ΠΑΟΚ ήσουν, δεν φοβήθηκες…

Μικρές παρατηρήσεις /επισημάνσεις για τον αγώνα Άγιαξ-ΠΑΟΚ :

  • Αυτά που διαβάζω κατά κόρον ότι στο πρώτο ημίχρονο είδαμε τον ΠΑΟΚ του Μπερέτα και έπειτα τον ΠΑΟΚ του Σάντος ή του Δερμιτζάκη τα θεωρώ απίστευτες βλακείες. Στο πρώτο ημίχρονο μπήκε μια σχετικά άπειρη ομάδα στα Ευρωπαϊκα σαλόνια (τα τελευταία χρόνια ο ΠΑΟΚ δεν έχει δείξει κάτι σπουδαίο στην Ευρώπη) απέναντι σε μια ομάδα θρύλο που έπαιζε στην έδρα της. Η ομάδα αυτή είχε έλλειμμα ψυχολογίας εξαιτίας των τα τελευταίων γεγονότων και ήταν πιασμένη ακόμα από την προετοιμασία (η έλλειψη έκρηξης ήταν προφανής) αλλά σίγουρα πιο γυμνασμένη και προετοιμασμένη από τον ανέτοιμο Άγιαξ που και αυτός είχε τα θέματα του. Ήταν δεδομένο ότι με την ώρα η απόδοση του Άγιαξ θα έπεφτε. Το ζήτημα ήταν αν οι παίκτες θα έδειχναν τσαγανό και θα έπαιζαν λίγη από την περσινή μπάλα που τους έφερε στη δεύτερη θέση και είναι ταμάμ για τέτοιους αγώνες : Ο τσαμπουκάς ήρθε, η ομάδα πήρε μέτρα και έβαλε το γκολ που ξέρει να βάζει καλύτερα από όλες τις Ελληνικές ομάδες .
  • Περιμένω να δω την εξέλιξη του Μπουσαϊντι : Χτες ήταν τραγικός. Δεν βλέπω το λόγο γιατί ο Αραμπατζής είναι χειρότερος από τον σημερινό Μπουσαϊντί, αλλά θα του δώσω χρόνο να με διαψεύσει.
  • Ο Σνάουτσνερ έκανε το πιο συγκινητικό ματς του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ και μάλιστα από τα αριστερά και είναι ο μόνος που μπορεί να υπερηφανεύεται ότι ήταν καλός έως πολύ καλός και τα 90 λεπτά.
  • Χτες ο Κρέσιτς έδωσε πολύ καλά δείγματα. Ο ΠΑΟΚ όφειλε στρατηγικά  να προετοιμαστεί για την αποχώρηση Χαλκιά και να δώσει στον Κροάτη περισσότερες ευκαιρίες φέτος. Ο τραυματισμός του βασικού τερματοφύλακα, πετάει τον Ντάριο στα βαθιά, να αποδείξει ότι ξέρει να κολυμπάει. 50- 60 μέρες καλών εμφανίσεων αρκούν για να πάρεις την φανέλα βασικού σπίτι σου.
  • Όπως πάντα, ο ΠΑΟΚ φάνηκε όταν ανέβηκαν σε απόδοση τα αμυντικά χαφ του. Όταν ο Βιτόλο έγινε πιο προσεκτικός και στρόφαρε ο τετράχρονος , και τραγικός στο α’ ημίχρονο, Γκαρσία ο ΠΑΟΚ πήρε τα μέτρα που χρειαζόταν.
  • Όσο και αν είμαι φαν του Σαλπιγγίδη δεν είμαι βέβαιος ότι μπορεί να σηκώσει μόνος του τη θέση του φορ στο 4-2-3-1. Χτες εκτός από την ασίστ και ένα σουτ στην κόντρα χάθηκε ανάμεσα στα νταμάρια. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο Σαλπι έχοντας την τάση να βγαίνει στα δεξιά της επίθεσης, «τρώει» χώρους από τον Βιερίνια. Ο Μουσλίμοβιτς που επεδίωκε πιο συχνά να παίρνει την μπάλα στο κέντρο και προς αριστερά, είχε όλο το χώρο να κινηθεί εξαιτίας του Σορλέν που δεν ανεβαίνει πολύ ψηλά και άφηνε την δεξιά πλευρά στον πυραυλοκίνητο Πορτογάλο χοντροκώλη. Ο Δερμιτζάκης εφόσον θελήσει να διατηρήσει τον Σάλπι στη θέση αυτή, πρέπει να δουλέψει την ομάδα ώστε οι Σάλπι- Βιερίνια να μην κουτουλάνε μεταξύ τους και η ομάδα να μην μπατάρει επιθετικά από τα δεξιά.
  • Δεν βλέπω πως με την εικόνα αυτού του αμυντικού διδύμου Μαλεζά- Τσιρίλο υπήρχε σκέψη να πωληθεί ο Κοντρέρας.
  • Τι να πει κανείς παραπάνω για τον Κα-Βλάντο Ίβιτς (δεν διεκδικώ πατρότητα του όρου)
  • O Δερμιτζάκης κέρδισε το πρώτο στοίχημα : Άφησε την ομάδα να παίξει τη μπάλα που ξέρει και ανέβασε την ψυχολογία της. Με ένα καλό αποτέλεσμα στην Τούμπα θα χει όλο το χρόνο να δείξει τι μπορεί να κάνει επιπλέον για τον ΠΑΟΚ.
  • Για μένα το πουλέν της σεζόν είναι ο Σάκης Παπάζογλου, ο Αλεξ Σκαρσγκαρντ του Ελληνικού πρωταθλήματος. Δεύτερο πουλέν, ο Κλάους. Το λέω από τώρα που είναι νωρίς…
  • Η ρεβάνς είναι μια  άλλη ιστορία. Ο ΠΑΟΚ έχει χτίσει παράδοση κακών εμφανίσεων στην Τούμπα στα Ευρωπαϊκά ματς τα τελευταία έτη. Ο Άγιαξ θα έρθει να τα παίξει όλα για όλα και όπως και να το κάνουμε, είναι ο Άγιαξ. Ο ΠΑΟΚ έχει τη μοναδική ευκαιρία να σώσει μια δύσκολη οικονομικά χρονιά αν προκριθεί και επομένως εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Ακόμα καλύτερα θα μπορεί να διεκδικεί με καλύτερη ψυχολογία και για πρώτη φορά με διψήφιο αριθμό πιθανοτήτων την συμμετοχή τους στους ομίλους του Τσαμπιονς Λίγκ, που ισοδυναμεί με την οικονομική εξυγίανση της ομάδας.. Αυτή την  ευκαιρία ο ΠΑΟΚ θα είναι έγκλημα να τη χάσει.

Αντί επιλόγου, παραθέτω το επικό μήνυμα οπαδού του ΠΑΟΚ στον πρώην βοηθό προπονητή του ΠΑΟΚ και μόνιμο συνεργάτη του Μπερέτα, Μαξ Κάντσι λίγο μετά την απόμάκρυνση του, που βρήκα στο twitter

Όμηρος Τεμέτερον Ιωσηφίδης

H 11άδα του Εμανουέλ Πετίτ

Ο αναπληρωματικός μου γκολκίπερ, ο Νοτιαφρικανός Μόνεμπ Τζόζεφς

Ο 4ος (η θέση του μαλάκα) της Ανώφελης Λίγκας, ψηφίζει εντεκάδα (και 3

αλλαγές) για το Μουντιάλ. Καθυστερημένα, γιατί μόλις σήμερα βρήκε ημέρα
– ρεπό από τον Γύρο Γαλλίας, ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί:
Κατεβαίνουμε με 4-4-2 ως εξής:
1. Τζούζτο Βιγιάρ (Παραγουάη)
2. Σέρχιο Ράμος (Ισπανία)
3. Κάρλος Σαλσίδο (Μεξικό)
4. Κάρλες Πουγιόλ (Ισπανία)
5. Ντιέγο Λουγκάνο (Ουρουγουάη)
6. Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ (Γερμανία)
7. Αντρές Ινιέστα (Ισπανία)
8. Γουέσλι Σνάιντερ (Ολλανδία)
9. Λουίς Σουάρεζ (Ουρουγουάη)
10. Ντιέγο Φορλάν (Ουρουγουάη)
11. Λάντον Ντόνοβαν (ΗΠΑ)
και πετάμε μέσα 3 αλλαγές, τους:
Μαϊκόν (Βραζιλία), Πρινς Μπόατενγκ (Γκάνα) και Νταβίντ Βίγια (Ισπανία).
Εναλλακτικά, αν το ματς έχει κριθεί υπέρ μας, βάζουμε αλλαγή, για να
γελάσουμε λίγο, κάποιον εκ των:
Μόνεμπ Τζόζεφς (το ανθρωπάκι της Michelin που κατέβηκε ως
τερματοφύλακας της Νότιας Αφρικής στο ματς με τη Γαλλία)
Μάρκους Τούλιο Τανάκα (ένας Βραζιλιάνος στην Ιαπωνία)
Γιούρκας Σεϊταρίδης (η πιο ακριβής σέντρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου)
Ένας οποισδήποτε Πακ (γιατί πρέπει οπωσδήποτε να παίξει και κάποιος
από τη Βόρεια Κορέα)
Γιόνας Γκουτιέρεζ (η επική χαίτη στην δεξιά πλευρά της Αργεντινής)
Ζερβίνιο (ένας χαφ με καραφλοχαίτη, το μυαλό της Ακτής Ελεφαντοστού)
Παντελής Καπετάνος (το μεγαλύτερο βυζί του Μουντιάλ)
Αντρέ Πιερ Ζινιάκ (ή Κονιάκ, από τα πολλά κονιάκ που έπινε πριν αγωνιστεί
στην εντελώς μεθυσμένη Γαλλία)
Γιον Νταλ Τόμασον (ένα κουρασμένο παλληκάρι στην κορυφή της Δανίας)
Τζόσουα Κένεντι (ο surfoροκάς στράικερ της Αυστραλίας)
Τάδε έφη
Εμανουέλ Πετίτ (aka Homo Ludens)

Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Αμηχανία, παγωμάρα, εκνευρισμός, ήθος, «ο άσχετος», ο «συνασπιστής» και άλλα πολλές είναι οι λέξεις συνοδεύουν την ανάθεση της προεδρίας του Παναθηναϊκού  στον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Ο πολιτικός τύπος και οι γνωρίζοντες τα της πολιτικής μάλιστα στέκονται ακόμα πιο αιχμηροί απέναντι στον παρ’ ολίγον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι αθλητικοί, απλά, βλέπουν ένα alien να προσγειώνεται στην κουζίνα τους (δεν είναι κακό αυτό. Η ρητορική του Κωνσταντόπουλου θα τους αλαλιάσει).  Επίσης, οι παλιοί του φίλοι από τον Συνασπισμό θυμούνται όλες τις ήξεις και τις αφίξεις του άλλοτε συντρόφου τους και προσπαθούν με κάθε τρόπο ν΄αποδομήσουν (όρος της αριστεράς) το «σύντροφο και Προέδρο Νίκο.». Ο οποίος, by the way, αν δεν κάνω λάθος δεν είναι πια μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Τα βέλη των άλλοτε συντρόφων είναι τα πιο δηλητηριώδη αλλά αν αναλογιστείς πως στην Αριστερά αν δεν έχεις να δαγκώσεις, δαγκώνεις τον εαυτό σου, τότε σε λίγο καιρό κανείς δεν θα τα θυμάται. Εδώ η αγία προστάτιδα μας Λιάνα παρακολουθεί τα παιχνίδια της αστικής ομάδας κοντά στη διοίκηση της και κανείς δεν λέει τίποτα.

Εγώ σαν άνθρωπο τον Κωνσταντόπουλο δεν τον θεωρώ κάτι σημαντικό. Και η δεκαετή πορεία του στο ΣΥΝ (την κρίνω εκ του αποτελέσματος) κινήθηκε στα όρια της αποτυχίας. Τον έφαγαν και οι συγκυρίες βέβαια αλλά οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες πάνω στις ανάγκες φαίνονται. Μικρός οργανώθηκε στην αριστερά (τρεντ της εποχής), φυλακίστηκε κατά τη διάρκεια της επταετίας, οργανώθηκε με το ΠΑΣΟΚ το 1974 και ένα χρόνο μετά αποχώρησε. Υπουργός Εσωτερικών στην Οικουμενική, εισαγγελέας στη δίκη Κοσκωτά και μετά ιδρυτικό στέλεχος στο ΣΥΝ μέχρι έως ότου τον αναλάβει (1993-2004). Μετά ακούστηκε έντονα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας  και κατέληξε να ιδιωτεύει ασκώντας την δικηγορική. Τελευταία φορά που τον ακούσαμε ήταν όταν μπλέχθηκε δικηγορικά στην δίκη Κορκονέα από την πλευρά της οικογένειας Γρηγορόπουλου. Μια έντονη πολιτική πορεία, αναμεμειγμένη με τα κοινά αλλά ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα τον αναδείξει και σε έναν καθοριστικό παράγοντα της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Μέχρι τη χθεσινή απόφαση, βέβαια.

Οι σύντροφοι του αντιδρούν στο ότι δεν έπρεπε ν’ αναλάβει. Ότι ξεπουλήθηκε. Ότι οι άλλοτε ηγέτες της αριστεράς πρέπει να μένουν σπίτια τους και να γράφουν τ’ απομνημονεύματα τους. Μπαρούφες! Επαναλαμβάνω: Μπαρούφες! Ο νέος πρόεδρος έχει το ζιζάνιο της ανάμειξης με τα κοινά. Πολιτική και ποδόσφαιρο άπτονται στο λαϊκό έρεισμα, θα πήρε και κάποια φράγκα, είμαστε και σε καιρούς κρίσης  και τι να έκανε; Ποιος δεν θα πήγαινε δηλαδη; Εδώ ο Κύρκος, έτσι όπως το πάει θα γίνει μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο Κωνσταντόπουλος θα κολλήσει;  Πάνω απ’ όλα μια δουλειά είναι. Μια δουλειά που στην ουσία θέλει πολύ μπλα μπλα που του Κωνσταντόπουλου του τρέχει από τα μπατζάκια. Σιγά μην τρέχει ο πρόεδρος στα 68 του να κλείνει παίκτες και να συναντιέται με τον Πάτρικ Κομνηνό. Καμιά ανακοινωσούλα, δύο τρεις δηλώσεις πάνω στην ενότητα και τη συλλογικότητα και μετά μπάλα, socializing και πουλ μουρ (οι κρυφοί πόθοι της αριστεράς).

Οι Παθαναϊκοί φίλαθλοι, παράγοντες και ρεπόρτερς τώρα είναι άλλη υπόθεση:

Οι «Τζίγγερ πούλα» θα αντιδρούσαν ακόμα και αν ο Τζίγγερ έβαζε πρόεδρο τον… Πατέρα. Τώρα βρήκαν νέο πάτημα. Ότι βάζουμε τον άμπαλο, τον άσχετο και τον άνθρωπο που δεν ξέρει τι είναι η «τριφυλλάρα». Όλα αυτά βέβαια αφού έχουμε δει κατ’ αρχάς τον μάγο της τακτικής Βγενόπουλο, τον μπαλαδόρο Πατέρα ή τον εφάμιλο του Μουρίνιο Θανάση Γιαννακόπουλο. Μετά, η άλλη αντίρρηση είναι ότι δεν ξέρει τα «κόζια». Να πέρναμε τον Αχιλλέα Μπέο τότε ή τον Γιώργο Λούβαρη ή καλύτερα τον Αλέξη Κούγια που έχει κάνει και πολύ αγροτικό στη Β΄ και Γ΄ Εθνική. Δεν είναι και μεγάλη εξυπνάδα αυτό που θα πω, ούτε κάτι καινούριο αλλά πολλοί από αυτούς που ξέρουν από μπάλα και εμπλέκονται στα διοικητικά των ομάδων θα έπρεπε να είναι στη φυλακή. Κάποιον τέτοιον θα επιθυμούσαμε για πρόεδρο; Έναν που θα μπορεί να «πάρει» την ΕΠΟ, να «τσακίσει» τις επιτροπές διαιτησίας και να ισχυριστεί πως κόπηκε το νύχι της κυρίας που έχασε δύο δάχτυλα όταν η προηγούμενη διοίκηση του ΠΑΟ επέτρεψε στους οργανωμένους να μοιράσουν χιλιάδες φωτοβολίδες και να περάσουν τα γνωστά βαρελώτα στο  ντέρμπι με τον ΟΣΦΠ. Αυτό θέλουμε; Αν ναι να κοιτάξουμε τα τελευταία 13 χρόνια της πρακτικές και τα έργα του Σωκράτη Κόκαλη και να τα κάνουμε copy paste. Ας μη γελιόμαστε, οι άνθρωποι για τη «βρώμικη» δουλειά υπάρχουν παντού ακόμα και αν πρόεδρος της ομάδας γίνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ο Κωνσταντόπουλος θα ξεκινήσει μαξιμαλιστικά. Στόχος του, είτε σαν γλάστρα είτε όχι, θα τονίζει συνέχεια  ότι είναι να αλλάξει το ποδόσφαιρο και τον… τόπο (σαν παρακαταθήκη). Θα το λέει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, και να μου το θυμηθείτε πως θα οικοδομήσει ένα παναθλητικό και πανελλαδικό προφίλ και όχι του Παναθηναϊκού  στρατιώτη. Ο Τζίγγερ ξαναμπήκε στο ΔΣ,  είναι πάλι το απόλυτο αφεντικό και κάποια στιγμή το πάθος των Βγενοπουλοπατεράδων θα ξεθυμάνει. Ειδικά από Σεπτέμβριο που ο Mr Mig θα βρεθεί αντιμέτωπος με την κρίση που θα εισβάλλει εφιαλτικά στην πραγματική οικονομία και στις επιχειρήσεις του.  Αν δεν ξεθυμάνει, ας κάνουν μια πρόταση για να τελειώνουμε και με αυτήν την καλοκαιρινή επιθεώρηση. Ο νέος προέδρος είναι ένα πείραμα που δεν ξέρω αν ο Τζίγγερ το είχε στο μυαλό του. Αν πετύχει τότε μπορεί κάτι ν’ αλλάξει στο ελληνικό ποδόσφαιρο αφού ο «άσχετος» (αν δεν είναι τελείως μαριονέτα) θα λειτουργήσει θετικά. Νέος λόγος, νέες πρακτικές, ένα διαφορετικό όραμα, διαφορετικές συνομιλίες και πάνω απ’ όλα  η ποδοσφαιρικά διοικητική βλακεία μπορεί να μας οδηγήσει σε κάτι άλλο από αυτό που ξέραμε. Καλό ή κακό θα μας δώσει νέα τροφή για σκέψη. Φανταστείτε τον Μένιο να πρέπει να διαβάσει Αλτουσέρ για να κρίνει τα λεγόμενα του προέδρου;  Αν πάλι αποτύχει (πολύ πιθανό) δεν θα αλλάξει τίποτα.  Μας πειράζει;

Ζσουτης

H ενδεκάδα του Όμηρου..

Ώρα και για τη δική μου ενδεκάδα στο δημοφιλές 4-2-3-1. Συμφωνώντας με τον Μάρκο Βίλα στο πέρι πλεϊστέσιο επιχείρημα του, έκανα κάποιες παραδοχές σε παίκτες που κινήθηκαν σε άνω των μια θέσεων και χώρων για να βγει η ενδεκάδα.

Τέρμα: Ικερ Κασίγιας :  Δεν υπήρχε άλλος τερματοφύλακας τέτοιας κλάσης σε αυτό το Μουντιάλ

Αριστερό Μπακ: Τζιοβάνι Φαν Μπρονκχορστ : Αθόρυβα έκανε ένα σπουδαίο μουντιάλ σε άλλη θέση και έκλεισε μια καριέρα δυσανάλογα μεγάλη του ταλέντου του. Τζιοβάνι σε χαιρετούμε.

Κανίβαλος Στόπερ: Γουάλντο Πόνσε Δεν θα θελα να μην με συμπαθεί τούτο το Παοκτσάκι. Ο αφανής ήρωας της Χιλής δεν έπαιξε με την Βραζιλία.. Κρίμας..

Μυαλωμένος Στόπερ : Ντιέγκο Λουγκάνο  Ο αγαπημένος μου στόπερ αυτής της διοργάνωσης. Μακράν..

Δεξί Μπακ : Σέρχιο Ράμος Μετά το νωθρό ξεκίνημα, μεγάλο μουντιάλ. Στο σύστημα της Ισπανίας με τα 250 αμυντικά-οκταροχαφ και έχοντας τα νώτα του καλυμμένα από τους ΠωςΚ’Ετσ’ και τους Αλόνσους κατέληξε να παίζει παιχνίδι με παιχνίδι όλο και πιο ψηλά.

Καθαρό εξάρ’: Σάμι Κεντίρα . Φοβερό αμυντικό χαφ, αγέρωχο παράστημα και πολύ δουλειά. Σαν Τζιώλης, αλλά καλός. Κέρδισε στο νήμα τον Ντε Γιονγκ που μας χάρισε την στιγμή του Μουντιάλ με το τολιοτσάκι του στον τελικό.

Οχτάρ:  Ινιέστα  Και που να τον βάλεις αυτόν τον παίκτη; Οχτάρι έπαιξε. Δεκάρι έπαιξε. Έξω αριστερά έπαιξε, Περιφερειακός φορ έπαιξε. Για να μου βγει η ενδεκάδα τον βάζω οχτάρ’ Αλλιώς η θέση άνηκε δικαιωματικά στον Σβαινσταϊγκερ .

Αριστερό χαφ εξτρέμ:   Μεσούτ Οζίλ. Απογοήτευσε στο κρίσιμο ματς με τους Ισπανοί το πουλέν μου. Other than that,  ο παίχτης που χαιρόσουν να βλέπεις σε αυτό το Μουντιάλ.

Ντεμεκ Δεκαρ, Κεντρικος Χαφ :Ντιεγκο Φορλάν Άλλος ένας παίκτης που έκανε τα πάντα και σίγουρα το υπερπανδίκαιο ΕμΒιΠι του τουρνουά. Δεν τον βάζω φόρ γιατί κυρίως κινήθηκε έξω από την περιοχή

Δεξι Χαφ Εξτρέμ : Κεϊσουκε Χόντα. Όποιος κατάλαβε τη θέση πάιζει να πει και μενα. Αλλά μεγάλη μπαλαδόφατσα. Τον λάτρεψα. Δεξί χαφ δεν έπαιξε αλλά μόνο εδώ χωράει, ας βολευτεί.

Σεντερ Φορ :  Βίγια . Στο τέλος έπαιξε φορ αν και είναι προφανές ότι βολεύεται πιότερο όταν έχει παρέα στην κορυφή και μπορεί να τραβηχτεί λίγο έξω.

Κοντά αλλά όχι ενδεκαδάτοι οι :  Πικέ, Σναϊντερ,  Λαμ, Σουάρεζ, Ντε Γιονκ, Σβαϊνσταϊγκερ

Αϊ να δούμε και τα δικά σας τα χαϊρια

Όμηρος Μπερέτας-Ιωσηφίδης

(5ος στην κατάταξη της Ανώφελης Λίγκας- Τον φάγαν τα κυκλώματα και η κωλοφαρδία του Μίρσα)

mundial 2010 – what I’ve learned

Πάει τέλειωσε κι αυτό, περνάμε εβδομάδα μεταμουντιαλικής μελαγχολίας και περιμένουμε με αγωνία ως μεθαδόνη την κρίσιμη τιτανομαχία Μπέσα – Ολυμπιακού την Πέμπτη. Τι έμαθα λοιπόν από το 19ο Παγκόσμιο Κύπελλο;

1. ότι οι Έλληνες βλέπουμε τις μεγάλες διοργανώσεις έχοντας προαποφασίσει ότι νικητής θα είναι η Νοσταλγία. ΄Χαλια θέαμα», «δε βλέπεται’, «μάπα» μέχρι κι ο Πλιάτσικας είπε στο Βερνίκο ότι ο τελικός ήταν «σούπα». Εγώ δε λέω ότι είδαμε μπαλάρα (όπως π.χ. στο εξαιρετικό euro 2008), ούτε υποστηρίζω ότι ο τελικός ήταν «σπαλομπριζόλα». Αλλά, μετά την υπέρ του δέοντος επιφυλακτική πρώτη αγωνιστική και καλά ματς είδαμε, και με αφυσικο για  την εποχή ρυθμό, και με αρκετό σασπένς λόγω της φοβερής ισοδυναμίας που ήταν μάλλον το κύριο χαρακτηριστικό του τουρνουά. Να γκρινιάζει ο πατέρας μου το καταλαβαίνω, μετά τα 50 υποφέρεις από «Δομαζίτιδα», αλλά να γκρινιάζουν συνομήλικοι δεν το αντέχω. Αναπολώντας τι δηλαδή; Τις σφαγές του «Κορέα-Ιαπωνία» 2002; Τον κατενάτσιο θρίαμβο του 2006; ; Το υπνωτικό ‘Italia ’90’; Το μέτριο USA ’94; Νομίζω ανάλογο τουρνουά ήταν της Γαλλίας το ’98 –  λόγω αυτών των υπέροχων αλητών

2. ότι το football manager είναι το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στο αληθινό ποδόσφαιρο (η μεταξύ τους σχέση είναι ανάλογη του cyber και του real sex). Υπεύθυνο για μια γενιά ποδοσφαιρόφιλων εγκυκλοπαιδιστών που μπορούν να σου πουν το παλμαρέ και των 736 ποδοσφαιριστών που δηλώθηκαν στο τουρνουά, αλλά αδυνατούν να κατανοήσουν ότι οι διατάξεις είναι  αφετηρίες κι εργαλεία- όχι θέσφατα. Κι ότι πολλές φορές τις «γεννάνε’, τις εξελίσσουν ή τις αλλάζουν ακόμα και κατά τη διάρκεια του ματς οι ίδιοι οι παίκτες με τις πρωτοβουλίες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Γιατί, ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ. Γι’ αυτό ο Ινιέστα δε θα γίνει ποτέ στη ζωή του ούτε αριστερό ούτε δεξί εξτρέμ κύριοι Σταν και Μίρσα…(εξαιρετικό πάνω αε αυτήν την αμλετική συζήτηση είναι αυτό εδώ)

3. ότι το Μουντιάλ αυτό ήταν μάλλον ο θάνατος των φορ. Το λέγαμε με τον Όμηρο τις προάλλες, δεν ξέρουμε αν θα διαρκέσει, όμως μάλλον ίσχυσε. Ο μοναδικός κλασικός σέντερ φορ που διακρίθηκε ήταν ο Κλόζε. Ιγκουάιν και Λουίς Φαμπιάνο σκόραραν, αλλά δεν αποδείχθηκαν καθοριστικοί, ενώ Βίγια -Σοάρες – Φορλάν δεν είναι 9ρια. Παλιομοδίτης και διακριθείς – παραλίγο να τον ξεχάσω – ο Βίτεκ, άτυχος ο Τόρες, έξω από τα νερά του ο Φαν Πέρσι σε μια θέση που δεν του ταιριάζει έξω από το θερμοκήπιο του Βενγκέρ. Κι ακριβώς επειδή οι παίκτες δεν κινούνται με joystick, βγήκαν πρώτοι σκόρερ οι Μίλερ και Σνάιντερ…

4. ότι, ίσως να κάνω και λάθος, μου έλειψαν τα μπακ-χαφ που «οργώνουν τις πλευρές». Ο Λαμ είναι εξαίρεση, έκανε πολύ καλό τουρνουά. Ο Μαϊκόν δεν είναι, γιατί αποτελεί τον κλασικό βραζιλιάνο μπαλαδόρο που πολύ θα ήθελε να φοράει το δέκα, αλλά η μοίρα και κάποιος γάτος προπονητής τον έβαλε να ξεκινάει από πίσω. Με την εξαίρεση της Ισπανίας που δεν αμύνεται και πολύ γιατί έχει όλη την ώρα την μπάλα στα πόδια – κοινώς την «παίρνει» να ανεβάζει τα μπακ – στις υπόλοιπες ομάδες δεν είδα να σπαει και πολύ συχνά η σύμπνοια (sic) της αμυντικής τετράδας…

5. ότι ο MVP στις καρδιές μας είναι αναμφισβήτητα ο Ντιέγο Φορλάν με την επικών διαστάσεων συνεισφορά του στο επιθετικό παιχνίδι της  Uru. Υποδεχόταν την μπάλα με πλάτη, τη μοίραζε αριστερά-δεξιά, έμπαινε στην περιοχή, σούταρε από παντού, χτύπαγε τα στημένα. Μερικές φορές, όλα αυτά ταυτόχρονα. Αλλά, πραγματικά πόσο μεγάλος παίκτης είναι κι αυτός ο διάολος ο Ινιέστα…

6. ότι ο Ίκερ Κασίγιας είναι μακράν του δεύτερου ο καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο…

7. ότι Σάρα ΚαρμπονέροΛαρίσα Ρικέλμε είναι άσος από δω μέχρι την Ασουνσιόν

8. ότι ο Αλέκος δεν είναι ένας από μας… είναι ΕΜΕΙΣ…τι να λέμε τώρα…

Η ενδεκάδα μου (σε ένα, ας πούμε, 4-2-3-1)

Κασίγιας

Ράμος – Λουγκάνο – Πουγιόλ -Κοεντράο

Φαν Μπόμελ – Σνάιντερ

Ινιέστα – Οζίλ – Σβαινστάιγκερ

Φορλάν

μαρκο βιλα (19ος στους 20 της Ανώφελης Λίγκας)

Anofeliliga προβολ(γ)ή και πάρτι@Κ44

Μπάρα, αλκοόλ, άναρθρες κραυγές που κράζουν την μπάλα τζαμπουλάνι. Άντρες που ωρύονται, γυναίκες που δυσανασχετούν, παιδιά που χοροπηδούν, μανάδες σε απόγνωση, μπαμπάδες υπό την επήρεια ενός φυσικού βιάγκρα, σουβλάκια, πίτσες, μπίρες, πασατέμπος, στοίχημα, κουβάς, σεξιστικά αστεία, κρατική τηλεόραση, καφενείο, τουίτερ, διαδικτυακό στρίμινγκ και κοπάνες από το γραφείο. Λέξεις που εικονογραφούν το Μουντιάλ που ζήσαμε τον τελευταίο μήνα. Ο τελικός είναι την Κυριακή στις 21:30 το βράδυ και ένας εκ των Ισπανία, Γερμανία, Ουρουγουάη και Ολλανδία θα διεκδικήσει το τρόπαιο (η στήλη γράφεται Δευτέρα και γι’ αυτό δεν γνωρίζω το ζευγάρι του τελικού. Αν και στέκομαι ολόψυχα δίπλα στους Ολλανδούς.) Κάποια αγόρια, μικρά και μεγάλα, μαζεύτηκαν και είδαν μαζί το Μουντιάλ. Νοητά και σωματικά έφτιαξαν μια όμορφη καλοκαιρινή ιστορία που την ονόμασαν «Ανώφελη Λίγκα» και θέλουν τώρα να τη μοιραστούν μαζί σας. Κυριακή βράδυ, λοιπόν, ένας γιγάντιος προτζέκτορας θα στηθεί στο ΤΩΡΑ Κ44, ώστε να γίνει η προβολή του μεγάλου τελικού και μετά να ακολουθήσει ένα πάρτι στο οποίο θα συμμετέχουν το mathebalitsa.wordpress.com, τοmixtape.gr , ο Φώτης ο Βαλλάτος, το urbantropicalia.blogspot.com, οι untitled,  οιYesitdoes!!!Sureitdoes!!, κάποιοι από κάποια εκπομπή που λέγεται Laternative, αρκετοί παλαίμαχοι και δεκατρείς χιλιάδες κορίτσια. Πάνω απ’ όλα θα έχει μπάλα! Και πλάκα…

Y.Γ.: Είμαστε το site της ημέρας….. Τι χαρά…

That’s all folks

Ο Γιάννης ο Διακογιάννης θα ήταν άρχοντας εδώ. Κανείς δεν θα κοροϊδευε την ομιλία του, αυτό το επιβεβαιωτικό και λίγο γελοίο ε; που προσθέτει σε κάθε του πρόταση. Ετσι δεν είναι ε; Γιατί εδώ στην Νότιο Αφρική όλοι μιλάνε με αυτόν τον τρόπο. Ετσι και αυτή η ηλικιωμένη λευκή απόγονος πλούσιας αποικιοκρατικής παράδοσης που μου έπιασε κουβέντα, μάλλον λόγω του παλλευκού αλαβάστρινου δέρματος μου και μου έλεγε «Ο Μαντέλα δεν είναι τόσο καλός άνθρωπος ε; Οι δικοί του σκότωσαν πολλούς λευκούς ε; Εσείς στην Ελλάδα έχετε μεγάλα προβλήματα ε;». Τι να της πεις τώρα της γεροκαρακάξας και να μην παρεξηγηθείς ε;

Ο αγώνας είχε πλάκα. Δεν είχε τα μπινελίκια που με έχουν μεγαλώσει γηπεδικά και για να πω την βαλκανική αλήθεια μου, μου έλειψαν. Καλός ο πολιτισμός, όμορφο να μην υπάρχουν υπάνθρωποι να ρίχνουν μπουνιές, έχει πλάκα ο Πέδρο και ο Χανς να το βλέπουν δίπλα δίπλα το παιχνίδι, αλλά ένα πουστριλίκι χρειαζόταν νομίζω. Αλλά πάλι τι ξέρω εγώ ως Ελλην από Μουντιάλ;

Από τσιγάρα πάντως κάτι ξέρω. Μου το είχαν πει, το είχα γράψει κιόλας πουλώντας φθηνά μούρη, αλλά άλλο να το φαντάζεσαι, άλλο να το βλέπεις. Το πρώτο μεσημέρι, μετά από 36 ώρες αυπνίας, βρέθηκα έξω από ένα ξενοδοχείο στο Durban. Η Αφρική με υποδέχθηκε όπως μου άξιζε για τα όσα έχει κάνει η λευκή φυλή μου στο παρελθόν: Με τιμωρία ταλαιπωρίας. Το δωμάτιο δεν ήταν έτοιμο, έπρεπε να περιμένω άλλες τέσσερις ώρες για να ετοιμαστεί. Μοιάζουν πολλές, για την Αφρική όμως υποθέτω ισοδυναμούν με λίγα αγχωμένα ευρωπαϊκά λεπτά. Το έριξα στα τσιγάρα. Το τελευταίο που έσβησα ήταν καπνισμένο μέχρι το φίλτρο κυριολεκτικά, έφταιγε λίγο ο εθισμός, λίγο ο εκνευρισμός, λίγο η αυπνία. Μόλις το ακούμπησα στο τασάκι, ένα χέρι εμφανίστηκε να το πάρει για να το καπνίσει. Μου ζήτησε και την άδεια μου να το πάρει, ίσως για να τον προσέξω, ίσως επειδή νόμιζε πως θα μου έλειπε ένα εκατοστό πατικωμένου καπνού. Του έφτιαξα ένα κανονικό τσιγάρο γιατί κάνει κακό στην υγεία. Είναι και αυτό μια κάποια λύση.

Είναι διαφορετικά να βλέπεις ένα παιχνίδι από κοντά απ’ ότι από την τηλεόραση. Ακόμα και με τον Αλέκο σχολιαστή. Από κοντά πιάνεις κλίμα, μυρίζεις γρασίδι, βλέπεις καλύτερη μπάλα, αλλά χάνεις στην ανάλυση.Αν και αυτό που έκανε η Fifa σε αυτό το Μουντιάλ με τις γιγαντοοθόνες αλλάζει λίγο την ιστορία. Βλέπεις τα replay, γελάς και με τα απίστευτα σούργελα που έχουν γεμίσει το γήπεδο βαμμένοι με κάθε είδους σημαία με σκοπό να τους δείξει το matrix, μπερδεμένοι ανάμεσα στην ματαιοδοξία και την γελοιότητα.

Τι μου έμεινε από το παιχνίδι; Το ποσο απλά φαίνεται να αλλάζουν τη μπάλα οι Ισπανοί, ενώ ξέρεις πως δεν είναι καθόλου απλό. Τον ηλίθιο Πέδρο που δεν έδωσε την μπάλα. Την γκόμενα του Κασίγιας που καθόταν πίσω από το τέρμα, ντυμένη υπερπαραγωγή, αν και δεν το χρειαζόταν, είναι από μόνη της. Τον εισβολέα που από μακριά έμοιαζε, αλλά δεν ήταν ο Jimmy jump. Αν κρίνω από τα μέτρα ασφαλείας πάντως, ο Jimmy θα μπει στον τελικό περίπατο. Την ανυπαρξία της Γερμανίας. Τον Πουγιόλ, που πρώτα παρηγόρησε τα γερμανικά γατάκια και μετά πανηγύρισε γιατί είναι άρχοντας. Κάποιους τύπους που χόρευαν έναν χορό των ζουλού, γδυμένους με παραδοσιακές φούστες, ιδανικές για χαζοχαρούμενους τουρίστες και μετά τους είδα έξω από το γήπεδο να καπνίζουν ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία, φορώντας adidas. Την εφημερίδα της πόλης που σήμερα κυκλοφόρησε με τίτλο That’s All Folks και από κάτω μια ψευτοανάλυση για τις θέσεις δουλειάς που χάνονται μετά το τέλος του Μουντιάλ και το πως θα χρησιμοποιήσουν «μεταμουντιαλικά» τον λευκό ελέφαντα του γηπέδου. Κάτι μου θύμισε, αλλά τι να πεις για τα προφανή, θα τα ζήσουν. Οσο για τον τελικό, ελπίζω σε ολλανδική επέλαση, όμως βλέπω Ισπανία. Και όπως όλοι ξέρετε από την ανωφελη, στις προβλέψεις πάντα πέφτω έξω.

rabe

Volveremos otra vez

Μπορεί να μην παίξατε την καλύτερη μπάλα. Μπορεί να φτάσατε ως τα σεμι φάιναλς εν μέρει και λόγω των κληρώσεων. Μπορεί επίσης ποτέ να μην είχατε ρεαλιστικές πιθανότητες να σηκώσετε το αγαλματίδιο.

Παρόλα αυτά σας γουστάραμε όσο καμία άλλη ομάδα:

γιατί είχατε τον αδιαμφισβήτητο MVP

γιατι μας προσφέρατε την απόλυτη στιγμή του Μουντιάλ με το χέρι του θεού εν έτει 2010

γιατι είχατε κάτι φάτσες, σαν τον Αρεβάλο Ρίος  που μόνο στην σελέστε μπορούν να παίζουν

γιατι ο αρχηγός σας είναι ο Ντιέγκο Λουγκάνο

γιατί ο Λόκο ξέρει να βάζει πέναλτι μόνο με κουταλάκι

γιατί όλο το mathebalitsa είχε χτές στο gmail chat σαν status:’μόνο uru’.

Stan-solo celeste-Collymore

Και μετά μείνανε 4…

Δεν συμφωνώ με την κρατούσα άποψη που υποστηρίζει ότι αυτό ήταν το χειρότερο μουντιάλ που έχουμε δει. Ούτε στα προηγούμενα δύο είδαμε σπουδαίο ποδόσφαιρο, ας μη γελιόμαστε. Ίσως όμως αυτό να μείνει στην ιστορία ως το μουντιάλ που σφράγισε το θάνατο της έννοιας του μεγάλου ποδοσφαιριστή «που παίρνει από το χεράκι» ομάδες και «κάνει τη διαφορά». Η παροιμιώδης αποτυχία , τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο, των ποδοσφαιριστών-σταρ του σποτ της ΝΙΚΕ επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Το συγκριτικό πλεονέκτημα των ομάδων που έφτασαν ψηλά ήταν η ανωτερότητα τους σε ζητήματα τακτικής. Στους 4 πέρασαν ομάδες που προτιμούν να παίζουν πρωτίστως όποτε πρέπει και όχι όποτε μπορούν. Και για αυτό δεν προκαλεί κατάπληξη που στους 4 έφτασαν 3 Ευρωπαϊκές ομάδες και η πιο σκληροτράχηλη και πραγματίστρια από τις λατινογενείς, αντίθετα με τις προβλέψεις στα τέλη των προκριματικών. Ας τις πάμε- μια μια :

Ολλανδία : Από το πρώτο ματς της λέω ότι η Ολλανδία είναι η «Γερμανία» αυτού του μουντιάλ : ήτοι τσουκου- τσουκου, λάου λαου, κανείς δεν κατάλαβε πότε βάλαμε 2 γκολ, να περάσει ο επόμενος. Η Ολλανδία έχει την πληρέστερη γραμμή χαφ του τουρνουά. Νομίζω ότι σε καμία άλλη ομάδα από τις φιναλίστ ο Φαντεφάρτ δεν θα ήταν αλλαγή. Τέτοιους παίκτες βέβαια η Ολλανδία είχε πάντα, αλλά δεν είχε πάντα Φαν Μαρβαϊκ να τιθασεύει τον εγωισμό των κακομαθημένων Οράνιε σταρ και να τους τραβάει το αυτί όταν αρχίζουν τα περιττά. Αν η αμυντική γραμμή της Ολλανδίας είχε έστω τη μισή ποιότητα της μεσαίας της γραμμής, θα χαμε ξεκάθαρο φαβορί.

Ουρουγουάη : Οι πιο ρομαντικοί θα υποστηρίξουν τους συμπατριώτες του παππού του Μάρκο Βίλα σε αυτή τη φάση. Ως ένα βαθμό δικαίως: Ο Ντιέγκο Φορλάν είναι ο σουπερσταρ αυτού του Μουντιάλ και μαζί με τον Σουάρεζ και τα χαφ που σε αυτό το μουντιάλ  ξεπέρασαν τους εαυτούς τους μας πρόσφεραν όμορφες στιγμές και πέραν από το σκληροτράχηλο παιχνίδι το οποίο οι Ουρουγουανοί διδάσκονται από κούνιας. Ωστόσο είναι γεγονός ότι οι Ουρουγουανοί (μαζί με τους Βραζιλιάνους) ήταν η πιο «ευρωπαϊκή» από όλες τις λατιν ομάδες. Φοβάμαι όμως πως όπως ακριβώς  συνέβη και με τους Βραζιλιάνους, το παραμύθι τελειώνει εδώ τώρα που οι μαθητές συναντούν τους διδάκτορες τακτικής. Το γεγονός ότι στον ημιτελικό η ομάδα θα στερηθεί την συνεχή κίνηση και την ποιότητα του ήρωα Σουάρεζ (ο στατικός «Λόκο», αν ξεκινήσει, είναι ηρωικός μεν αλλά ποδοσφαιριστής άλλων δεκαετιών), επιτείνει την πεποίθηση μου αυτή. Ουρουγουάη σε αγαπώ αλλά ως εδώ.

Γερμανία : Η ομάδα του μυξοφάγου Γιοακίμ Λεβ είναι εδώ γιατί θυμίζει περισσότερο ομάδα τσαπιος λικ παρά Εθνική ομάδα : σταθερός κορμός, συγκεκριμένοι ρόλοι, οι πιο δουλεμένοι αυτοματισμοί σε αυτό το τουρνουά. Αυτή η Γερμανία μοιάζει να έχει στηθεί αυστηρά βάσει συστήματος και ομοιογένειας και όχι βάσει ατομικών ικανοτήτων. Όχι ότι και εκεί πάνε άσχημα : Ο Οζίλ, είναι ο παίκτης αποκάλυψη του Μουντιάλ και στην ποδιά του θα σφαχτούν δίκαια όλες οι μεγάλες ομάδες άμα τη λήξη του, ο Κεντίρα για μένα είναι το καλύτερο αμυντικό χαφ του τουρνουά και οι Μίλλερ και Σβαϊνσταϊγκερ πρέπει να ανάψουν μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του Φαν Χάαλ : ο πρώτος γιατί τον ανακάλυψε και του έδειξε τόση εμπιστοσύνη και ο δεύτερος γιατί του άλλαξε θέση και του έδειξε πως παίζεται στις μέρες μας η θέση του μοντέρνου χαφ . Έτσι, μετετρεψε έναν από τους πιο υπερτιμημένους Ευρωπαίους παίκτες, που κατά την άποψη μου έφτασε εκεί που έφτασε κυρίως λόγω της Γερμανικότητας του (επειδή κάποιοι Γερμανοί πρέπει να παίζουν και να πουλάνε φανέλες στην έρμη τη Μπουντεσλίγκα ) σε ένα υπερμοντέρνο παίκτη, ένα ακατάπαυστο μηχανάκι που μου βούλωσε το στόμα για όσα έχω πει για αυτόν στο παρελθόν. Η Γερμανία πέρασε ένα – ένα τα τεστ αντοχής που μπήκαν μπροστά της (θα αντέξει στην τακτική του Καπέλο; Θα αντέξει στην ποιότητα της Αργεντινής; κλπ) με επιτυχία παίζοντας την καλύτερη μπάλα από όλες τις Ευρωπαϊκές ομάδες.

Ισπανία : Η Ισπανία του 08 θα ήταν εύκολα το πρώτο φαβορί. Η Ισπανία του Ντελ Μπόσκε, έφτασε εδώ ψιλό-ασθμαίνοντας και χωρίς να εντυπωσιάσει κανέναν. Τα 500 οχταροαμυντικά χαφ που απαρτίζουν το κέντρο της, μοιάζουν να κουτουλάνε μεταξύ τους όταν επιτίθενται και ο αστέρας σέντερ φορ είναι εκτός τόπου και χρόνου.Πολλοί λένε ότι αν η Ισπανία δεν είχε τις ατομικές εξάρσεις του Βίγια να μην έφτανε εδώ. Από την άλλη αυτή είναι λιγότερη από τη μισή αλήθεια : ανασταλτικά η Ισπανία είναι εξαιρετική, η ατομική της ποιότητα και πληρότητα σε όλες τις γραμμές είναι πολύ μεγαλύτερη της δεύτερης και κυρίως οι παίκτες της δείχνουν επιτέλους winners : οι ταλαντούχοι καρπαζοεισπράκτορες Ισπανοί μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν. Συμπέρασμα : μην ξεγράφετε τους Ισπανούς, δεν χρειάζεται να παίξουν καν στο 100% για να κερδίσουν.

Για να καταλήξουμε κάπου : το ένα ματς έχει ξεκάθαρο φαβορί (Ολλανδία), το άλλο έχει μια ομάδα που ξεχωρίζει ελαφρά λόγω εμφανίσεων, μομέντουμ και ιστορίας και μια άλλη που είναι πολύ σκληρή και καλή για να πεθάνει. 55-45 υπέρ των Γερμανών στο μυαλό μου λοιπόν και ελπίδες για ένα σπουδαίο ματς που η Γερμανία θα σκοράρει πρώτη και σύντομα .. Όσο για τον τελικό : Η καρδιά μου θα είναι με την ομάδα που θα προκριθεί από τον λιγότερο αμφίρροπο ημιτελικό.

Όμηρος φαν Σουαρεζίδης-Ιωσηφίδης

Home sweet home

Plaza San Martín, Buenos Aires

το γκόλ που δεν μέτρησε

Me leva Brasil, Palermo Soho, Buenos Aires

μετά το 2-0 με την Βόρεια Κορέα

Μίρκο

Blog στο WordPress.com.