Γιατί δεν συμμερίζομαι την γενική ευφορία για την χτεσινή εμφάνιση της Εθνικής (αν και την κατανοώ)

Από χτες το βράδυ μετά το τέλος του ματς, παρότι η Εθνική μας αποκλείστηκε, έβλεπες παντού χαρούμενα πρόσωπα και διάβαζες σε όλα τα site σχεδόν διθυραμβικές κριτικές: Η «Ελληνική ψυχή τα έδωσε όλα», «Πέσαμε με ψηλά το κεφάλι». Με συγχωρείτε αλλά δεν θα πάρω ,γιατί καίτοι η ομάδα αυτή με έβγαλε στους δρόμους πολλές φορές δεν μπορώ να νιώσω περήφανος για μια ομάδα που κατά την άποψη μου χτες δεν μπήκε στο γήπεδο για να προκριθεί αλλά για να μην ξεφτιλιστεί.

Η αρχική ενδεκάδα, δηλαδή 2 μπακ 4 στόπερ 3αμυντικογένη χαφ και τον έρμο τον Σαμαρά, με προβλημάτισε όσο και τους περισσότερους από εσάς. Είναι προφανές ότι τον Ρεχάγκελ τον ένοιαζε μόνο να μην δεχθεί γκολ. Αλλά αυτό που παίξαμε εν τέλει δεν ήταν ποδόσφαιρο και προσωπικά δεν πείσθηκα ότι υπήρξε ποτέ σχέδιο ούτε έγιναν κατά τη διάρκεια του αγώνα κινήσεις για κάτι περισσότερο.

Θα μου πείτε : με αυτή την τακτική δεν πήραμε το Euro και εν τέλει μιλάς και εσύ που αποθεώνεις τον Σάντος που έκανε τον ΠΑΟΚ την πιο σκληροτράχηλη αμυντικογενή ομάδα του πρωταθλήματος;

Εκ πρώτης όψεως πιθανόν έχετε δίκιο αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η εθνική του Euro και των μετέπειτα επιτυχιών (όπως και ο ΠΑΟΚ του Σάντος) δεν ήταν μια ομάδα 10 αμυντικογενών ποδοσφαιριστών και ενός σέντερ φορ. Σύμφωνοί, μπορεί να είχε ένα κεντρικό αμυντικό ή/και ένα αμυντικό χαφ περισσότερο από τις ομάδες που τους αρέσει να επιτίθενται αλλά η επιτυχία της βασιζόταν στο ότι οι επιθετικογενείς της παίκτες πείθονταν και διδάσκονταν πώς να μαρκάρουν ανηλεώς. Οι ίδιοι παίκτες γνώριζαν πως σε κάθε ματς θα κάνουν το πολύ 2 με 3 ευκαιρίες και θα πρέπει να σκοράρουν τη μια από αυτές. Το κυριότερο γνώριζαν υπό ποιές συνθήκες και πως θα δημιουργήσουν αυτές τις ευκαιρίες. Πολλές φορές, οι ευκαιρίες αυτές δεν προέκυπταν ή δεν αξιοποιούνταν, αλλά το πλάνο εξακολουθούσε να υπάρχει

Δεν κακίζω μια ομάδα που θα παίξει αμυντικά γιατί μόνο έτσι μπορεί να κερδίσει. Αν το υλικό της είναι τέτοιο, θα ήταν παράλογο να της ζητήσεις να αγωνιστεί διαφορετικά. Η Εθνική όμως δεν κατέβηκε για να κερδίσει με τον μόνο τρόπο που θα ήταν ποδοσφαιρικά ρεαλιστικός, κατέβηκε για να μη χάσει και για «να φύγει με το κεφάλι ψηλά».

Θα μου πείτε : Μα την Εθνική την συνέφερε ως κάποιο χρονικό σημείο και το Χ και λογικά αυτό κυνήγησε.. Ισχύει, αλλά η ομάδα που ξεκίνησε δεν ήταν αυτή που θα ξεκινούσε για το Χ και στην συνέχεια αν το πράγμα στράβωνε στο άλλο ματς θα μπορούσε να ρισκάρει για τη νίκη. Το κυριότερο οι αλλαγές που γίνανε στη συνέχεια, αναγκαστικές δεν αντιλέγω, δεν αλλάξανε την τακτική αυτής της ομάδας.Παρόλο που πλέον χρειαζόταν τη νίκη δεν έδειχνε να έχει ούτε το πλάνο ούτε τους παίκτες να την διεκδικήσουν. Χαρακτηριστική περίπτωση της τρίτης αλλαγής : Ο Τοροσίδης βγαίνει κουτσαίνοντας, την ώρα η Εθνική έχοντας 2 ακραίους να ανεβαίνουν από τις πλευρές (Τον ίδιο και τον νεοεισελθόντα Σπυρόπουλο) και με τον Νίνη παρόντα δείχνει επιτέλους ότι ήρθε η ώρα να επιτεθεί ορθολογικά και όχι με μόνο με το έως τότε σύστημα «Γιόμα από πίσω και τρέχα Σαμαρά». Η αλλαγή του Τοροσίδη θα μπορούσε να είναι η ευκαιρία για το Ρεχάγκελ να τα παίξει όλα για όλα : Σαλπιγγίδης έξω δεξιά και σύγκλιση Νίνη στον άξονα (ή το αντίστροφο). Ο Ότο ωστόσο θυσιάζει τις όποιες ελπίδες για πρόκριση της εθνικής για χάρη της υστεροφημίας του και περνά μέσα τον Πατσατζόγλου. Εκεί κατάλαβα οριστικά ότι σε αυτό το ματς ουδέποτε μας ένοιαξε να κερδίσουμε. Προείχε να γλιτώσουμε το κράξιμο και τα τηλεοπτικά παράθυρα και ο Ρεχάγκελ να αποχωρήσει από τον πάγκο της ομάδας που ανέβασε πολλά επίπεδα πιο πάνω με μια εμφάνιση που να τιμά την ιστορία αυτής της ομάδας. Νομίζω ότι αυτό ήταν το πραγματικό πλάνο και οι παίκτες πράγματι δώσανε την ψυχή τους, άσχετα άμα δεν τους βγήκε γιατί ας το παραδεχτούμε, όπως παίζαμε κάποτε θα το τρώγαμε..

Δεν κακίζω κανένα για την απόφαση αυτή : ανθρώπινη είναι και στον προπονητή αυτόν άξιζε να αποχωρήσει με ένα χειροκρότημα και ένα χαμόγελο. Απλά να με συγχωρέσετε, αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ την εθνική ευφορία. Με το να μην την νοιάξει καθόλου χτες πως θα μπορούσε να κερδίσει η ομάδα μας θυσίασε τις πιθανότητες πρόκρισης υπέρ μιας αξιοπρεπούς αποχώρησης. Η ομάδα του Ρεχάγκελ, που στη διάρκεια της θητείας του ανέβηκε τουλάχιστον 3-4 σκαλιά, χτες κατέβηκε ένα, τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας. Η αντίδραση μας, σχεδόν πανηγυρίσαμε γιατί αργήσαμε τόσο να δεχτούμε γκολ από τον αντίπαλο μας (που έπαιζε και με αρκετές αλλαγές) δικαιώνει τον Ρεχάγκελ. Στην τελευταία του παράσταση, ο προπονητής που κατηγορήθηκε ότι δεν έλεγε να προσαρμοστεί στην περίφημη «ελληνική νοοτροπία» σκέφτηκε σαν Έλληνας. Ας είναι, μου φτάνει που όλα αυτά τα χρόνια αρνήθηκε πεισματικά να το κάνει. Εν τέλει,  το ευπρεπές  αγωνιστικό αντίο ενός ανθρώπου που μας προσέφερε τόσα πολλά κατά τη διάρκεια της θητείας του ίσως άξιζε τη θυσία των πιθανοτήτων μας να περάσουμε στους «16» του θεσμού ως αντίτιμο..

Όμηρος «τεμέτερον» Ιωσηφίδης

Advertisements

11 thoughts on “Γιατί δεν συμμερίζομαι την γενική ευφορία για την χτεσινή εμφάνιση της Εθνικής (αν και την κατανοώ)

  1. ε μόνο «η ελληνική ψυχή» θα έπαιζε ταμπούρι δεχόμενη τέρμα στο 77′ αντί να τα δώσει όλα μπροστά χωρίς να έχει να χάσει τπτ

    έργο σε επανάληψη, σημασία έχει όποιος κι αν διαδεχθεί τον Ρεχάγκελ (που η παρουσία του μόνο ως ΘΕΤΙΚΗ αξιολογείται) να συνεχίσει σε tempo καθιέρωσης και να μην επιστρέψουμε σε εποχές γενικής ανυποληψίας…

  2. What he said. Και σε τελική ανάλυση, υπήρχε περίπτωση να θυμώσει κανείς αν τρώγαμε 3 από την Αργεντινή; Παίξε λίγο μπάλα κι ας φας γκολ. Εξάλλου, 2-0 χάσαμε, κι ας παίξαμε με την πιο αμυντική εντεκάδα που θυμάμαι να έχει παίξει ομάδα, ΠΟΤΈ. Μαγκιά του για το 2004, μαγκιά του που πήγαμε 2008 και 2010, αλλά εμένα δε θα μου λείψει.

  3. δε νομιζω οτι θα αλλαζαν πολλα με σαλπι μεσα…αλλα συμφωνω απολυτα…
    γαμιεται ο παοκ και οι πιγκουινοι (κι ο εντολεας/admin)

  4. Ο Σάντος θα αντικαταστήσει τον Ρεχάγκελ. Μου φαίνεται πολύ λογική κίνηση.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ ότι χρειαζότανε ο Σάλπι.
    Αλλά σε έναν αγώνα που σου τραυματίζεται όλο το κέντρο, καταλήγεις να πέζεις χωρίς καθαρό αμυντικό χαφ (πλην του Τζιώλη) και πίσω χρειάζονται τρεις για να μαρκάρουν αξιοπρεπώς τον Μέσι, πιστεύω ότι δεν είχε την ελευθερία κινήσεων να το κάνει όπως το είχε σχεδιάσει.
    Δηλαδή να βγάλει κάποιον αμυντικογενή και να βάλει τον Σάλπι κάπου στο ’70 για να κλέψει την νίκη. Μην ξεχνάς ότι έχει ρισκάρει ήδη (για τα δεδομένα του Ρεχάγκελ) βάζοντας μέσα τον Νίνη.
    Αφού δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, όντος η ομάδα κουράστηκε και ήρθε το γκολ.

    Δηλώνω λοιπόν ότι συμμερίζομαι την ευφορία για την χτεσινή εμφάνιση.

    Καθώς και την δυσφορία για την εμφάνιση με την Κορέα. Εκεί χάθηκε η πρόκριση, όχι εχθες.

    Άσπρος.

  5. Δεν συμφωνώ ότι η ομάδα έπαιζε με ένα αμυντικό χαφ. Όλα τα στοπερ που βαλε στο κέντρο τη θέση πάιζανε; Θα μου πεις δεν είναι χαφ; Ε ας μην τα έβαζε τότε.

    Και δεν είναι ότι έπρεπε σώνει και ντε να παίξει ο Σαλπιγγίδης. Σου τραυματίζεται ο Τοροσίδης που ήταν από τους λίγους παίκτες που τον ένιωθαν οι αντίπαλοι μπροστα και εκ των πραγμάτων πρέπει να πας για τη νίκη: Βάζεις επιθετικό, απλά από τους υπάρχοντες ο Σαλπιγγίδης ήταν η πιο λογική επιλογή για να πάιξει έξω δεξιά που έπαιζε ο Τορο στο β ημίχρονο. Η επιλογή πατζατζόγλου δείχνει ότι δεν σε νοιάζει να κερδίσεις, σε νοιάζει να μη χάσεις.

    Προφανώς αν με την Κορέα παίζαμε όπως έπρεπε θα χαμε περάσει. Αυτο δεν σημαίνει όμως ότι όποιες πιθανότητες είχαμε χτες δεν έπρεπε να τις διεκδικήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας.Με τα αν δεν γράφεται ιστορία

    Όμηρος

  6. Στο καλό και ας μην μας γράφεις Οθωνα. Το να κλείνεις έναν επιτυχημένο κύκλο κουτρουβαλώντας στα σκαλιά των εμμονών σου δεν είναι άξιο συμπάθειας και ευγνωμοσύνης.

    Ο Ομηρος τα χώνει με σεβασμό, ευπρέπεια και χειρόφρενα. Το χτεσινό β’ ημίχρονο της εθνικής ήταν το τέλος της λογικής, η οποία εξοντώθηκε αργότερα με αγγελομενδρινές ερωτήσεις του στιλ «τι σκέφτηκες, Γιώργο Σαμαρά, όταν έχασες την (μοναδική, μία, κατάμονη) ευκαιρία?»

    Είδα το ματς σε οικογενειακό κλίμα, με ανθρώπους που βλέπουν λίγο ως καθόλου μπάλα, και όλοι αναρωτιούνταν γιατί αρέσει το ποδόσφαιρο ως άθλημα στον κόσμο. Και δεν είχα, πρώτη φορά, ένα λόγο να τους πείσω ότι είναι ωραίο το ποδόσφαιρο. Δεν υπήρχε σκοπός, αγιασμένα μέσα, τίποτα, σε αυτό το γελοίο συνονθύλευμα 9 αμυντικών που θα περηφανεύονται ότι «έσβησαν τον Μέσι», μαρκάροντας τον 3 μαζί επί 90 λεπτά. Γαμώ.

    Θα τα πουμε εν καιρώ για τον διάδοχο Σάντος, ο οποίος μπορεί να είναι λουζεράκος αλλά ως εκλέκτορας σίγουρα πιο επιθετικά θα παίζει, σίγουρα πιο φρέσκο ρόστερ θα στήσει, σίγουρα πιο υγιή αποδυτήρια θα οργανώσει.

    Και θα χάνουμε 3-2. Και θα γουστάρουμε.
    (για να προλάβω ενστάσεις, οι νίκες και οι ήττες στο ένα γκολ ήταν αναγκαίες συνθήκες στα δικέφαλα μπουρδελάκια που ανέλαβε την τελευταία εξαετία)

    Μασέγκο μαινόμενος

  7. Ο Ρεχακλης τίμησε με τον καλύτερο τροπο την επέτειο των 100 χρονων απ τη γεννηση του Ελένιο

  8. Όμηρε, σε γενικές γραμμές συμφωνώ ότι έπρεπε να ρισκάρει από την στιγμή που χρειαζόμασταν μόνο την νίκη. Δεν υπήρχε λόγος να παίζουμε για να μην ξεφτιλιστούμε απλά.

    Αυτό που επισημαίνω είναι ότι στράβωσε το ματς με τους τραυματισμούς και δεν μπορούσε να το κάνει.
    Τα στόπερ που παίζανε στο κέντρο παίζαν για να πάθουμε την μκρότερη δυνατή ζημιά από τον Μέσι.
    Αν τώρα αντι του Patsa (που σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να τον δω να αγωνίζεται) έβαζε τον Σάλπι (ή οποιονδήποτε άλλον επιθετικό), τότε θα είμασταν εντελώς κομμένοι στα δυο.
    Υποθέτω οτι πίστευε πιο πολύ στο γκολ της Νιγηρίας παρά στο δικό μας και έπαιξε για αυτό.

    Δεν ξέρω λοιπόν με ποιόν τρόπο θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες.

    Η εξίσωση για την πρόκριση στο ’60 έμοιαζε κάπως έτσι:
    Νίκη Νιγηρίας (25 %) × Ισοπαλία Ελλάδας (40 %) = 10 %
    Ισοπαλία Κορέας (50%) × Νίκη Ελλάδας ή ισοπαλία με περισσότερα γκολ (10 %) = 5 %
    Νίκη Κορεας (25%) × Νίκη Ελλάδας με περισσότερα γκολ (2%) = 0.5%

    Κάπως έτσι πιστεύω ότι το σκέφτηκε και έκανε την αλλαγή με Patsa.
    Επίσης κάπως έτσι πιστεύω ότι σκεφτόντουσαν όλοι όσοι δηλώνουν ευχαριστημένοι με την απόδοση της ομάδας.

    Παίξαμε και χάσαμε!

    Άσπρος

  9. @ ασπρος: φιλε μηπως εισαι ο κωστας γαλανης;
    @ μασεγκο: παντως μου κανει μια εντυπωση οτι αηδιαζεις με την εθνικη, ενω ταυτοχρονα υποστηριζεις την αλγερια των τριων ματς με συνολο τερματων 0-2…

    • Ρε συ, τα αναρχοαυτόνομα καγκούρια αν μη τι άλλο επαιξαν ανοιχτά, δεν κατέβηκαν να κλέψουν, θα έπρεπε να χάνουν με σκορ 6-3 (εκτός από το ματς με Αγγλία, όπου έδωσαν ρεσιτάλ κοντρόλ γκέιμ).

      Κι ο άχρηστος ο Τζιμπούρ με έστειλε στον κουβά – αμα έχει αεκτζίδικο αίμα η ομάδα σημαίνει κατάρα, τέλος.

      Μασέγκο

  10. οι Αργεντίνοι σπίκερ είχαν πάθει πλάκα με το σύστημα της Ελλάδας. Είπαν περίπου 10 φορές κατα την διάρκεια του αγώνα «μα πρέπει να κερδίσουν, γιατί παίζουν έτσι»; Ο Βραζιλιάνος συμφοιτητής μου είπε οτι δεν έχει ξαναδεί χειρότερη ομάδα σε Μουντιάλ. Αυτοί βέβαια κάνουν κριτική στον Ντουνγκα πως δεν παράγει θέαμα όταν έχουν βάλει 5 στα δύο πρώτα παιχνίδια. Για εμένα η μεγαλύτερη μαλακία ήταν οτι δεν προσπάθησες να βάλεις ενα τρίτο γκολ στη Νιγηρία. Παίζουν με 10, τους έχεις πατήσει στο 2ο ημίχρονο, εάν ξέρεις να κάνεις πρόσθεση (το Αργεντινή-Κορέα είχε ήδη τελειώσει) βάλε ένα τρίτο και μπορείς να περάσεις και με ήττα. Όσο για τις αλλαγές… Στο ’55 που τις κάνεις, το άλλο παιχνίδι είναι 2-1 υπέρ της Κορέας. Δηλαδή τι ελπίζεις; Πως θα κρατήσεις το Χ και θα βάλει 2 η Νιγηρία ώστε να περάσεις;

    Μιρκο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: