Γιατί υποστηρίζω την Ολλανδία*

Γιατί εκείνο το απόγευμα του 1988 , στον τελικό οι φανέλες ήταν τόσο εντυπωσιακές, το όνομα Johannes Franciscus «Hans» van Breukelen επικό και το γκολ του Φαν Μπάστεν αυτό που δεν θα βάλω ποτέ.

http://www.youtube.com/watch?v=5j1Z-0ZMM5Q&feature=related

Γιατί το 2006, σε ένα απίστευτα προβοκατόρικο παιχνίδι ξύλου και αλητείας μια αναμέτρηση επιπέδου Καματερό – Λούτσα, πάλι έχασε περήφανα. Φυσικά και έχασε.

Για τα ξανθά μαλλιά της Γκέπκε που γνώρισα ένα καλοκαίρι στην Αντίπαρο (ψέμα, αλλά ταιριάζει με το κλίμα)

Γιατί ως μικρή ομάδα έχει πάντα δικαιολογίες. Και το ’74 και το ’78 έφταιγε η διαιτησία, η έδρα, η Χούντα, ο καιρός, ο Ολυμπιακός, τα πέναλτι, η φούντα, ο Δούρος.  Αλλά πάντα έχανε με στυλ.

Για αυτό

Γιατί το 1998,  αν υπήρχε ποδοσφαιρικός Θεός θα ήταν στον τελικό. Για να το ξαναχάσει από οικοδεσπότες.

Και γιατί δεν είμαι ο Νικος Νταμπίζας.

* Φυσικά μετά την DNAικη υποστήριξη του blog στην χαίτη του Φάνη του Γκέκα, την τσίχλα του Κώστα του Κατσουράνη και τις συμβουλές του Γιάννη του Τοπαλίδη.

rabe.

Advertisements

13 thoughts on “Γιατί υποστηρίζω την Ολλανδία*

  1. Ένα απο τα πιο βαρετά παρατσούκλια που μου έχουν κολλήσει είναι το «βραζιλιάνος. Λόγω μαλλιού και δερματικής απόχρωσης. Κάποιοι, μάλιστα, είναι τόσο σίγουροι οτι υποστηρίζω τους λατινοαμερικάνους, που μου έκαναν δώρο πριν λίγες μέρες μια σχετική φανέλα ενόψει Μουντιάλ. 2 νούμερα μεγαλύτερη, για να μου θυμήσουν, ίσως, το μπόι που θα έπρεπε να είχα.

    Όχι όμως.

    -Μπορεί να βαριέμαι άπειρα να παρακολουθήσω αγώνες ολλανδικού πρωταθλήματος.
    -Μπορεί η πιο πρόσφατη περίοδος κατά την οποία παρακολουθούσα με μανία ευρωπαϊκούς αγώνες ολλανδικής ομάδας να ταυτιζόταν με την περίοδο που τσακωνόμουν με τη μάνα μου για το αν η τηλεόραση θα δείχνει μπάλα ή τον Σάκη τον υδραυλικό σε πρώτη προβολή.
    -Μπορεί ακόμα και σήμερα, σε αγωνιστικές τσουλού ή γιουρόπα, να επιλέγω να δω πιο μέινστριμ ομάδες.
    -Μπορεί οι μόνες διεθνείς μπαλαδόρικες ειδήσεις που διαβάζω τακτικά να περιστρέφονται γύρω απο το τρίγωνο Αγγλία-Ισπανία-Ιταλία.

    Αλλά:
    για τη γκαντεμιά το ‘98
    για την απόλυτη τρεντιά του 2000
    για να μην αλλάξει η συνήθεια χρόνων
    για τις λίγες αλλά καλές ολλανδέ(ζε)ς τουρίστριες του νησιού
    για τον Van Nistelrooy ρε γαμώτο

    θα τις ξαναϋποστηρίξω ι εγώ τις ξανθόψειρες τους βορειοευρωπαίους.

    Bill

    Υ.Γ.1. (με κίνδυνο να φανώ γραφικός) Απο την 4η Ιουνίου του 2004 κι έπειτα, αυτά τα DNAκά δε μ’ ακουμπάνε καθόλου.

    • Μα η 4η Ιουλίου είναι αδιαμφισβήτητα πάνω απ’ όλα και αυτό δε διαπραγματεύεται. Η 4η Σεπτεμβρίου όμως με στεναχώρησε πολύ και απλά μ’ έκανε να παρακολουθώ πιο κριτικά την εθνική και –πολύ περισσότερο- να είμαι φειδωλός στους πανηγυρισμούς. Αυτό και τίποτα άλλο. Δεν είναι όμως της παρούσης.

  2. ωραια επειδη δεν το’χω, τι εγινε την 4η Σεπτεμβριου του 2004;
    η δολοφονια του Αλβανου μηπως; που ηταν; ροδο;

    • Σόρι, δε μου ‘ρθε ειδοποίηση στο μέιλ-τώρα το είδα. Λοιπόν, το ξαναλέω οτι δεν κολλάει «γκρίνια» ετούτη τη στιγμή. Αλλά αφού ρωτάς, θα απαντήσω. Όχι, δεν έγινε στη Ρόδο η δολοφονία. Εκείνη την περίοδο βρισκόμουν Βόλο. Αυτό που με στεναχώρησε ήταν το γεγονός οτι εκείνο το βράδυ βρέθηκα -μαζί με άλλους- να προσπαθώ να σώσω μετανάστες (πολλών αποχρώσεων) απο λοστούς και σιδερογροθιές που εκτοξεύονταν απο άτομα με τα οποία ακριβώς 2 μήνες πριν πανηγυρίζαμε πλάι-πλάι. Και δυστυχώς δεν ήταν λίγοι. Σε άλλες πόλεις μπορεί και να προκάλεσαν αυτή την οργή (έτσι λένε κάποιοι «Πλεύρηδες»-έχουν βουλευτάδες και τους πιστεύω), εκεί που βρισκόμουν όμως όχι. Τρεις ψυχές σε μια αθλητική ανασκόπηση της δεκαετίας στον ΣΚΑΪ πριν λίγους μήνες είπαν πως το να πανηγυρίζεις για μια νίκη ή ένα κύπελλο της εθνικής, δε δημαίνει απαραίτητα οτι ταυτίζεσαι με όλους αυτούς που υψώνουν αγκυλωτούς σταυρούς κλπ. Συμφωνώ 100%. Απλά έγινα πιο επιφυλακτικός. Αυτό και τίποτα περισσότερο. Για την κάλυψη της βραδιάς εκείνης απο τα ΜΜΕ έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο «Έλληνας ποτέ…» του Γιάννη Γκολφινόπουλου απο τις εκδόσεις Ισνάφι.

      Όσο βέβαια με στεναχώρησαν αυτά, με στεναχώρησε και άλλο ένα γεγονός: την 4άρα απο την Τουρκία την παρακολούθησα σε μια «γιάφκα» στην Αθήνα παρέα με φίλους και γνωστούς οι πολιτικοκοινωνικές των οποίων ταυτίζονται με τις δικές μου. Σε κάθε γκολ της Τουρκίας πανηγύριζαν ωσαν να ξανασήκωνε ο Ζαγόρ. την κούπα.

  3. Μα και το 2004 τα εθνικια κυνηγούσαν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας. Αν το θεωρητικοποιήσουμε τόσο πολύ, θα καταλήξουμε σε αδιέξοδο τύπου «δεν ασχολούμαι με την μπάλα, δεν ταιριάζει με την κουλτούρα μου».

    • Μίλησες αλήθειες.

      Υ.Γ. Όχι, δεν ήμουν μαστουρωμένος όταν έγραψα το παραπάνω σχόλιο. Απλά ο υπολογιστής της δουλειάς γαμιέται, κόβει λέξεις, τοποθετεί άλλες σε λάθος θέση κλπ.

  4. bill δεν το θυμομουν, εννοειται πως συμφωνουμε…
    δεν ντρεπομαι καθολου να υποστηριξω την εθνικη στο μουντιαλ και να ξανασυγκινηθω οπως το 2004, στο δε μπασκετ ειμαι σχεδον γραφικος σε κατι «βαλτο αγορι μου» στιγμες…λογω επαγγελματικης ιδιοτητας (σικ) ερχομαι σε επαφη με αρκετους «προοδευτικους» που ισοπεδωνουν την μπαλα και μας θεωρουν ολους καφρους που δερνουν αλβανους και είναι «εθνικιστες»…ξερεις ειναι οι παρτι κρασερς στην ποδοσφαιρικη μας γιορτη που κανουν ηλιθιες αναγωγες και παζαρευουν 5ευρα με την ουκρανη που τους καθαριζει το σπιτι…

  5. επισης κι εγω ειμαι με την ολλανδια λογω βαν μπαστεν-ραικαρντ-γκουλιτ κι επειδη η πορτοκαλι φανελα ηταν κατι αδιορατα αουτσαιντερ οταν ημουν μικρος (δεν μπορω να το εξηγησς, αν τα καταφερω θα κανω ποστ…)

  6. Σε επίπεδο εθνικής ομάδας η παραπάνω ψευτοκουλτουρέ εμπειρία μου ήταν η πρώτη και τελευταία. Μοναδική παραφωνία ήταν το μπαράζ με την Ουκρανία στο οποίο κάποιοι συμπαρακολουθητές μπάλας ήθελαν να αποκλειστούμε «για να μη γίνουμε ρόμπα στο μουντιάλ», «για να φύγει ο Ρεχάγκελ» και «για να δούμε τη διοργάνωση χωρίς άγχος»-αυτό το άκουγα συνεχώς και μετά τον αποκλεισμό στους ομίλους το 2008. Είναι οι ίδιοι που, βδομάδα παρα βδομάδα, αρνούνται πεισματικά να έρθουν γήπεδο γιατί «η κουλτούρα της μπάλας είναι κατάπτυστη».

    Με περιγραφές όπως «έλα ρε Σαλπιγγίδη βάλτο ρε παιχταρά» συγκινούμαι κι εγώ εκείνη την ώρα και, όχι, δεν με πιάνουν ενοχικές σκέψεις όταν τις ξανακούω μετά απο καιρό. Ίσα-ίσα που πολλές φορές γελάω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: