8 Λογοι που τα Τρια Λιονταρια εκαψαν νωρις τη γουνα τους

Η ομαδα δεν εχασε (μονο) απο τα φαλτσοσφυριγματα του αθλιου Λαριοντα αλλα επειδη:

1. ηταν παντελως ανικανη να παρακολουθησει τα τριγωνακια που εστηναν αυτοματως, ωσαν ποδοσφαιρικα πικ εν ρολ, οι γερμανοι. Κανεις δεν ακολουθουσε κανεναν αντιπαλο, απλως καθονταν και τους κοιτουσαν να βλεπουν τα τρενα να περνουν.

2. ατυχησε να εχει μερικους παιχτες περιπατητες (λογω κουρασης), αλλους παιχτες περιπατητες (λογω ασχετοσυνης ή υπερεκτιμημενης αποψης του προπονητη γι’ αυτους) κι αλλους απλως ωσει παροντες. Ή καποιους απλως στη δυση της καριερας (;) τους. Ευτυχως ακολουθει μια καλη φουρνια 20χρονων (Γκιμπς, Ντοσον, Ουιλσιρ)

3. Ο Ρουνει εμεινε στα αποδυτηρια της ομαδας και στα 4 παιχνιδια, σημαδι πως ενας χρονος να σηκωνει τις πλατες μιας ολοκληρης ομαδας δεν ειναι και λιγο πραγμα για τα ευασθητα γονατακια του, μη χεσω, γαμω το ξεσταυρι του μεσα, ουτε μια φορα τα ποδια του «στη φωτια» δεν εβαλε το δενδρομουσχαρο

4. τα ποδια και το οσχεο του Τζον Τερι ειναι ακομη μεσα στην Βανεσα Περονσελ, μαλλον, αλλιως δεν εξηγειται τοσο κακο εσωτερικο κοουτσαρισμα αμυνας. Οι αμυντικοι κουτουλουσαν μεταξυ τους. Νομιζω πως ο Τερι ειναι εξαιρετικα υπερτιμημενος.

5. ο Οζιλ εκανε τοπι τον Μπαρι. Αν ημουν στη θεση του αγγλου, θα κρεμουσα απο σημερα τα παπουτσια μου, που με εστειλε για εμετοσακουλες ενας τουρκος με υπερθυροειδισμο. Ο τουρκαλας κανει σπουδαιο Μουντιαλ. Μεσα στις 5 καλυτερες εμφανισεις της διοργανωσης.

6. Ο Γκλεν Τζονσον ειναι χειροτερος αμυντικος απο το ολογραμμα του Λουκα Βυντρα. Πιο σοφτ απο Μερεντα. Σε αυτο δεν φταιει μονο ο ιδιος φυσικα, αλλα και ο Ιταλος που τον εβαλε μεσα να παιξει σε ενα τοσο κρισιμο ματς.

7. Η εμμονοληπτικη τους προσηλωση στο 4-4-2 μονο κακο μπορει να κανει. Ειναι αποδειξη γηρασμενων μυαλων, χωρις διαθεση πειραματισμου και προσαρμογης στα συχγρονα δεδομενα. Αν σε αυτα προσθεσουμε και μερικα ζευγαρια γερασμένα πόδια, μας κανουν μια εμφανιση που έμοιαζε περισσοτερο με σχολικη εκδρομη στο Σχοινια.

8. Το γεγονος πως, μετα απο 12 χρονια Εργατικων στην κυβερνηση, ργινε μια πολιτικη αλλαγη προς το Συντηρητικοτερο, ηταν κατι που αποπροσανατολισε τα παλικαρια μας.

Υ.Γ: η ντροπη θα ηταν μεγαλυτερη αν σκοραρε ακομη κι αυτη η ντεμεκ απομιμηση μπαλαδοφατσας που λεγεται Γκομεζ. Αυτο, ομολογουμενως, δεν θα το αντεχα…

Το (τρυπημενο) συκωτι του Τονι Ανταμς

Advertisements

Γιατί δεν μου αρέσει η Νασιονάλ Μανσάεφ

Γιατί και τα τρία αστέρια που έχει στην φανέλα τα «έκλεψε» απο ανώτερες ομάδες και πολύ φοβάμαι οτι θα το κάνει και με την φετινή Αργεντινή. Το 1954 από την Ουγγαρία του Πούσκας. Από την ημέρα που γεννήθηκα μου κάνει πλύση εγκεφάλου ο πατέρας μου (που ιδέα από μπάλα δεν έχει) γι’αυτήν την Ουγγαρία…

το 1974 από την Ολλανδία του Κρόιφ και του τόταλ φούτμπολ…

το 1990 όταν, με το μπέναλτυ του αλκολικού Μπρέμε, το έκλεψε στην κυριολεξία απο την Αργεντινή του επανάστατη, Τσέ του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα…

και τέλος, για δύο μη ποδοσφαιρικούς λόγους. Γιατί ο παππούς μου, παρά την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ακόμα νομίζει πως οι Γερμανοί είναι οι ναζί που θυμάται επι κατοχής και γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα να «ρίξω» μια Γερμανίδα στα νησιά. Πάλι καλά που είναι πελάτες της αγαπημένης μου Ιταλίας και που στην μάχη ιδεολογιών έχασαν κόντρα στην Ανατολική Γερμανία

Mirko Vuccciniccc

επιστολη προς φαμπιο καπελο

Αγαπητέ Φάμπιο,

δε σου γράφω για να παραπονεθώ. Δεν είμαι οργισμένος, ούτε απογοητευμένος, αφού δεν υποστηρίζω την ομάδα (;) που προπόνησες (;;;) στο φετινό Μουντιάλ. Κάτα ένα μικρό ποσοστό σου γράφω ως εκτεθειμένος, γιατί πιστεύοντας στη δική σου παρουσία θεώρησα ότι είχε έρθει η ώρα της Αγγλίας να πάρει την κούπα. Το είπα στο ραδιόφωνο, το έγραψα σε περιοδικά, αλλά…coglioni. Δε θα τα χαλάσουμε όμως γι’ αυτό. Πήρα το θάρρος να απευθυνθώ απευθείας στην αυθεντία σου, γιατί αποτελείς πια το επαγγελματικό μου πρότυπο. Είσαι μάγκας φίλε, σε παραδέχομαι και σου βγάζω το καπέλο (είδες μέχρι και αβίαστα λογοπαίγνια μου βγάζεις). Μπροστά δεν ήμουν στις υπογραφές, αλλά από ότι διαβάζω αριστερά και δεξιά αμοίβεσαι με ένα ποσό μεταξύ των 8.8 και 11 εκ. € ετησίως. Άξιος και καλοφάγωτα. Ειδικά, αν δούμε και τι πρόσφερες. Καταρχάς, σάρωσες στα προκριματικά τις Ανδόρες και τα Καζακστάν με 9 νίκες σε 10 αγώνες. Θα μου πεις ότι δεν είναι λίγο και θα υπερθεματίσω, άφησες έξω την Κροατία που υποχρέωσε το Νησί να δει μόνο τηλεοπτικά το Euro 2008. Κι έφτασες στο Μουντιάλ. Σε έναν όμιλο για τον οποίο οι οπαδοί σου πίστευαν ότι δε χρειαζόταν καν να κατέβετε για να τον κερδίσετε. Κι όμως εσύ, σε συνδυασμό με τον Πίτερ Γκριν – τελευταίο απόφοιτο της σχολής Ρουφάι του πανεπιστημίου της Οξφόρδης – την κακιά τύχη του Ρίο, το ντεφορμάρισμα του Ρούνεϊ, τους άμπαλους που κακά τα ψέματα διαθέτεις και μερικές μαγικές εμπνεύσεις σου (όπως το να βάλεις βασικό το Δαμάλι) το έκανες θρίλερ. Τρία ματς, πέντε πόντοι, 2-1 γκολ. Αλλά είπαμε φταίει το άγχος. Και τώρα στα νοκ άουτ θα μιλούσες εσύ. Ο Στρατηγός του 1-0 που έβαλες τον Μίλνερ δεξιά στη γραμμή και πήρες τους Σλοβένους (ω θεοί!). Η μοίρα τα έφερε να βρεις τους Γερμανούς. Είπαμε όλοι ότι θα κάνεις πλάκα στην φλωράντζα τον Λιμοκοντόρο. Κι εσύ στο πρώτο 20λεπτο έβαλες 11 παίκτες πίσω από την μπαλα λες και κοούτσαρες την Πάντοβα. Αναθέτοντας στον Ρούνεϊ να ξαναγράψει το μέλλον του ως ποδοσφαιριστής, καθώς περιμένες απ’ αυτόν να υποδέχεται με πλάτη τις γιόμες, να στοπάρει και είτε να την σπάει στον κοντινότερο συμπαίκτη που απείχε τουλάχιστον 20 μέτρα είτε να πρέπει να περάσει 5 Γερμανούς για να βάλει γκολ. Μόνο που αν τα έκανε όλα αυτά, θα ήταν αυτός. Ενώ τώρα ο άνθρωπος μάλλον πάει προς εδώ. Βέβαια υποτίθεται ότι όλα αυτά τα έκανες για να σφίξεις την άμυνα. Italiano vero, catenaccio και τα ρέστα. Όμως ρε Φάμπιο, σε όλο το ματς ο Τέρι μάρκαρε τον Κόουλ και ο Άπσον τον Τζόνσον. Σόρι κιόλας, αλλά τους έκανε ποδιές ο Κλόζε, άσε που φάγατε γκολ από βολέ. Σαν να λέμε Σαριέγκι – Βύντρα, άμα ξέρεις. Αμ, το άλλο με τον Μπάρι που τον έβαλες για να απελευθερωθεί ο Τζέραρντ και κουτουλάγανε μεταξύ τους (συν τον Λάμπαρντ) χωρίς να έχεις κανέναν αριστερά, που το βάζεις; Βέβαια, έχεις και τα δίκια σου, ο επόπτης, το ακυρωθέν γκολ κτλ. Όμως, caro amico mio, δε νομίζω ότι αυτό θα εμποδίσει τα tabloids να ανακαλύψουν τις προσεχείς ημέρες καμιά 20 ιστορίες με πρωταγωνιστή εσένα να σοδομίζεις Πακιστανούς στις τουαλέτες του King’s Cross. Θα χρειαστεί γερό στομάχι, αλλά θα μου πεις με τόσα φράγκα αγοράζεις καινούριο. Τέλος πάντων για να μη μακρηγορώ, σου ξαναδιαβιβάζω τα συγχαρητήριά μου και σε ανακηρύσσω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου Απατεώνα της διοργάνωσης. Ιταλός, είσαι ξέρεις ότι αυτό είναι κοπλιμέντο. Μόνο που επειδή έχω κι έναν κολλητό στην Εμίλια που τον λένε Φάμπιο, αν μπορείς αγόρασε κι ένα καινούριο βαφτιστικό όνομα. Σου προτείνω το Μουνί..

ειλικρινά δικός σου,

Μάρκο Βίλα

Τα βραβεία

Εμάς εδώ μας αρέσει πολύ η σημειολογία. Και με αυτό θα ασχοληθώ σήμερα. Το μουντιάλ συνεχίζεται κανονικά, τα κορίτσια γύρισαν σπίτι και συνεχίζουν μόνο οι άντρες στη διοργάνωση. Ακολουθούν τα βραβεία για τη φάση των ομίλων, όπως τα είδα και με εντυπωσίασαν.

Βραβείο πιο σταθερής ομάδας : Αδιαμφισβήτητα στη Βραζιλία. Τρακαρισμένοι στην πρεμιέρα, καθάρισαν εύκολα τα 2 πρώτα ματσάκια, πήραν το χ με τα ημι-δεύτερα στο τελευταίο και δείχνουν πως η καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα. Με σούπερ κέντρο και στόπερ.

Βραβείο δαντέλας : Στο πολύ λίγο, μέχρι τώρα, λαϊκό αγόρι από το Φούντσαλ, Κριστιάνο Ρονάλντο. Χτες με τη Βραζιλία στο α’ ημίχρονο έδωσε 2 όλες κι όλες πάσες στους συμπαίκτες του και νόμιζε πως είναι ο Πελέ στη Μεγάλη απόδραση των 11. Χάιλαϊτ του, μεχρι στιγμής, το δοκάρι με τους Ιβοριανούς.

Βραβείο συμπάθειας : Στους Βορειο Κορεάτες μόνο. Πήγαν 23 και ευελπιστούν να γυρίσουν αρκετοί λιγότεροι στην τριτοκοσμική χώρα τους. Το κλάμα του Ρούνει των πολύ φτωχών με συγκινεί κάθε φορά που το σκέφτομαι.

Βραβείο χειρότερης κόμμωσης : Στον ελεεινό και τρισάθλιο Τζερβίνιο που κάθε φορά που τον βλέπω θέλω να αλλάξω κανάλι. Ντρεντλοκς με καράφλα.

Βραβείο (προσωπικής) απογοήτευσης : Στην Ιταλία του Λίπι. Δεν ήθελε, δε μπορούσε, δεν δεν δεν.

Βραβείο μπουρδέλου : Μα που αλλού; Στη Γαλλία. Ο Ντομενέκ είναι ένας τιποτένιος μαλάκας που δεν ξέρει να κοουτσάρει και να χάνει, ο Ανρί όσο έπαιξε ήταν μια τιτίκα, ο Γκουρκούφ σκιά του εαυτού του,  ο Ριμπερί δεν ξέρει γιατί δεν προτίμησε τις διακοπές από το μακρινό ταξίδι, έλα μωρέ τώρα ποιος Αμπιντάλ, το 10 στον Βαλμπουένα (στον ποιόν;), ο Εβρά ψάχνει ακόμα να βρει τους ρουφιάνους και πολύ θα ήθελα να μάθω τι έγινε στο αεροπλάνο της επιστροφής. Νικολά Ανελκά είσαι ένας από εμάς. Τελεία. Παύλα.

Βραβείο σκοτώνω και δε με νοιάζει : Στους Πορτογάλους που δε σταμάτησαν λεπτό να ασελγούν στο άψυχο κορμάκι των Βορειο Κορεατών. Κανένα ίχνος φερ πλέυ. Ή φορ πλέυ.

Βραβείο σκόρερ : Στο Σλοβάκο Βίττεκ που έδειξε επ ακριβώς πόσα απίδια πιάνει ο σάκος στη δύσμιρη αμυντική γραμμή των Ιταλών. Δεν τον περίμενε κανείς και μέχρι τώρα έχει βάλει τρία. Και συνεχίζει.

Βραβείο αντιπάθειας : Στον Ότο νούμερο 2 και στην κωλομάδα του. Κερδίζουν στην πρεμιέρα τους Ισπανοί και δε μπορούν να βάλουν γκολ στην Ονδούρα. Το μπούλο μαλάκες και μην ξανάρθετε. Θέαμα χειρότερο και από την Ελλάδα του Ότο στο ματς με την Κορέα, επιθετικοί αντάξιοι του Χαριστέα.

Βραβείο ομάδας χωρίς λόγου ύπαρξης και χειρότερου προπονητή : Στο Καμερούν και στο Λεγκέν. Αν είναι δυνατόν,  θέλαμε αυτό τον απατεώνα στον Ολυμπιακό. Ομάδα χωρίς αρχή-μέση-τέλος. Χωρίς αποστάσεις, με άμυνα και αμυντικά χαφ ομάδας τετάρτης δημοτικού, με έναν προπονητή που απλά πήγαινε στο γήπεδο για να δει το παιχνίδι.

Βραβείο καύλας : Στη Χιλή και στον Αλέξη Σάντσεζ. Μαζί σας ως το τέλος αδέρφια.

Βραβείο αδιαφορίας και λάου λάου στα ημιτελικά : Στους Ολλανδούς. Τώρα με την επιστροφή του Ρόμπεν, θα είναι ακόμα πιο ποιοτικοί, με περισσότερες λύσεις και κανείς δε θα καταλάβει για πότε θα φτάσουν στους τέσσερις.

Βραβείο χαρακίρι : Στον φοβερό και τρομερό Ιάπωνα, Χόντα. Δύο γκολ, μία ασίστ, έξι βαθμοί, το mathebalitsa εκπληπαρεί τον Μαρινάκη να τον πάρει από τους Ρώσους και να τον δούμε δίδυμο με τον Κώστα το Μήτρογλου. Επίσης θα ήθελα να δω στα ερυθρόλευκα και το μέλος της γιακούζα, Τούλιο Τανάκα στα μετόπισθεν.

Βραβείο τριπλέτας που χαίρεσαι να την βλέπεις : Χωρίς πολλά πολλά. Καβάνι, Φορλάν, Σουάρεζ. 70+ γκολ και οι τρεις Ουρουγουανοί μες στη χρονιά, βρίσκονται με κλειστά μάτια εντός γηπέδου και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Φορλάν έδωσε στο Σουάρεζ και έκανε το 1-0 απέναντι στους μαλάκες τους Κορεάτες.

Βραβείο πιο καλοντυμένου κόουτς : Στον Γιόακιμ Λεβ.

Βραβείο πιο κακοντυμένου κόουτς : Στον Ντούνγκα.

Βραβείο φίλε έλα τώρα που πονάω : Στον τρισμέγιστο Λάντον Ντόνοβαν που στο 90+ έστειλε τους Αμερικανούς στους 16.

Βραβείο πιο αντιπαθητικού παίχτη : Στον μαλάκα που θέλω να πάρει αποβολή από το μουντιάλ, το πρωτάθλημα, τη χώρα του και να γίνει οδηγός λεωφορείου. Στον Πέπε της Πορτογαλίας που δε βλέπει τη μούρη του αλλά θέλει και να μακρύνει το μαλλί. Χοσούε είσαι και εσύ ένας από εμάς. Καλά του έκανες.

Βραβείο μαλακίας : Στο Νιγηριανό Καϊτά που είχε την τρομερή ιδέα να κλωτσήσει τον Τοροσίδη και να μας δώσει το ματς.

Βραβείο α’ ανδρικού ρόλου : Στον Τοροσίδη (δες από πάνω).

Βραβείο εδώ θα σε γαμάμε και εσύ θα προσκυνάς : Στους Ιβοριανούς που δε μπόρεσαν να χωνέψουν την ήττα από τους Βραζιλιάνους και έκαναν το γήπεδο ρινγκ στο μεταξύ τους παιχνίδι.

Βραβείο δε θα μας λείψετε : Κομμένο στα τρία για Ονδούρες,  Δανία και για τα τσογλάνια τους Σέρβους.

Βραβείο θα μας λείψετε : Κατά το ήμισυ σε Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς.

Βραβείο σκληροτράχυλης ομάδας που μπορεί να κάνει το μεγάλο μπαμ : Στην Παραγουάη, που είναι πλήρης στην επίθεση και το ξέρει πως μπορεί να είναι αυτή η έκπληξη του μουντιάλ.

Βραβείο αύριο γυρνάω στο νησί, η μάνα σου εγώ και εσύ : Στους Άγγλους που θα χάσουν πάλι στα πέναλτι. Άυριο είναι η σειρα των «το ποδόσφαιρο είναι ένα αθλημα που παίζουν 11 εναντίον 11 και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί» να τους κάνουν το χουνέρι.

Βραβείο πίστης : Στους Γερμανούς. Γιατί είναι τυχεροί και εκμεταλλεύονται εύκολα τα προβλήματα των άλλων.

Βραβείο καλύτερου τερματζή : Στον Μουσλέρα την Ουρουγουάης. Πρόεδρε αυτόν φέρε για αντικαταστάτη του Αντώνη.

Βραβείο θέλω αλλά δε μπορώ : Στους Νιγηριανούς. Δύο χαμένες ευκαιρίες σε κενό τέρμα δεν είναι σύμπτωση. Σπίτια σας γρήγορα. Και αντικαταστείστε το μάγο της φυλής.

Βραβείο δε θέλω να τους πετύχω βράδυ σε στενάκι : Στους Αλγερινούς. Χωρίς πολλά λόγια.

Βραβείο δηλώσεων : Στους Μέσι και Μαραντόνα που μίλησαν τη γλώσσα της αλήθειας, όταν κατηγόρισαν τους Έλληνες για αντιποδόσφαιρο στο μεταξύ τους παιχνίδι.

Βραβείο είσαι ένας από εμάς : Στον Μάρτιν Παλέρμο.

Βραβείο χειρότερου συστήματος στην ιστορία του σύμπαντος : Στον Ότο Ρεχάγκελ για το 6-3-1 στο ματς Έλλάδα – Αργεντινή.

Μίρσα

Blow

Stan

Από κάτω υπάρχουν τρομερά κείμενα..

αλλά επειδή δεν αντέχω και θέλω να το πω..

η ιστορία που παίζεται μεταξύ Τζίγγερ και Βγενόπουλου είναι ένας χαβαλές πλουσίων. Ας το λύσουν μετρώντας την περιουσία τους. Και τα από τέτοια τους ίσως..

Θα ήταν ευχάριστο αν γινόταν κάτι τέτοιο να έδειχναν ότι από πίσω από τις προτάσεις τους υπάρχει κάποιο επιχειρηματικό πλάνο. Ότι κάτι θέλουν να κερδίσουν τέλος πάντων. Όχι άλλο παρλαπίπα σε αυτή τη χώρα.

Αλλιώς όλη αυτή η ιστορία είναι μια φασαρία στα αυτιά.  Μεγαλύτερη και από την βουβουζέλα.

Διαβάστε τα από κάτω κείμενα που έχουν και κάποιο νόημα.

Ζσούτης.

μάθε παλέρμο…

Ιστορικό παιχνίδι το χθεσινό Αργεντινή-Ελλάδα 2-0, αξέχαστο. Όχι επειδή ο Μαραντόνα επέστρεψε ως προπονητής απέναντι στην τιμημένη ομάδα με την οποία είχε παίξει το τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Αργεντινής και είχε βάλει και το τελευταίο του γκολ. Whatever, κάποιο παιχνίδι από όλα θα ήταν το τελευταίο του, νομοτελειακά. Έτυχε να είναι εκείνο. Όχι επειδή ο Μέσι φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού της μπιανκοσελέστε. Whatever, κι αυτό κάποια στιγμή επίσης θα συνέβαινε. Έτυχε να είναι αυτό. Και όχι επειδή ο Ρεχάγκελ κατέβασε ομάδα με 6 αμυντικούς-τέσσερα στόπερ, και δύο αμυντικά χαφ- όχι, περίμενε, γι’αυτό το λόγο είναι όντως ιστορικό το παιχνίδι, αλλά δε με νοιάζει αυτό εμένα τώρα. Εμένα με νοιάζει η ιστορική στιγμή που ήρθε με την τρίτη αλλαγή του Μαραντόνα, που σήμανε μια πρωτιά (μάλλον, ΔΥΟ ΠΡΩΤΙΕΣ!!) κάθε άλλο παρά νομοτελειακή, σε αντίθεση το αρχηγιλίκι του Μέσι.

Ο λόγος που έχουμε μαζευτεί εδώ σήμερα είναι για να τιμήσουμε τον Μάρτιν Παλέρμο. Έναν άνθρωπο που καθώς σκόραρε κατά της εθνικής μας, με βρήκα ανήμπορο να αντισταθώ σε ένα μικρό πανηγυρισμό. Να γιατί:

– Γιατί στην αυγή του 21ου αιώνα, δύο δικά του γκολ έδωσαν τη νίκη στη Μπόκα με 2-1 επί της Ρεάλ, στο παιχνίδι που στην καρδιά μου είναι απλώς η επισφράγιση του ποια είναι η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών.

– Γιατί έχει βάλει ανάποδη κεφαλιά με λόμπα από τη μικρή περιοχή.

– Γιατί η Μπόκα Τζούνιορς είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, ξέχνα αυτές τις φλωριές με Ρεάλ και Μίλαν και Λίβερπουλ και ό,τι άλλα ψέματα μας ταϊζουν εδώ στην Ευρώπη. Και ο Μάρτιν Παλέρμο είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της. 222 γράφει το κοντέρ.

– Γιατί το 200ό του γκολ στο πρωτάθλημα Αργεντινής είναι μια κεφαλιά από τα 40 μέτρα.

– Γιατί έχει χάσει 3 πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι, δοκάρι, άουτ, απόκρουση.

– Γιατί κάρφωσε αυτή τη γκολάρα στην Ιντεπεντιέντε, το γκολ-ονείρωξη κάθε ποδοσφαιριστή που σέβεται τον εαυτό του.

– Γιατί όταν είχα πάει ταξίδι στο σόι μου στην Αργεντινή, αφού πια ο Παλέρμο είχε επιστρέψει στην Μπόκα, όλοι εκεί κάτω έκαναν σαν τρελοί όποτε τον πιάναμε στην κουβέντα ή βλέπαμε αγώνα. Ως μέγιστος φαν αυτής της ομαδάρας που έχει ρουτινιάσει να σηκώνει κούπες, φυσικά καταλάβαινα και συμμεριζόμουν τη χαρά, αλλά τον υπέρμετρο ενθουσιασμό δεν τον έπιανα ακόμα. «Δεν μπορούν να καταλάβουν στην Ευρώπη τι σημαίνει Παλέρμο,» μου είχε πει ένας θείος μου. Ε, ποτέ τους. Μέτρα μπαλάκια:

Τέλος, και κυριότερα, γιατί ο Παλέρμο έχει μια καριέρα σχεδόν 20 χρόνων και μόλις χθες έκανε το ντεμπούτο του σε Μουντιάλ. Γιατί όταν ήταν στα ντουζένια του έπαιξε μόλις μισή ντουζίνα ματς με την εθνική και μετά τίποτα, και όταν πήρε την πολύκροτη μεταγραφή του στην Πριμέρα Ντιβιζιόν πήγε άπατος, γυρίζοντας μετά στην Μπόκα Τζούνιορς για να συνεχίσει ταπεινά την καριέρα του μέχρι την δύση της. Μέχρι που ήρθε ο τρελός ο Μαραντόνα και του έδωσε συμμετοχή σε Μουντιάλ στα 36 του. Για πρώτη φορά. Όταν μπήκε αλλαγή ο Παλέρμο στο ματς με την Ελλάδα, χειροκρότησα. Και δεν ήμουν ο μόνος. Ο παιχταράς πρόλαβε και σκόραρε στο πρώτο του παιχνίδι, και έγινε ο γηραιότερος σκόρερ της Αργεντινής σε Μουντιάλ, παίρνοντας το ρεκόρ… από τον Μαραντόνα. Δεν γράφονται τέτοιες ιστορίες- και ο μόνος τρόπος να γίνει ακόμα πιο γαμάτη είναι αν τελικά ο τίμιος γίγαντας σηκώσει και την κούπα στο τέλος. Στην πρώτη του συμμετοχή. Στα 36 του.

Ρομπέρτο «μικρός βούδας» Μπάτζ(ι)ο

Οι αποτυχημένοι της Nike και η Adidas με τα μυστικά. Rewrite the future pretty please.

Είναι ένα κακό μουντιάλ. Έως πολύ κακό θα έλεγα. Τα φαβορί ποτέ δεν έδειξαν ποια είναι, οι απογοητεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι μεγάλες ομάδες επ ουδενί δεν αποδεικνύουν μες στο γήπεδο την ανωτερότητα τους και η τζαμπουλάνι έχει χαρίσει στιγμές παραφροσύνης στους τερματοφύλακες.

Το αστέρι του μουντιάλ ακόμα καταζητείται όπως οι κακοί στις ταινίες του Λεόνε. Και πως να μη συμβαίνει κάτι τέτοιο; Τοπ παίχτες σκασμένοι από το κρύο, το υψόμετρο και την κούραση μιας ολόκληρης χρονιάς. Όσοι πάνε ψηλά, ξεχάστε τους για του χρόνου.

Παρακολουθώ ξανά και ξανά, όσο πιο προσεκτικά γίνεται τη διαφήμιση της Nike.

Έχουμε και λέμε.

Ντιντιέ Ντρογκμπά και Ακτή Ελεφαντοστού. Οι Ιβοριανοί επιδίδονται σε αγώνα ξύλου στον αγώνα με τους Βραζιλιάνους, μη μπορώντας να δεχτούν την (σιχαίνομαι μόνο και μόνο που το γράφω) ανωτερότητα των τζογκομπονιτάδων. Ναι μεν έκανε χέρι ο Φαμπιάνο στο γκολ, αλλά το καθ’όλα συμπαθές μέχρι το προηγούμενο παιχνίδι σύνολο της αφρικανικής χώρας, έκανε αισθητή την παρουσιά της μόνο μεσα από τον πατροπαράδοτο τρόπο της αλάνας παιδιών σε δημοτικό σχολείο, που παίζουν με μπουκαλάκι. Δηλαδή με ξύλο. Άφαντοι σε όλο το μουντιάλ. Ο τίμιος Ντρογκμπά σκιά του εαυτού του, με πόνο στο χέρι (τον καταλαβαίνω) και με μια κεφαλιά έβαλε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στο μουντιάλ. Προσπαθεί. Κάποιος να κουρέψει με το ζόρι αυτόν τον γελοίο τσαρλατάνο που τον λένε Τζερβίνιο.

Che Cannavaro, che capitano. Τα τελευταία ένσημα στην Αλ Αχλί, μετά από μια αποτυχημένη, ως το κόκκαλο, σεζόν στη Γιουβέντους. Στα 2 παιχνίδια της Ιταλίας στο μουντιάλ μέχρι στιγμής, έχει χαρίσει και από ένα γκολ έκαστως. Τα χρόνια έφυγαν ανεπιστρεπτί και ο ίδιος, πλέον, είναι μια σκάλα κάτω από τους υπόλοιπους σταρ πρώτης γραμμής στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Την Ιταλία τη βλέπω 8άδα χαλαρά κι ας της λείπει ο κράχτης από τη μέση και μπροστά. Ο Λίππι είναι ο καλύτερος προπονητής στη γείτονα τα τελευταία 20 χρόνια.

Ο Φρανκ Ριμπερί και το τσίρκο. Αδιαμφισβήτητα, η Γαλλία, είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση του φετινού μουντιάλ, μέχρι τον αποκλεισμό των Άγγλων το απόγευμα. Διακλοκή, ξύλο, θεωρίες συνομωσίας που περιέχουν τον Ζιντάν μέσα, ένας προπονητής που δεν πήγε ποτέ στο μουντιάλ, τσακωμένοι παίχτες, κλάματα του γενικού αρχηγού και φυσικά ένα μεγαλοπρεπές «άντε γαμησου πουτάνας γιε» από το στόμα του Ανελκά. Ο Ριμπερί δε μπόρεσε σε καμία των περιπτώσεων να σηκώσει στις μικρές κι άσχημες πλάτες του, τη μετά Ζινεντίν Ζιντάν εποχή. Λίγος. Από τους πλέον υπερεκτιμημένους παίχτες της εποχής μας.

O Wayne και οι Cape Clowns. Η premier league μου αρέσει πάρα πολύ. Όπως και πολλά άλλα πράγματα. Η αγγλική ομάδα όμως είναι πολύ αστεία στα μάτια μου. Τους συμπαθώ μωρέ τους καψερούς γιατί είναι losers. Η πιο loser ομάδα που έχω δει ποτέ. Και είναι φοβεροί (οι Άγγλοι) αν σκεφτείς, πως άλλαξαν προπονητές (Svengo και Μακλάρεν) για να παίζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Για να μεταγγίσουν στον «ξένο», στον Ιταλό Καπέλο την ίδια φλεγματική νοοτροπία τους και για να παίζουν πάλι με επιθετικό τον Χέσκι. Για να μην καταφέρνουν (πάλι) να κερδίσουν εύκολους θεωρητικά αντιπάλους και να παίζουν για τα tabloids. O Wayne ήταν τραυματίας, μπήκε κατευθείαν στα δύσκολα μετά από μια εξοντωτική χρονιά και φυσικό είναι να βρίσκεται εκτός φόρμας. In roo-ins μέχρι στιγμής.

O Ronaldinho και ο Dunga. #fail. Tης ΝΙΚΕ βασικά. Αλλά που να ήξεραν, όταν διάλεγαν ποδοσφαιριστές, τις καύλες του πιο κακοντυμένου προπονητή του μουντιάλ. Όπως και να’χει, η Βραζιλία του Ντούνγκα είναι η πιο σοβαρή και μετρημένη ομάδα που είδαμε στις δυο πρωτες αγωνιστικές και είναι ΟΜΑΔΑ με όλη τη σημασία της λέξης. Έστω και χωρίς τον πάλαι ποτέ σουπερσταρ της Μπαρτσελόνα και νυν σε fade out mode ποδοσφαιριστή της Μίλαν.

Κριστιάνο, τo λαϊκό αγόρι από το Φούντσαλ της Μαδέιρα. Σα μυθιστόρημα της Ρούλας Κοντέα. Ζωή σαν παραμύθι, με παρτούζες στο Κάπρι, διακοπές σε εξωτικά μέρη, jet setter, ακριβοπληρωμένος άσος, πολλές διαφημίσεις, ακόμα περισσότερες ντρίμπλες, πολύ πόζα και τζελ στο μαλλί. Με μέτρια χρονιά αλλά και 22 γκολ στην Πριμέρα, ηγείται των προσπαθειών των τσουτσεκιών από την ανατολική πλευρά της ηβηρικής. Εφτά έριξαν στην ομάδα του Άσπρου, αν και δεν το έμαθαν ποτέ εκεί στη Βόρεια Κορέα, κανένας σεβασμός, κανένα fair play, στους 16 θα έρθει η Νέμεσις από τον Αλέξη το Σάντσεζ (μεγάλη λατρεία – στο fm μου έχει κάνει ένα εκπληκτικό 2015 στη Λίβερπουλ) και την παρέα του. Σε ρηχά νερά ο Χριστιάνος. Το παλεύει αλλά δεν του βγαίνει. Θέλει και δε μπορεί. Κούραση από τα 60+ ματς στη χρονιά, σε top level.

Σαν κακό σενάριο μου φαίνεται όλο αυτό σε μια φοβερή ταινία του Ιναρίτου.

PS. Κάτι μου λέει πως θα το πάρουν πάλι οι Γερμανοί.

Μίρσα

Γιατί δεν συμμερίζομαι την γενική ευφορία για την χτεσινή εμφάνιση της Εθνικής (αν και την κατανοώ)

Από χτες το βράδυ μετά το τέλος του ματς, παρότι η Εθνική μας αποκλείστηκε, έβλεπες παντού χαρούμενα πρόσωπα και διάβαζες σε όλα τα site σχεδόν διθυραμβικές κριτικές: Η «Ελληνική ψυχή τα έδωσε όλα», «Πέσαμε με ψηλά το κεφάλι». Με συγχωρείτε αλλά δεν θα πάρω ,γιατί καίτοι η ομάδα αυτή με έβγαλε στους δρόμους πολλές φορές δεν μπορώ να νιώσω περήφανος για μια ομάδα που κατά την άποψη μου χτες δεν μπήκε στο γήπεδο για να προκριθεί αλλά για να μην ξεφτιλιστεί.

Η αρχική ενδεκάδα, δηλαδή 2 μπακ 4 στόπερ 3αμυντικογένη χαφ και τον έρμο τον Σαμαρά, με προβλημάτισε όσο και τους περισσότερους από εσάς. Είναι προφανές ότι τον Ρεχάγκελ τον ένοιαζε μόνο να μην δεχθεί γκολ. Αλλά αυτό που παίξαμε εν τέλει δεν ήταν ποδόσφαιρο και προσωπικά δεν πείσθηκα ότι υπήρξε ποτέ σχέδιο ούτε έγιναν κατά τη διάρκεια του αγώνα κινήσεις για κάτι περισσότερο.

Θα μου πείτε : με αυτή την τακτική δεν πήραμε το Euro και εν τέλει μιλάς και εσύ που αποθεώνεις τον Σάντος που έκανε τον ΠΑΟΚ την πιο σκληροτράχηλη αμυντικογενή ομάδα του πρωταθλήματος;

Εκ πρώτης όψεως πιθανόν έχετε δίκιο αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η εθνική του Euro και των μετέπειτα επιτυχιών (όπως και ο ΠΑΟΚ του Σάντος) δεν ήταν μια ομάδα 10 αμυντικογενών ποδοσφαιριστών και ενός σέντερ φορ. Σύμφωνοί, μπορεί να είχε ένα κεντρικό αμυντικό ή/και ένα αμυντικό χαφ περισσότερο από τις ομάδες που τους αρέσει να επιτίθενται αλλά η επιτυχία της βασιζόταν στο ότι οι επιθετικογενείς της παίκτες πείθονταν και διδάσκονταν πώς να μαρκάρουν ανηλεώς. Οι ίδιοι παίκτες γνώριζαν πως σε κάθε ματς θα κάνουν το πολύ 2 με 3 ευκαιρίες και θα πρέπει να σκοράρουν τη μια από αυτές. Το κυριότερο γνώριζαν υπό ποιές συνθήκες και πως θα δημιουργήσουν αυτές τις ευκαιρίες. Πολλές φορές, οι ευκαιρίες αυτές δεν προέκυπταν ή δεν αξιοποιούνταν, αλλά το πλάνο εξακολουθούσε να υπάρχει

Δεν κακίζω μια ομάδα που θα παίξει αμυντικά γιατί μόνο έτσι μπορεί να κερδίσει. Αν το υλικό της είναι τέτοιο, θα ήταν παράλογο να της ζητήσεις να αγωνιστεί διαφορετικά. Η Εθνική όμως δεν κατέβηκε για να κερδίσει με τον μόνο τρόπο που θα ήταν ποδοσφαιρικά ρεαλιστικός, κατέβηκε για να μη χάσει και για «να φύγει με το κεφάλι ψηλά».

Θα μου πείτε : Μα την Εθνική την συνέφερε ως κάποιο χρονικό σημείο και το Χ και λογικά αυτό κυνήγησε.. Ισχύει, αλλά η ομάδα που ξεκίνησε δεν ήταν αυτή που θα ξεκινούσε για το Χ και στην συνέχεια αν το πράγμα στράβωνε στο άλλο ματς θα μπορούσε να ρισκάρει για τη νίκη. Το κυριότερο οι αλλαγές που γίνανε στη συνέχεια, αναγκαστικές δεν αντιλέγω, δεν αλλάξανε την τακτική αυτής της ομάδας.Παρόλο που πλέον χρειαζόταν τη νίκη δεν έδειχνε να έχει ούτε το πλάνο ούτε τους παίκτες να την διεκδικήσουν. Χαρακτηριστική περίπτωση της τρίτης αλλαγής : Ο Τοροσίδης βγαίνει κουτσαίνοντας, την ώρα η Εθνική έχοντας 2 ακραίους να ανεβαίνουν από τις πλευρές (Τον ίδιο και τον νεοεισελθόντα Σπυρόπουλο) και με τον Νίνη παρόντα δείχνει επιτέλους ότι ήρθε η ώρα να επιτεθεί ορθολογικά και όχι με μόνο με το έως τότε σύστημα «Γιόμα από πίσω και τρέχα Σαμαρά». Η αλλαγή του Τοροσίδη θα μπορούσε να είναι η ευκαιρία για το Ρεχάγκελ να τα παίξει όλα για όλα : Σαλπιγγίδης έξω δεξιά και σύγκλιση Νίνη στον άξονα (ή το αντίστροφο). Ο Ότο ωστόσο θυσιάζει τις όποιες ελπίδες για πρόκριση της εθνικής για χάρη της υστεροφημίας του και περνά μέσα τον Πατσατζόγλου. Εκεί κατάλαβα οριστικά ότι σε αυτό το ματς ουδέποτε μας ένοιαξε να κερδίσουμε. Προείχε να γλιτώσουμε το κράξιμο και τα τηλεοπτικά παράθυρα και ο Ρεχάγκελ να αποχωρήσει από τον πάγκο της ομάδας που ανέβασε πολλά επίπεδα πιο πάνω με μια εμφάνιση που να τιμά την ιστορία αυτής της ομάδας. Νομίζω ότι αυτό ήταν το πραγματικό πλάνο και οι παίκτες πράγματι δώσανε την ψυχή τους, άσχετα άμα δεν τους βγήκε γιατί ας το παραδεχτούμε, όπως παίζαμε κάποτε θα το τρώγαμε..

Δεν κακίζω κανένα για την απόφαση αυτή : ανθρώπινη είναι και στον προπονητή αυτόν άξιζε να αποχωρήσει με ένα χειροκρότημα και ένα χαμόγελο. Απλά να με συγχωρέσετε, αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ την εθνική ευφορία. Με το να μην την νοιάξει καθόλου χτες πως θα μπορούσε να κερδίσει η ομάδα μας θυσίασε τις πιθανότητες πρόκρισης υπέρ μιας αξιοπρεπούς αποχώρησης. Η ομάδα του Ρεχάγκελ, που στη διάρκεια της θητείας του ανέβηκε τουλάχιστον 3-4 σκαλιά, χτες κατέβηκε ένα, τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας. Η αντίδραση μας, σχεδόν πανηγυρίσαμε γιατί αργήσαμε τόσο να δεχτούμε γκολ από τον αντίπαλο μας (που έπαιζε και με αρκετές αλλαγές) δικαιώνει τον Ρεχάγκελ. Στην τελευταία του παράσταση, ο προπονητής που κατηγορήθηκε ότι δεν έλεγε να προσαρμοστεί στην περίφημη «ελληνική νοοτροπία» σκέφτηκε σαν Έλληνας. Ας είναι, μου φτάνει που όλα αυτά τα χρόνια αρνήθηκε πεισματικά να το κάνει. Εν τέλει,  το ευπρεπές  αγωνιστικό αντίο ενός ανθρώπου που μας προσέφερε τόσα πολλά κατά τη διάρκεια της θητείας του ίσως άξιζε τη θυσία των πιθανοτήτων μας να περάσουμε στους «16» του θεσμού ως αντίτιμο..

Όμηρος «τεμέτερον» Ιωσηφίδης

Panem et circenses

Άρτον και θεάματα έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι και οι απόγονοί τους οι Ιταλοί δεν απέχουν και πολύ από το συγκεκριμένο μοτο. Από άρτον άλλο τίποτα… Πίτσες, πάστα, πανίνι, ότι θελεις βρίσκεις στο bel paese. Απο (ποδοσφαιρικό) θέαμα όμως, λίγα πράγματα προσφέρουν. Το στύλ τους πάντα ήταν, είναι και θα είναι το τσουκουτσουκουμπολ, μισό-μηδέν, catenaccio. Ίσως γι’αυτό και οι υπαίτιοι (προπονητές), κάθε τόσο, αποφασίζουν να «παράγουν» θέαμα με άλλο τρόπο, έξω απο τα γήπεδα ή για την ακρίβεια έξω απο τις τέσσερεις γραμμές των γηπέδων. Έχουμε κι εμείς τα δικά μας παραδείγματα, θα μου πείς… Αλέφαντος, Ψωμιάδης (πρόεδρος/προπονητής) κλπ. Η διαφορά είναι μία… Το target group των δικών μας είναι πολύ μικρότερο μιας και καμία ομάδα στο εξωτερικό δεν τους προσλαμβάνει. Small agora που λέει κι ο Πανούσης. Ενώ οι αγαπητοί γείτονες, όπως θα δείτε, είναι περιζήτητοι.

1) Πρωταθλητής όλων των εποχών ο γίγαντας Giovanni Trapattoni σε τρείς διαφορετικές γλώσσες. Στη Μπάγερν…

στην Σάλτζμπουργκ…

στη Μπενφίκα…

και στην εθνική Ιρλανδίας.

2) Στην δεύτερη θέση ο «δικός» μας Alberto Malesani που κατάφερε να πεί την λέξη cazzo 19 φορές σε 3 λεπτα και 43 δεύτερα.

3) Στην τρίτη θέση όλοι οι υπόλοιποι. Μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου έχει ο Roberto Mancini, για το φοβερό δέσιμο του κασκολ πάνω από το Valentino σακάκι και την κόμμωσή του. Μάταια, ο άνθρωπος, προσπαθεί να διδάξει τους άξεστους chavs απο το Μάντσεστερ πως ντύνεται ένας πραγματικός άνδρας.

Mirko Vuccciniccc

Blog στο WordPress.com.