Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Αμηχανία, παγωμάρα, εκνευρισμός, ήθος, «ο άσχετος», ο «συνασπιστής» και άλλα πολλές είναι οι λέξεις συνοδεύουν την ανάθεση της προεδρίας του Παναθηναϊκού  στον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Ο πολιτικός τύπος και οι γνωρίζοντες τα της πολιτικής μάλιστα στέκονται ακόμα πιο αιχμηροί απέναντι στον παρ’ ολίγον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι αθλητικοί, απλά, βλέπουν ένα alien να προσγειώνεται στην κουζίνα τους (δεν είναι κακό αυτό. Η ρητορική του Κωνσταντόπουλου θα τους αλαλιάσει).  Επίσης, οι παλιοί του φίλοι από τον Συνασπισμό θυμούνται όλες τις ήξεις και τις αφίξεις του άλλοτε συντρόφου τους και προσπαθούν με κάθε τρόπο ν΄αποδομήσουν (όρος της αριστεράς) το «σύντροφο και Προέδρο Νίκο.». Ο οποίος, by the way, αν δεν κάνω λάθος δεν είναι πια μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Τα βέλη των άλλοτε συντρόφων είναι τα πιο δηλητηριώδη αλλά αν αναλογιστείς πως στην Αριστερά αν δεν έχεις να δαγκώσεις, δαγκώνεις τον εαυτό σου, τότε σε λίγο καιρό κανείς δεν θα τα θυμάται. Εδώ η αγία προστάτιδα μας Λιάνα παρακολουθεί τα παιχνίδια της αστικής ομάδας κοντά στη διοίκηση της και κανείς δεν λέει τίποτα.

Εγώ σαν άνθρωπο τον Κωνσταντόπουλο δεν τον θεωρώ κάτι σημαντικό. Και η δεκαετή πορεία του στο ΣΥΝ (την κρίνω εκ του αποτελέσματος) κινήθηκε στα όρια της αποτυχίας. Τον έφαγαν και οι συγκυρίες βέβαια αλλά οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες πάνω στις ανάγκες φαίνονται. Μικρός οργανώθηκε στην αριστερά (τρεντ της εποχής), φυλακίστηκε κατά τη διάρκεια της επταετίας, οργανώθηκε με το ΠΑΣΟΚ το 1974 και ένα χρόνο μετά αποχώρησε. Υπουργός Εσωτερικών στην Οικουμενική, εισαγγελέας στη δίκη Κοσκωτά και μετά ιδρυτικό στέλεχος στο ΣΥΝ μέχρι έως ότου τον αναλάβει (1993-2004). Μετά ακούστηκε έντονα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας  και κατέληξε να ιδιωτεύει ασκώντας την δικηγορική. Τελευταία φορά που τον ακούσαμε ήταν όταν μπλέχθηκε δικηγορικά στην δίκη Κορκονέα από την πλευρά της οικογένειας Γρηγορόπουλου. Μια έντονη πολιτική πορεία, αναμεμειγμένη με τα κοινά αλλά ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα τον αναδείξει και σε έναν καθοριστικό παράγοντα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Μέχρι τη χθεσινή απόφαση, βέβαια.

Οι σύντροφοι του αντιδρούν στο ότι δεν έπρεπε ν’ αναλάβει. Ότι ξεπουλήθηκε. Ότι οι άλλοτε ηγέτες της αριστεράς πρέπει να μένουν σπίτια τους και να γράφουν τ’ απομνημονεύματα τους. Μπαρούφες! Επαναλαμβάνω: Μπαρούφες! Ο νέος πρόεδρος έχει το ζιζάνιο της ανάμειξης με τα κοινά. Πολιτική και ποδόσφαιρο άπτονται στο λαϊκό έρεισμα, θα πήρε και κάποια φράγκα, είμαστε και σε καιρούς κρίσης  και τι να έκανε; Ποιος δεν θα πήγαινε δηλαδη; Εδώ ο Κύρκος, έτσι όπως το πάει θα γίνει μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο Κωνσταντόπουλος θα κολλήσει;  Πάνω απ’ όλα μια δουλειά είναι. Μια δουλειά που στην ουσία θέλει πολύ μπλα μπλα που του Κωνσταντόπουλου του τρέχει από τα μπατζάκια. Σιγά μην τρέχει ο πρόεδρος στα 68 του να κλείνει παίκτες και να συναντιέται με τον Πάτρικ Κομνηνό. Καμιά ανακοινωσούλα, δύο τρεις δηλώσεις πάνω στην ενότητα και τη συλλογικότητα και μετά μπάλα, socializing και πουλ μουρ (οι κρυφοί πόθοι της αριστεράς).

Οι Παθαναϊκοί φίλαθλοι, παράγοντες και ρεπόρτερς τώρα είναι άλλη υπόθεση:

Οι «Τζίγγερ πούλα» θα αντιδρούσαν ακόμα και αν ο Τζίγγερ έβαζε πρόεδρο τον… Πατέρα. Τώρα βρήκαν νέο πάτημα. Ότι βάζουμε τον άμπαλο, τον άσχετο και τον άνθρωπο που δεν ξέρει τι είναι η «τριφυλλάρα». Όλα αυτά βέβαια αφού έχουμε δει κατ’ αρχάς τον μάγο της τακτικής Βγενόπουλο, τον μπαλαδόρο Πατέρα ή τον εφάμιλο του Μουρίνιο Θανάση Γιαννακόπουλο. Μετά, η άλλη αντίρρηση είναι ότι δεν ξέρει τα «κόζια». Να πέρναμε τον Αχιλλέα Μπέο τότε ή τον Γιώργο Λούβαρη ή καλύτερα τον Αλέξη Κούγια που έχει κάνει και πολύ αγροτικό στη Β΄ και Γ΄ Εθνική. Δεν είναι και μεγάλη εξυπνάδα αυτό που θα πω, ούτε κάτι καινούριο αλλά πολλοί από αυτούς που ξέρουν από μπάλα και εμπλέκονται στα διοικητικά των ομάδων θα έπρεπε να είναι στη φυλακή. Κάποιον τέτοιον θα επιθυμούσαμε για πρόεδρο; Έναν που θα μπορεί να «πάρει» την ΕΠΟ, να «τσακίσει» τις επιτροπές διαιτησίας και να ισχυριστεί πως κόπηκε το νύχι της κυρίας που έχασε δύο δάχτυλα όταν η προηγούμενη διοίκηση του ΠΑΟ επέτρεψε στους οργανωμένους να μοιράσουν χιλιάδες φωτοβολίδες και να περάσουν τα γνωστά βαρελώτα στο  ντέρμπι με τον ΟΣΦΠ. Αυτό θέλουμε; Αν ναι να κοιτάξουμε τα τελευταία 13 χρόνια της πρακτικές και τα έργα του Σωκράτη Κόκαλη και να τα κάνουμε copy paste. Ας μη γελιόμαστε, οι άνθρωποι για τη «βρώμικη» δουλειά υπάρχουν παντού ακόμα και αν πρόεδρος της ομάδας γίνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ο Κωνσταντόπουλος θα ξεκινήσει μαξιμαλιστικά. Στόχος του, είτε σαν γλάστρα είτε όχι, θα τονίζει συνέχεια  ότι είναι να αλλάξει το ποδόσφαιρο και τον… τόπο (σαν παρακαταθήκη). Θα το λέει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, και να μου το θυμηθείτε πως θα οικοδομήσει ένα παναθλητικό και πανελλαδικό προφίλ και όχι του Παναθηναϊκού  στρατιώτη. Ο Τζίγγερ ξαναμπήκε στο ΔΣ,  είναι πάλι το απόλυτο αφεντικό και κάποια στιγμή το πάθος των Βγενοπουλοπατεράδων θα ξεθυμάνει. Ειδικά από Σεπτέμβριο που ο Mr Mig θα βρεθεί αντιμέτωπος με την κρίση που θα εισβάλλει εφιαλτικά στην πραγματική οικονομία και στις επιχειρήσεις του.  Αν δεν ξεθυμάνει, ας κάνουν μια πρόταση για να τελειώνουμε και με αυτήν την καλοκαιρινή επιθεώρηση. Ο νέος προέδρος είναι ένα πείραμα που δεν ξέρω αν ο Τζίγγερ το είχε στο μυαλό του. Αν πετύχει τότε μπορεί κάτι ν’ αλλάξει στο ελληνικό ποδόσφαιρο αφού ο «άσχετος» (αν δεν είναι τελείως μαριονέτα) θα λειτουργήσει θετικά. Νέος λόγος, νέες πρακτικές, ένα διαφορετικό όραμα, διαφορετικές συνομιλίες και πάνω απ’ όλα  η ποδοσφαιρικά διοικητική βλακεία μπορεί να μας οδηγήσει σε κάτι άλλο από αυτό που ξέραμε. Καλό ή κακό θα μας δώσει νέα τροφή για σκέψη. Φανταστείτε τον Μένιο να πρέπει να διαβάσει Αλτουσέρ για να κρίνει τα λεγόμενα του προέδρου;  Αν πάλι αποτύχει (πολύ πιθανό) δεν θα αλλάξει τίποτα.  Μας πειράζει;

Ζσουτης

Advertisements

5 thoughts on “Σε δουλειά να βρισκόμαστε

  1. Σωστότατο το άρθρο.

    Έχουμε καταντήσει οπαδοί επιχειρηματικών συμφερόντων,προσωπολάτρες και δε ξέρω κι εγώ τί…Σκέτη κατάντια.

  2. θελω να πω πολλα και δεν ξερω απο που να αρχισω…
    ασ μεινω λοιπον στο οτι αυτη η χωρα ειναι τοσο γελοια οχι μονο γιατι ο κωνσταντοπουλος μπορει να ειναι ο εμπιστος της οικογενειας βαρδινογιαννη, αλλα και γιατι ο χουλιγκαν του ενος μπουκαλιου στο συμεωνιδη δεν ντρεπεται να διατυπωνει αποψη…

  3. kanonika de mas noiazeui tipota apo ola afta. mono oti ginetai entos twn tesarwn grammwn tou gipedou. na sentrarei o gouvou na skorarei o cise, telos agwna back to life.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: