Και μετά μείνανε 4…

Δεν συμφωνώ με την κρατούσα άποψη που υποστηρίζει ότι αυτό ήταν το χειρότερο μουντιάλ που έχουμε δει. Ούτε στα προηγούμενα δύο είδαμε σπουδαίο ποδόσφαιρο, ας μη γελιόμαστε. Ίσως όμως αυτό να μείνει στην ιστορία ως το μουντιάλ που σφράγισε το θάνατο της έννοιας του μεγάλου ποδοσφαιριστή «που παίρνει από το χεράκι» ομάδες και «κάνει τη διαφορά». Η παροιμιώδης αποτυχία , τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο, των ποδοσφαιριστών-σταρ του σποτ της ΝΙΚΕ επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Το συγκριτικό πλεονέκτημα των ομάδων που έφτασαν ψηλά ήταν η ανωτερότητα τους σε ζητήματα τακτικής. Στους 4 πέρασαν ομάδες που προτιμούν να παίζουν πρωτίστως όποτε πρέπει και όχι όποτε μπορούν. Και για αυτό δεν προκαλεί κατάπληξη που στους 4 έφτασαν 3 Ευρωπαϊκές ομάδες και η πιο σκληροτράχηλη και πραγματίστρια από τις λατινογενείς, αντίθετα με τις προβλέψεις στα τέλη των προκριματικών. Ας τις πάμε- μια μια :

Ολλανδία : Από το πρώτο ματς της λέω ότι η Ολλανδία είναι η «Γερμανία» αυτού του μουντιάλ : ήτοι τσουκου- τσουκου, λάου λαου, κανείς δεν κατάλαβε πότε βάλαμε 2 γκολ, να περάσει ο επόμενος. Η Ολλανδία έχει την πληρέστερη γραμμή χαφ του τουρνουά. Νομίζω ότι σε καμία άλλη ομάδα από τις φιναλίστ ο Φαντεφάρτ δεν θα ήταν αλλαγή. Τέτοιους παίκτες βέβαια η Ολλανδία είχε πάντα, αλλά δεν είχε πάντα Φαν Μαρβαϊκ να τιθασεύει τον εγωισμό των κακομαθημένων Οράνιε σταρ και να τους τραβάει το αυτί όταν αρχίζουν τα περιττά. Αν η αμυντική γραμμή της Ολλανδίας είχε έστω τη μισή ποιότητα της μεσαίας της γραμμής, θα χαμε ξεκάθαρο φαβορί.

Ουρουγουάη : Οι πιο ρομαντικοί θα υποστηρίξουν τους συμπατριώτες του παππού του Μάρκο Βίλα σε αυτή τη φάση. Ως ένα βαθμό δικαίως: Ο Ντιέγκο Φορλάν είναι ο σουπερσταρ αυτού του Μουντιάλ και μαζί με τον Σουάρεζ και τα χαφ που σε αυτό το μουντιάλ  ξεπέρασαν τους εαυτούς τους μας πρόσφεραν όμορφες στιγμές και πέραν από το σκληροτράχηλο παιχνίδι το οποίο οι Ουρουγουανοί διδάσκονται από κούνιας. Ωστόσο είναι γεγονός ότι οι Ουρουγουανοί (μαζί με τους Βραζιλιάνους) ήταν η πιο «ευρωπαϊκή» από όλες τις λατιν ομάδες. Φοβάμαι όμως πως όπως ακριβώς  συνέβη και με τους Βραζιλιάνους, το παραμύθι τελειώνει εδώ τώρα που οι μαθητές συναντούν τους διδάκτορες τακτικής. Το γεγονός ότι στον ημιτελικό η ομάδα θα στερηθεί την συνεχή κίνηση και την ποιότητα του ήρωα Σουάρεζ (ο στατικός «Λόκο», αν ξεκινήσει, είναι ηρωικός μεν αλλά ποδοσφαιριστής άλλων δεκαετιών), επιτείνει την πεποίθηση μου αυτή. Ουρουγουάη σε αγαπώ αλλά ως εδώ.

Γερμανία : Η ομάδα του μυξοφάγου Γιοακίμ Λεβ είναι εδώ γιατί θυμίζει περισσότερο ομάδα τσαπιος λικ παρά Εθνική ομάδα : σταθερός κορμός, συγκεκριμένοι ρόλοι, οι πιο δουλεμένοι αυτοματισμοί σε αυτό το τουρνουά. Αυτή η Γερμανία μοιάζει να έχει στηθεί αυστηρά βάσει συστήματος και ομοιογένειας και όχι βάσει ατομικών ικανοτήτων. Όχι ότι και εκεί πάνε άσχημα : Ο Οζίλ, είναι ο παίκτης αποκάλυψη του Μουντιάλ και στην ποδιά του θα σφαχτούν δίκαια όλες οι μεγάλες ομάδες άμα τη λήξη του, ο Κεντίρα για μένα είναι το καλύτερο αμυντικό χαφ του τουρνουά και οι Μίλλερ και Σβαϊνσταϊγκερ πρέπει να ανάψουν μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του Φαν Χάαλ : ο πρώτος γιατί τον ανακάλυψε και του έδειξε τόση εμπιστοσύνη και ο δεύτερος γιατί του άλλαξε θέση και του έδειξε πως παίζεται στις μέρες μας η θέση του μοντέρνου χαφ . Έτσι, μετετρεψε έναν από τους πιο υπερτιμημένους Ευρωπαίους παίκτες, που κατά την άποψη μου έφτασε εκεί που έφτασε κυρίως λόγω της Γερμανικότητας του (επειδή κάποιοι Γερμανοί πρέπει να παίζουν και να πουλάνε φανέλες στην έρμη τη Μπουντεσλίγκα ) σε ένα υπερμοντέρνο παίκτη, ένα ακατάπαυστο μηχανάκι που μου βούλωσε το στόμα για όσα έχω πει για αυτόν στο παρελθόν. Η Γερμανία πέρασε ένα – ένα τα τεστ αντοχής που μπήκαν μπροστά της (θα αντέξει στην τακτική του Καπέλο; Θα αντέξει στην ποιότητα της Αργεντινής; κλπ) με επιτυχία παίζοντας την καλύτερη μπάλα από όλες τις Ευρωπαϊκές ομάδες.

Ισπανία : Η Ισπανία του 08 θα ήταν εύκολα το πρώτο φαβορί. Η Ισπανία του Ντελ Μπόσκε, έφτασε εδώ ψιλό-ασθμαίνοντας και χωρίς να εντυπωσιάσει κανέναν. Τα 500 οχταροαμυντικά χαφ που απαρτίζουν το κέντρο της, μοιάζουν να κουτουλάνε μεταξύ τους όταν επιτίθενται και ο αστέρας σέντερ φορ είναι εκτός τόπου και χρόνου.Πολλοί λένε ότι αν η Ισπανία δεν είχε τις ατομικές εξάρσεις του Βίγια να μην έφτανε εδώ. Από την άλλη αυτή είναι λιγότερη από τη μισή αλήθεια : ανασταλτικά η Ισπανία είναι εξαιρετική, η ατομική της ποιότητα και πληρότητα σε όλες τις γραμμές είναι πολύ μεγαλύτερη της δεύτερης και κυρίως οι παίκτες της δείχνουν επιτέλους winners : οι ταλαντούχοι καρπαζοεισπράκτορες Ισπανοί μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν. Συμπέρασμα : μην ξεγράφετε τους Ισπανούς, δεν χρειάζεται να παίξουν καν στο 100% για να κερδίσουν.

Για να καταλήξουμε κάπου : το ένα ματς έχει ξεκάθαρο φαβορί (Ολλανδία), το άλλο έχει μια ομάδα που ξεχωρίζει ελαφρά λόγω εμφανίσεων, μομέντουμ και ιστορίας και μια άλλη που είναι πολύ σκληρή και καλή για να πεθάνει. 55-45 υπέρ των Γερμανών στο μυαλό μου λοιπόν και ελπίδες για ένα σπουδαίο ματς που η Γερμανία θα σκοράρει πρώτη και σύντομα .. Όσο για τον τελικό : Η καρδιά μου θα είναι με την ομάδα που θα προκριθεί από τον λιγότερο αμφίρροπο ημιτελικό.

Όμηρος φαν Σουαρεζίδης-Ιωσηφίδης

Advertisements

4 thoughts on “Και μετά μείνανε 4…

  1. χειρουργικη αναλυση…
    ομηρε αμα δεν παιζει ο μπαοκ (κι ανακαλυπτεις αυτοματισμους και τρελες) εισαι μεγαλη κοουτσαρα…

  2. Δεν αλλάζω τελεία, παοκτσάκι. Απλώς μία μεταφυσική προσθήκη: η Ορογουάη (έτσι!) δείχνει σαν έτοιμη από καιρό για την υπέρβαση, κάπως με πείθει ότι έχει πολλά καντάρια ψυχής ακόμα, αντίθετα με την πραγματίστρια Ολλανδία που έξω από τις τακτικές είναι soft-hearted (δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω).
    Ιδανικά, βλέπω τον εμβιπί του τουρνουά Φορλάν να παίζει 120 λεπτά σε όλες τις θέσεις του γηπέδου, να σκοράρει το κρίσιμο πέναλτι και να χάνει τον τελικό λόγω υπερκόπωσης.

    Το άστρο του Βίγια ποτέ δεν ξέρεις αν θα σβήσει τώρα ή στον τελικό. Η πιο βαρετή ομάδα της 4αδας είναι και η μόνη που μπορεί με αυτό το ψυχοβγαλτικό πάσινγκ γκέιμ να βραχυκυκλώσει το γερμανικό λογισμικό. Οποιος βάλει γκολ, σφυρίζει λήξη. Προτιμώ Γερμανούς στην παράταση, αλλά διαισθάνομαι Ισπανούς στα πέναλτι. (ανώφελη λίγκα σπόιλερ)

    Μασέγκο

  3. @μαρκο : ακόμα και μετά από αυτό το μουντιάλ δεν προσκυνάς σάντος παραδόπιστε;

    @μασέγκο: συμφωνώ με το δευτερο κομμάτι του σχολίου. μακάρι να χεις δίκιο για το πρώτο (αν κ δεν ξέρω αν προτιμω Ουρου στον τελικό ή Ολλανδία πρωταθλήτρια)

    Όμηρος

  4. η ΦΙΦΑ είναι η Σουπερλιγκ. η Λατινική Αμερική η Θεσσαλονίκη και η Ευρώπη η Αθήνα. Η Ολλανδία είναι ο Ομπιλιακός επι παράγκας. Συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή της Ολλανδίας (και των υπολοιπων) σαν ομάδες αλλά… πέναλτυ στον Κακά στο Α’ Ημίχρονο με την Βραζιλία… Καθαρό οφσαιντ στο δεύτερο γκολ με την Ουρουγουάη, που παίζει πολύ καλύτερα… Όσο κι αν (ποδοσφαιρικά) τους συμπαθώ καλύτερα να το πάρει η μισητή Γερμανία ή η ακόμα πιο μισητή Ισπανία γιατί το αξίζουν πιο πολύ. Ασε που αν το πάρουν στη Ν. Αφρική, δεν αποκλείεται να δούμε σε μερικά χρόνια τα παντσερ να το σηκώνουν στο Τελαβιβ

    Μιρκο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: