υποκριτες και αποτυχαιοι

Ένα. Η εθνική απέτυχε. Το υλικό της, μετριοπαθώς, ήταν για θέση στην εξάδα – άρα το να μένεις έξω στους 16 είναι big time fail. Αφήνω για παρακάτω την ιστορία με τη Ρωσία και στέκομαι στην επίσημη δικαιολογία των επεισοδίων. Η οποία ναι μεν «αποπροσανατόλισε», «στοίχισε» κτλ. αλλά όπως πάντα μόνο εμάς την ώρα που οι Σέρβοι προχωρούν ακάθεκτοι, γιατί προφανώς δεν τους αγγίζουν αυτά. Μισό λεπτό. Όντως δεν τους αγγίζουν αυτά. Γιατί έχουν έναν τεράστιο τύπο για προπονητή που έχει τον απόλυτο έλεγχο της ομάδας και ήξερε πώς να διαχειριστεί τα μπουνίδια και τις τιμωρίες. Θεωρώ τον Καζλάουσκας καλό προπονητή και Κύριο από τους πολύ λίγους. Παρά το επιτυχημένο περσινό του ξεκίνημα (κόντρα στους νοσταλγούς του Μπαναώτη που τον σαμπόταραν from day one) φέτος αποδείχθηκε ότι είναι λάθος προπονητής σε λάθος ομάδα (και μάλλον λάθος στιγμή). Είναι για να προπονεί ομάδες που ζουν σε δοκιμαστικό σωλήνα. Ζαλγκίρις, Λιθουανίες, αντέ καμια εθνική Κίνας να τους τα πάρουμε κιόλας. Οι παίκτες θα ξέρουν τα βασικά, το παιχνίδι δε θα αποκλίνει από τη φιλοσοφία της εθνικής σχολής, οι σταρ θα έχουν το ελεύθερο για ελεγχόμενο αυτοσχεδιασμό και η πίεση θα εξαντλείται στη βραδινή διασκέδαση της οικογένειας Μπασκετοβίτσιους που απολαμβάνοντας kugalis βλέπει και λίγο μπασκετάκι (post within a post: για να καταλάβεις την τρέλα των Λιθουανών με το μπάσκετ: όταν σπούδαζα στο Μπράιτον έπαιζα σχεδόν κάθε απόγευμα streetball στα γήπεδα της παραλίας. Μια μέρα σκάνε κάτι ψηλά παιδιά με βαλίτσες και ρωτάνε που έχει κοντά hostel. Τους δείχνουμε, γίνονται οι συστάσεις «μόλις φτάσαμε, είμαστε Λιθουανοί και ψάχνουμε δουλειά για το καλοκαίρι» κι αμέσως μετά ρωτάνε «να παίξουμε ένα μονό;». Οι τύποι, λοιπόν, άφησαν τις βαλίτσες στην άκρη και χώθηκαν με τα τζιν στο γήπεδο μη έχοντας λύσει καν το πρόβλημα της στέγης για το βράδυ. Για την ιστορία, ψιλοχάσαμε το τόπι…). Που είχαμε μείνει; Α, στην Ελλάδα των 13 αθλητικών εφημερίδων που σνομπάρουν επειδικτικά το μπάσκετ καθημερινά, αλλά ζητάνε τα ρέστα άμα χάνει η εθνική και των «μπασκετόφιλων» που όταν βλέπουν πάικτη ελεύθερο στο τρίποντο φωνάζουν «τράβα το…», ο Καζλάουσκας δεν είχε τύχη. Πόσω μάλλον σε μια Ομοσπονδία που δεν κινείται τίποτα αν δεν το αποφασίσει ο Βασιλακόπουλος και δεν το ανακοινώσει μέσω Συρίγου. Ήταν μοιραίο λοιπόν ο Λιθουανός να μην περάσει το δικό του. Και το μπάσκετ που έπαιξε τελικά η ομάδα να είναι ένα ελεεινό μπαστάρδεμα του δικού του μοντέλου ταχύτητας και ψηλών σκορ και της πατροπαράδοτης (και κοινής σε όλα τα σπορ) ελληνικής αμυντικογένειας (sic). Αν συνυπολογίσουμε ότι μετά το τέλος εποχής Βασιλακόπουλου στη FIBA, το σύστημα της εθνικής έβλεπε παντού συνωμοσίες δεν ήταν και δύσκολο να προκύψει μια εικόνα γιούργια. Στην οποία π.χ. ο σούτινγκ γκαρντ Γιάννης Μπουρούσης σουτάρει σε 6 ματς 27 δίποντα και 30 τρίποντα (!!!!), γιατί κανείς δεν έχει τα αρχίδια να του πει «Γιάνναρε αφού είσαι με σπασμένο χέρι, αστο για φέτος, δυάρια έχουμε». Κάπως έτσι χάσαμε ένα μεγάλο μας όπλο, κάπως έτσι οι συμπληρωματικοί παίκτες τύπου Περπέρογλου δεν είχαν κανένα ρόλο και έμοιαζαν μονίμως πελαγωμένοι, κάπως έτσι άμυνα έπαιζαν μόνο ο Διαμαντίδης και ο Τσαρτσαρής. Όχι ότι ο Καζλάουσκας δεν έκανε προπονητικά λάθη. Ανατριχιάζω και μόνο που το λέω, αλλά με τον Μπαναώτη ματς τύπου Κίνας και Πουέρτο Ρίκο η εθνική τα είχε καθαρίσει στο α’ δεκάλεπτο. Γιατί ξεχυνόταν στα 3/4, πίεζε, τους έβγαζε τα συκώτια, έβαζε καμιά 20ρια πόντους στον αιφνιδιασμό και μετά έκανε πλάκα. Δεν εγκλωβιζόταν σε αστείες ζώνες. Γιατί ρε Γιόνας, οι Έλληνες είμαστε κομπλεξικοί, άμα σκαλώσουμε ότι κολλάμε στη ζώνη έγινε η ζημιά. Δεν είμαστε ψυχροί σουτέρ από τη Βαλτική που τα κολλάμε ρομποτικά. Άσε που το παραδέχθηκε και ο ίδιος ότι έπρεπε να έχει μαζί του τον Βασιλειάδη. Άσε που κανείς δεν κατάλαβε γιατί πήρε στην 12αδα Βουγιούκα και Πρίντεζη, οι οποίοι εμφανώς δεν είχαν θέση στα σχήματά του. Με αποτέλεσμα να μείνουμε με 4 περιφερειακούς, εκ των οποίων οι «3 σωματοφύλακες» έλιωσαν στην κούραση από την πίεση των Ισπανών και παραπάταγαν χθες στο τέλος. Αν κάποιος πει ότι χρειαζόμασταν ψηλούς λόγω των τιμωριών, η απάντηση είναι ότι η ίδια η ομάδα με τη συμπεριφορά της έδειξε ότι δεν βλέπει το τουρνουά παιχνίδι με παιχνίδι αλλά υπολόγιζε τις διασταυρώσεις για το μετάλλιο. Και μετάλλιο με 4 κοντούς δεν παίρνεις ποτέ. Γιατί στο σύγχρονο μπάσκετ, ο παίκτης δεν γίνεται να παίζει παραπάνω από μάξιμουμ 30 λεπτά…

Δύο. Τους Ισπανούς όσο τους φοβόμαστε δε θα τους κερδίσουμε ποτέ. Είτε παίζουμε λεβέντικα (όπως χθες), είτε μας διαλύουν (όπως συνήθως). Αν γυρίζεις κάθε χρόνο τον κόσμο ανάποδα για να τους αποφύγεις, τότε απλά επιβεβαιώνεις (κι ενισχύεις) το πόσο ΣΕ ΕΧΟΥΝ. Συμφωνώ, ότι η διατησία ήταν κακή, αλλά και τους Αμερικάνους το 2006 με κόντρα διαιτησία τους πήρανε. Γιατί το πίστευαν…

Τρία. Φυσικά και δε με σκανδάλισε  η ιστορία με τη Ρωσία. Βέβαια, αν το κάνουμε κάθε χρόνο κάπου χάνεται το μέτρο (θυμίζω ότι ο Μπαναώτης είχε αρνηθεί να παρατήσει ματς το 2004 και η εθνική τράκαρε πάνω στην Αργεντινή στα προημιτελικά – έτσι όμως φτιάχτηκε η νοοτροπία της ομάδας που τα επόμενα χρόνια κέρδισε τρια μετάλλια. Τι έρωτα έπαθα σήμερα με τον Γιαννάκη; Γιατρέ είναι σοβαρό;). Τεσπα, σε ένα τουρνουά όλα επιτρέπονται – ειδικά όταν έχουν γίνει τέτοιες γελοιότητες. Αυτό που με σόκαρε είναι η ηθικολογία των Μπραουδάκηδων που προφανώς ως αγωγοί της υψηλής αθλητικής κουλτούρας αυτής της χώρας , αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι. Τσέκαρε σήμερα σε παρακαλώ τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών κωλοφυλλάδων εφημερίδων. Και δες πόσο χώρο αφιερώνουν οι θεματοφύλακες της ηθικής στο σκάνδαλο του Τραυλού με τον Τζόλε και τα άλλα παιδιά. Το Goal ας πούμε ούτε λέξη. Από την άλλη, η μπασκετική μασονία με τις πορτοκαλί παρωπίδες μόνο που δεν αναπαρήγαγε το καταπληκτικό  tweet «τώρα που χάσαμε από Ισπανία, αποφεύγουμε Σερβία…»

Τέσσερα. Τον περασμένο Φλεβάρη, στο ματς Παναθηναϊκος-Ολυμπιακός για την κανονική περίοδο, είδα τη μεγαλύτερη παράσταση μπασκτμπολίστα που έχω πετύχει live. Δημήτρης Διαμαντίδης – 26 πόντοι, 11 ριμπάουντ, 7 ασίστ. Χθες, είχαμε ένα σπουδαίο μυθιστορηματικό φινάλε. Ενός τύπου που υπεράνθρωπα πάλευε για να μη χάσει. Μη χαλιέσαι που τελικά υπέκυψε. Έτσι πρέπει να γίνεται. Nobody is bigger than the game. Οι πραγματικά μεγάλοι όμως είναι εκείνοι που έστω για λίγα λεπτά, έστω για δυο τρεις φάσεις, αμφισβητούν το προηγούμενο αξίωμα. Χθες αυτό συνέβαινε σε όλο το ματς…

Update: με υψηλό αίσθημα πατριωτικής ευθύνης και κατόπιν παραίνεσης του μιρσα το μπλογκ, χωρίς να έχει ακολουθηθεί καμία από τις προβλεπόμενες μέσω του καταστατικού του διαδικασίες, προτείνει για νέο ομοσπονδιακό τεχνικό τον Δημήτρη Ιτούδη. Κάτι οι καλές παρέες που έχει, κάτι η αναμφισβήτητη κατάρτισή του, αλλά κυρίως τα σταράκια που φορούσε χθες στο στούντιο της ΕΡΤ μας έκαναν να του δώσουμε αναφανδόν το χρίσμα…

μάρκο βίλα (στο μπάσκετ της εθνικής φώναζέ με Νάσο Γαλακτερό)

Advertisements

6 thoughts on “υποκριτες και αποτυχαιοι

  1. 100% συμφωνος. και τον μπραουδακη και την αλα καρτ ηθικη του καλυτερα μην την σχολιαζουμε καν. ο ανθρωπος στα 30 του ειδε πρωτη φορα γηπεδο ποδοσφαιρου, μην βλεπεις που εγινε σταρ λογω των μεταμεσονυχτιων 090…

  2. Καλά…
    Νταξ,μόνο και μόνο που πρόσεξες τα allstarια ( μόνο εγώ κι ο αδερφός μου είμαστε οι καμμένοι; ),σεβασμός!

    Για τα υπόλοιπα εν καιρώ (όσο για τα «αθλητικά» ΜΜΕ ή μποϋκοτάρισμα ή μαζική αποστολή μέηλ-ή κατάληψη…)

  3. Y.Γ.
    BRA-ARG την Τρίτη βράδυ με πολλή τρέλλα (άλλοι περίμεναν το μουντιάλ,άλλοι το έχουν στο μουντομπάσκετ)

  4. Το ξύλο με τους σέρβους έπαιξε το ρόλο του όχι μόνο γιατί η εθνική δεν είχε κάποιον ίφκοβιτς να το ξορκίσει αλλά και επειδή έπεισε όλον τον κόσμο (και τους παίκτες νομίζω) ότι αυτή η ομάδα πάει μόνο για χρυσό και ακόμα και στο φιλικό μας βαράνε για να μας τη σπάσουνε. Επίσης ως αποτέλεσμα του ξύλου, η τιμωρία των δυο νομίζω ότι έπαιξε κι αυτή το ρόλο το της. Ψυχολογικά περισσότερο. Ακούσαμε περίπου χίλιες φορές ότι απ’ το ματς με την τουρκία και μετά θα είναι αλλιώς τα πράγματα που θα παίζουμε όλοι. Οκ, προφανώς θα είναι αλλιώς αλλά κάπως μπλέξαμε σε μια άστοχη αναμονή της δευτέρας παρουσίας κι αντί να δούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τις ζώνες λέγαμε ότι θα επιστρέψουν -άρα όλα καλά- οι αδικημένοι φώτσης και σόφοκλής.

    Πολύ ωραίο μάρκο βίλα.

  5. ένα απ’ τα σημαντικότερα σφάλματα του Λιθουανού είναι κάτι που κι εσύ αναφέρεις: δεν κατόρθωσε να δώσει ρόλο στους παγκίτες κι ως εκ τούτου δεν πήρε σχεδόν τίποτα απ’ αυτούς. ο Τάνιεβιτς εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο παίκτες όπως ο Ονάν, ο Γκονλούμ… ο Ντούντα το Σαβάνοβιτς, το Ράσιτς… αυτά είναι παραδείγματα αθλητών που μόνοι τους δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά, όμως είναι απαραίτητοι ως ορθά ενσωματωμένοι στο σύνολο ρολιίστες. και φυσικά δεν είναι ούτε κατά διάνοια καλύτεροι του Πρίντεζη, του Περπέρογλου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: