάτι σαν την Σελεσάο στο ποδόσφαιρο. Στα μουντιάλ όμως έχει την τύχη του Έτορε Μεσίνα όταν παίζει με τον Ομπράντοβιτς. Η διοργάνωση έχει ξεκινήσει από τις 9 Σεπτεμβρίου και θα τελειώσει στις 23 Οκτωβρίου. Στο ράγμπι βλέπεις, για να ξαναπαίξεις πρέπει να περιμένεις καμία εβδομάδα να κλείσουν οι πληγές. Ο πρώτος γύρος δεν είχε εκπλήξεις. Κατι καημένοι (κυριολεκτικά όταν μιλάμε για ράγκμπι) απο την Γεωργία, την Ιαπωνία και τις Σαμόα, πήγαν σπίτι τους. Τώρα ξεκινάει το δε ρίαλ σίτ. Όλα τα φαβορί εκτός απο την Σκωτία είναι στους 8.

Αύριο και μεθαύριο το μεσημέρι θα γίνουν οι προημιτελικοί. Αργεντινή (Pumas) – Νέα Ζηλανδία (All Blacks), Αγγλία – Γαλλία (ξανά), Ιρλανδία – Ουαλία και Νότια Αφρική – Αυστραλία. Αν θέλεις να πάς στα σίγουρα βάλε λεφτα στους All Blacks για πρωταθλητές. Αν σου αρέσει ο τζόγος, η Ιρλανδία είναι καλή λύση.

Θεόφιλος (στο ράγμπι λέγε με Χουάν Φιγάσο).

O Έλληνας Λουί ντε Φινές και οι περιπέτειες του στη Σαουδική Αραβία

Μετά τον Ερνέστο, τι;

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια οπότε δε θα μπω σε διαδικασία εξωτερίκευσης του τι σκεφτόμουν για τον Ολυμπιακό από την περίοδο των μεταγραφών, μέχρι και την έναρξη του πρωταθλήματος. Έχω να γράψω και καιρό για τον Ολυμπιακό, έχουν περάσει και 3 βδομάδες από το πιο κρίσιμο παιχνίδι της σεζόν (το πρώτο για φέτος, με τη Μαρσέιγ) οπότε θα δω τα πράγματα με μια υπολογιστική ψυχρότητα.

Σε αυτό το πρωτάθλημα (παρωδία) μέχρι στιγμής έχει το απόλυτο (3 στα 3 την 5η αγωνιστική) και στην Ευρώπη 0/2. Ωστόσο αυτό που είδα από τον Ολυμπιακό την προηγούμενη εβδομάδα, αρχής γενομένης από το Ηρακλείο και τελειώνοντας χτες στο Καραϊσκάκη, με εντυπωσίασαν. Ο Ολυμπιακός παιχνίδι με το παιχνίδι ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση του. Στο Λονδίνο, όπως έγραψε και ο Μάρκο Βίλα, το παιχνίδι του Γαύρου έκανε τα μάγουλα τα δικά μου να φουσκώσουν με χαρά και αισιοδοξία.

Ασφυκτικό πρέσινγκ, εναλλαγές της μπάλας με τη μία, αλληλοκάλυψη, η γραμμή της άμυνας να είναι λίγο πριν το κέντρο, γρήγορες πάσες, ευκαιρίες, παιχνίδι κατοχής, σουτ, δοκάρια κτλ. Κάτι τέτοιο έγινε και χτες με τον ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός φαίνοταν πως δε θα το χάσει το ματς. Το καταλάβαινες βλέποντας τους ίδιους τους παίχτες. Για άλλη μια φορά βρέθηκε να κυνηγάει το σκορ, κάτι που δεν τους επηρέασε αλλά τους πείσμωσε. Ο Τοροσίδης για δεύτερο παιχνίδι στη σειρά είχε μια πλευρά δικιά του και όχι μόνο δεν εκτέθηκε από τον καλύτερο (με διαφορά από τον δεύτερο) παίχτη του πρωταθλήματος αλλά ήταν αυτός που έδωσε το σύνθημα της αντεπίθεσης. Πέρα από τον Τοροσίδη, μου άρεσε πολύ ο Ορμπάιθ. Ο Βάσκος δεν είναι ταχύς, δεν είναι γρήγορος. Αλλά αυτές οι τοποθετήσεις του, αχ αυτές οι τοποθετήσεις του. Αυτό είναι το αμυντικό χαφ που θα ήθελα να είναι 26 χρονών και να έχει 8 χρόνια μπάλας ακόμα. Αλλά αυτός είναι 32. Ο Τζιμπούρ, που χτες σκεφτόμουν πως φαντάσου το Δεκέμβρη να τον δώσουμε σε κάποια ομάδα της Γαλλίας και να πάρουμε πάλι πίσω το Ντιόγκο, είναι άνθρωπος για τα ντέρμπι. Στα 4-5 που έχει παίξει μέχρι τώρα με τον Ολυμπιακό έχει καταφέρει να δώσει βαθμούς. Πολλούς βαθμούς. Και αν θες να πάρεις πρωτάθλημα από το Φλεβάρη, you have to win the big teams.

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Πάλι καλά που δεν έκανα εισαγωγή.

Το θέμα είναι πως τώρα έχουμε Οκτώβρη κάτι που σημαίνει πως στην χειρότερη έχουμε άλλα 4 ευρωπαϊκά παιχνίδια, στην καλύτερη κάν’τα 8-10 αν πέσεις με καμιά ομάδα στα μέτρα σου στο Europa League, το Φλεβάρη. Μετά το Φλεβάρη έρχεται ο Μάρτης και μετά ο Απρίλης. Τον Απρίλη, όταν και το πρωτάθλημα θα έχει κριθεί για τα καλά (αφού θα είμαστε στο +7 από τον δεύτερο, το προσυπογράφω και βάζω και στοίχημα) θα τελειώσει η σεζόν. Πανηγυρικά, με φιέστες, φιλικά για να το γιορτάσουμε, το βράδυ στον Βέρτη κτλ κτλ.

Ωραία μέχρις εδώ. Έλα μου όμως που θα τελειώσει και το συμβόλαιο του Ερνέστο. Και όπως όλα δείχνουν, ναι μεν τη μια φορά τον έπιασε στο συναίσθημα ο Βαγγέλας, τον ήθελε και περισσότερο και τον έφερε, ο Βαλβέρδε θα φύγει. Τώρα, λοιπόν, τη δεύτερη φορά όμως πως θα τον κρατήσει;

Γιατί αν στα πρώτα 5-6 παιχνίδια έχω δει τέτοιο Ολυμπιακό, με αυτά τα χαρακτηριστικά που θέλει ο Βαλβέρδε (πρέσινγκ, ανάπτυξη από τα πλάγια, η άμυνα ψηλά), στο δέκατο, στο δωδέκατο και στο δέκατοέβδομο που θα έχει ρολάρει για τα καλά η ομάδα τι θα δω; Πραγματικά ανυπομονώ γιατί ίσως είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που μου αρέσει αυτό το πράγμα που βλέπω. Στην πρώτη χρονιά κάτι μεμονωμένα παιχνίδια θυμάμαι (Χέρτα, Μπενφίκα εντός) και χαίρομαι. Θυμάμαι και κάτι εντός με την 17η ομάδα του Σαμπιονά, τότε, Σεντ Ετιέν όμως και θλίβομαι.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως καλό θα ήταν, ο επόμενος προπονητής να είναι στα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού που παίζει ο Βαλβέρδε (ωραίο δεν είναι;) και να μην είναι πχ ο Αλέκος ο Αλεξανδρής, ο Κούλης ο Καραταϊδης και άλλα δικά μας παιδιά. Ωστόσο, στα επόμενα τέσσερα ευρωπαϊκά παιχνίδια, κρίνονται πολλά για τον ίδιο τον Ισπανό. Όχι δε θα απολυθεί. Ότι και να γίνει η θέση είναι πιο safe από ποτέ. Απλά αυτό που κρίνεται είναι το αν η επόμενη του δουλειά στην Πριμέρα θα είναι στην Σεβίλη ή στην Οσασούνα.

Αυτά.

PS. Για τον Κοστάνζο δεν έχω να πω τίποτα πέραν του ότι στο ρόστερ υπάρχουν άλλοι δύο τερματοφύλακες.

PPS. Δε σε βλέπω καλά Ντάρκο.

Racing vs Independiente

Το οτι το superclásico της Αργεντινής είναι το Μπόκα-Ρίβερ είναι γνωστό. Φέτος όμως για πρώτη φορά απουσιάζει απο το πρόγραμμα της Απερτούρα. Μπορεί να είναι η πρώτη χρονιά που και οι δυο ομάδες θα πάρουν πρωτάθλημα μαζί. Όλα αυτά όμως είναι για κάτι τουρίστες που σκαρφαλώνουν στα προστατευτικά της άδειας Μπομπονέρα. Το clásico της Απερτούρα(ς) 2011 είναι το Ρασινγκ-Ιντεπεντιεντε, αυτή την Κυριακή. Η academia κοντρα στον rojo. Η φτώχεια κόντρα στον πλούτο. Το Παοκ-Άρης της χώρας του τανγκο και της μπριζόλας, αν θέλεις.

Οπως θα έγραφε και ο Βασίλης ο Σκουντής στο μπλόγκ της Γκαζέτα -πρεπει να είμαι ο μόνος εδω μέσα που κατα καιρούς το διαβάζω-, είδα το Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε για την Κλαουζούρα 2011 με τον φίλο μου τον Ματίας, τον Ρόμπ και τον Γκουστάβο. Καταπληκτικό τσοριπάν στην Avellaneda, επιβλητικό το μεγαλύτερο πανό στον κόσμο (δες βίντεο), φανταστική ατμόσφαιρα μέσα στο γήπεδο και δύο εύκολα μπαλάκια στους κόκκινους. Πάλι καλά, γιατί μέχρι τότε είχα δεί πέντε ήττες σε πέντε παιχνίδια. Είναι κι ο Γκουστάβο με τον Ματίας προληπτικοί βλέπεις και απειλούσαν οτι δεν θα με ξαναπάρουν στο γήπεδο αν δεν κερδίσουμε.

Με αφορμή το κυριακάτικο ντέρμπι λοιπόν, παρουσιάζουμε τα τρία πουλέν της Ράσινγκ και ένα παλιό μας γνωστό που λέμε και στην Ελλάδα.

Πουλέν Νο1: Giovanni Moreno. Ο κολομβιανός Δομάζος. Δεκάρι απ’τα παλιά. Ο καλύτερος παίκτης στο πρωτάθλημα για το 2010. Πολή καλή πάσα, εκτέλεση και διάβασμα του παιχνιδιού. Ο Gio έπαθε ρήξη χιαστών τον Φεβρουάριο και έχασε όλη την Κλαουζούρα. Απο την στιγμή που γύρισε, η αρμάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε πάει για τίτλο.

Πουλέν Νο2: Teófilo Gutierrez. Ο κολομβιανός Αντωνιάδης. Πρώτος σκόρερ της Κλαουζούρα με 11 γκόλ σε 16 παιχνίδια, μαζί με τον άλλο παλιό μας γνωστό, τον Javier Cámpora. Στο ντέρμπι έβαλε ένα γκόλ και έδωσε άλλο μισό στο πουλέν Νο3 (δες βίντεο. Η έννοια hd είναι άγνωστη στην Αργεντινή). Φέτος είναι και πάλι πρώτος στον πίνακα με 5 γκόλ. Πολύ καλή περίπτωση για το Μάνατζερ.

Πουλέν Νο3: Gabriel Hauche. Το Δαιμόνιο. Ο Αργεντινός Σαλπιγγίδης. Απο ρεκόρ λίγα πράγματα. Έχει βάλει τα περισσότερα γκόλ στο γήπεδο της Αρχεντίνος Τζούνιορς “Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα”, απο το 2004 που μετονομάστηκε. Το όνομα του ακούστηκε για τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι, αλλά τελικά έμεινε στην Ράσινγκ. Πάντως από τον Τοτσέ είναι καλύτερος.

Παλιός γνωστός: Sebastián Saja. Ο μυστηριώδης πορτιέρο. Ο αγαπημένος της σκεπαστής. Ο φίλος του Ζορό. Η πιο καλή μεταγραφή της Ράσινγκ φέτος. Και τον Κοτσώλη να είχε πάρει δηλαδή καλύτερος θα ήταν απ’ τον περσινό –του οποίου το όνομα μου διαφεύγει. Αν σκεφτείς οτι ο Σιμεόνε απο κατενάτσιο έμαθε καλά στην Ιταλία, ο Σάχα του “έκατσε” μια χαρά γιατί οι υπόλοιποι αμυντικοί μοιάζουν με τον Λουκά και τον Γιόσου στις κακές τους ημέρες.

Επίσημα πιά απο Μιρκο (κυρία), αλλάζω όνομα σε Θεόφιλος Γκουτιέρες.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.