πρόκριση της ίντερ, μαγκιά του μουρίνιο, ήττα του πολιτισμού…

Τον πάω τον πουσταρά τον Μουρίνιο. Με ενοχλεί μερικές φορές η μικρότητά του. Ο εγωκεντρισμός. Η διάθεσή να μετατρέπει ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ σε προσωπικό σόου. Κι όμως το κάνει συχνά. Ξέρεις γιατί; Γιατί μπορεί. Κι εξάλλου Πορτογάλος είναι. Έχεις πάει ποτέ; Αν ναι, μπορείς να καταλάβεις ότι το class είναι μια λέξη που ακόμα κι αν ξέρουν αγγλικά οι βλάχοι της Ιβηρικής, δεν αντιλαμβάνονται το νόημά της. Αν πάλι δεν σε έχει βγάλει ο δρόμος σε κανένα σοκάκι του Οπόρτο, απλά θυμήσου το ντύσιμο του Φερνάντο Σάντος. Και τα μούτρα του όταν προσπαθεί να πει κάτι σοφό στην πρες κόνφερανς. Και θα με καταλάβεις.
Είμαι σίγουρος ότι θα γίνουν επικές αναλύσεις επί αναλύσεων για το πως ο ‘special one’ πήρε την ταυτότητα του Γουαρδιόλα στους δύο ημιτελικούς. Παπάρια μάντολες. Το σύστημα «πούλμαν μπροστά στο τέρμα» με το οποίο η Ίντερ αμύνθηκε και στα δύο ματς, θα ήταν το πρώτο (και σίγουρα το τελευταίο) πράγμα που θα περνούσε κι από το μυαλό του Μπάμπη Τεννέ. Αν μάλιστα προσθέσεις την αναμφισβήτητη ποιότητα που έχει η Ίντερ, μπορείς να εξηγήσεις το σκορ του πρώτου ματς. Για μένα, λοιπόν, το ζήτημα δεν ήταν η σοφή στρατηγική. Το credit που δίνω στον Μουρίνιο είναι η μετάγγιση της τερατώδους προσωπικότητάς του σε μια ομάδα που έπρεπε να βγει στη σύνταξη η μισή Μίλαν και να υποβιβαστεί η άλλη μισή Serie A για να κερδίσει «σκουντέτο». Σκέψου το σκηνικό πριν από το πρώτο ματς. Όλος ο κόσμος παραμιλά για τους εξωγήινους «μπλαουγκράνα» κι εκσπερματώνει στα κοντινά του Μέσι. Κι όμως ο Μουρίνιο κατεβάζει 11 κομάντο που κερδίζουν (μάλιστα με ανατροπή) πεντακάθαρα. Γιατί τους έχει κάνει να το πιστέψουν. Γιατί τους έχει βάλει στο δικό του μονομανές τριπάκι «ο Θεός και μετά εγώ» (που έλεγε στην Πόρτο). Αν δεν το καταλαβαίνεις/πιστεύεις απλά σύγκρινε το πόσο «ενέπνευσε» τους παίκτες της Ρεάλ ο Πελεγκρίνι στο πρόσφατο «ελ κλάσικο». Κι έχασαν περπατητά 2-0 μέσα στο Μπερναμπέου. Ενώ οι ντοπαρισμένοι με τον παρανοϊκό εγωισμό του προπονητή τους «νερατζούρι» άντεξαν μια ώρα 10 με 11 κι 190 λεπτά με κατοχή μπάλας 30-70.
Πρόκριση της Ίντερ, μαγκιά του Μουρίνιο, ήττα του πολιτισμού λοιπόν. Με την αντίστροφη σειρά. Πίστευα ότι η Μπαρσελόνα της τελευταίας διετίας ήταν η εκδίκηση του παιχνιδιού. Ήταν το τέλος των θαυμάτων τύπου Ρεχάγκελ. Η επιστροφή/ολοκληρωτική επικράτηση της ποιότητας. Της δαντέλας. Της επίθεσης. Της έμπνευσης. Η σημερινή βραδιά, δυστυχώς, γεννά πολλούς μικρούς Τεννέδες. Ακόμα περισσότερους οπαδούς του προπονητή και όχι του παίκτη. Ακόμα περισσότερους που προτιμούν την (υψηλή) τέχνη του να κλέβουν από το να διδάσκουν. Η σημερινή βραδιά έβγαλε νικητή τον Μουρίνιο και όχι τον Μέσι. Δυστυχώς. Γαμώτο. Όμως, εμένα δε μου αλλάζει τη γνώμη ότι αυτή η Μπάρτσα είναι η καλύτερη ομάδα που έχω δει στη ζωή μου, αντικατέστησε τη Μίλάν των Ολλανδών στο προσωπικό μου βάθρο. Γιατί όταν το ρολόι δείχνει 90+2 κι εσύ δεν παίζεις απελπισμένα με γιόμες, αλλά ψάχνεις την σπόντα στην κορυφή της περιοχής ή την κάθετη στον παίκτη που βγαίνει από πίσω, σημαίνει ότι εχεις αποφασίσει ότι θα πεθάνεις όπως εσύ γουστάρεις. Γιατί είσαι καλύτερος. Κι αυτός είναι ο ορισμός της ανωτερότητας…

μαρκο βιλα

Advertisements

18 thoughts on “πρόκριση της ίντερ, μαγκιά του μουρίνιο, ήττα του πολιτισμού…

  1. χιπστέρικη λίγο η προσέγγιση σου
    ο Μπάμπης Τενές παίζει φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο (και το λέω σοβαρά από προσωπική εμπειρία)

    και ποια Μίλαν των Ολλανδών;
    ποδόσφαιρο είναι, όχι μοτο-κρος να πηδάνε δίχρονα πάνω από τα κεφάλια σου στο ΣΕΦ, και το 1-4-3-2 (catenaccio) σύστημα είναι

    συνεπώς αναθεώρησε σταδιακά το «Πίστευα ότι η Μπαρσελόνα της τελευταίας διετίας ήταν η εκδίκηση του παιχνιδιού. Ήταν το τέλος των θαυμάτων τύπου Ρεχάγκελ. Η επιστροφή/ολοκληρωτική επικράτηση της ποιότητας.» με το «καθεμιά ομάδα στημένη αμυντικά με παίκτες κλάσης Μαικόν, Σνάιντερ και Καμπιάσο κι έναν tactician τύπου Μουρίνιο, χτυπάει άνετα και την Μπαρτσελόνα»

    είπαμε, αν αυτοί είναι βγαλμένοι από το Playstasion, ο Μαικόν είναι η μπλε κουμούτσα του ξύλινου στο εντευκτήριο

    • Αγαπητέ Πίκρα… κάνεις λάθος.

      Καμμία ομάδα δεν μπορεί να ξανανικήσει αυτή την Μπαρτσελόνα “καθεμιά ομάδα στημένη αμυντικά με παίκτες κλάσης Μαικόν, Σνάιντερ και Καμπιάσο κι έναν tactician τύπου Μουρίνιο, χτυπάει άνετα και την Μπαρτσελόνα”… Δηλαδή, δεν βρέθηκε η μέθοδος. Αυτό ήταν μία και έξω γεγονός. Ο Μουρίνιο αιφνιδίασε στο Μιλάνο και εκεί έκλεψε το όλο σκηνικό. 10 ματς να έπαιζαν ακόμα, τα 2 θα ήταν ισοπαλία και τα 8 θα τα κέρδιζε η Μπάρτσα. Μην βαυκαλίζεται κανείς, δεν βρέθηκε αντίδοτο στο Ποδόσφαιρο. Μία πατέντα βρέθηκε μίας χρήσης. Πάει πιά.

  2. σε συνδυασμό μάλιστα με την πρόκριση των αιωνίως αχώνευτων βαυαρικών Sauerkraute που έχουν κιόλας για μπροστάρη τον όλιτς (ποιόν,τον όλιτς!!!) μιλάμε για συντριπτική ήττα του ποδοσφαίρου τη φετινή χρονιά.

    μπάλα από 11 ιουνίου πάλι..

  3. μεταξύ μας και γώ συμφωνώ ότι ο Τεννές δεν είναι μεν ο καλύτερος των Ελλήνων προπονητών αλλά δεν είναι και Καρούλιας ή ο Σουλης Παπαδόπουλος

    Μετά πόνου παραδεχομαι οτι η μισητή Μπάρτσα των τελευταίων 2 ετών είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ομάδες που χω δει. Ωστόσο σήμερα θαρρώ ότι ο σπέσιαλ την έδεσε χειροπόδαρα. Αυτές τις αρετές που λες (και έχουμε δει σε άλλα παιχνίδια) ελάχιστα τις είδαμε, αντίθετα από γιόμες ψιλοχορτάσαμε.

    Θα μου πεις, κατενάτσιο ο Μουρίνιο αλλά :
    1. Όταν παιζεις 60-70 λεπτά με αυτή την ομάδα σε αυτό το γήπεδο και έχοντας να υπερασπισθείς το 3-1 του πρώτου παιχνιδιού τι άλλο να κάνεις; Οπότε το πως θα έπαιζε η Ιντερ στο 11-11 παραμένει υποθετικό σενάριο.

    2. Κατενάτσιο με κατενάτσιο έχει διαφορά. Είμαι σίγουρος ότι ο Μουρίνιο δεν είναι ο πρώτος προπονητής που σκέφτηκε να αντιμετωπίσει τους Καταλανούς με αυτό τον τρόπο, είναι όμως από τους λίγους που το πέτυχαν γιατί το μελέτησε και το δούλεψε καλύτερα.

    Μαζί σου στο ότι προτιμάμε να βλέπουμε Μπάρτσες από τη σημερινή Ίντερ, αλλά αυτό που διαχωρίζει το ποδόσφαιρο από την μπάλα είναι η στρατηγική : Το να εκμεταλεύεσαι τις δυνάμεις σου και τις αδυναμίες του αντιπάλου. Αν το ποδόσφαιρό δεν είχε αυτή την πτυχή θα νικούσε πάντα ο ποιοτικά ανώτερος και το άθλημα θα ταν βαρετό και δεν θα χαμε που να εκτωνονομαστε και να εκφράζουμε την γαμάτη αποψούλα μας. Και για αυτό για κάθε Μπάρτσα θα υπάρχει πάντα και ένας αλλαζόνας ή μη Μουρίνιος που θα μπορεί να την δέσει κόμπο.

    Συνεισφέροντας την μαλακίτσα μου στην συζήτηση, έχω να πω ότι εγώ τη Μίλαν των Ολλανδών δεν την θυμάμαι καλά.Βγαίνοντας από την ΠΑΟΚτσηδικη ντουλάπα μου ωστόσο ,η ομάδα που με έχει εντυπωσιάσει πιότερο ως τώρα είναι εκείνη η απίστευτη Βαλένθια του πρωτου της τελικού στο Τσου Λου. Ναι, εκείνη του Έκτωρ Ραούλ ΝεβερΚούπεν που είχε κονιορτοποιήσει μια ακόμα διαστημική εκδοχή της Μπαρτσελόνα σε διπλους αγώνες.

  4. μάρκο, εκπληκτικό κείμενο. με συγκίνησες, αλήθεια.
    παράλληλα ετοιμάζω το δικό μου, πέρνα σε καμιά ωρίτσα να κοζάρεις.

    by the way, το βάζουμε όπως είναι λινκ στις ‘φάσεις’ στο blog-site μας (το νέο μας παιδάκι) http://www.subbuteorema.gr
    (είναι κάτου-κάτου, όπου λινκάρουμε κείμενα που μας αρέσουν)

    πέτε μας και μια γνώμη για το site αν θέτε -αν και ακόμα φτιάχνουμε.

  5. Προσοχή!Ακολουθεί πολιτικώς ορθό σχόλιο:
    Όπως είχε πει κάποιος, κάποτε, «η αναγνώριση της ομορφιάς/ασχήμιας είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό. Λες η Ακρόπολη είναι πανέμορφη και σε ρωτάνε γιατί. Λες είναι μεγάλη και σου λένε το ΟΑΚΑ είναι μεγαλύτερο. Λες κάτι για το μάρμαρό της και σου λένε κάτι για τα μαρμάρινα σκαλιά του σπιτιού τους.Είναι οκ».
    Η Barca 208-2010 είναι η ομορφότερη ομάδα που έχω δει. Γιατί? Γιατί γούσταρα τον τρόπο παιγνιδιού της αφάνταστα. Αυτές οι συνεχόμενες μικρές πάσες (ειδικά αυτά τα 1-2, χωρίς προώθηση του 2, που γίνονται απλά για ξεμαρκάριμα), η αποστροφή τους προς το ψηλό παιγνίδι (τα μισά κόρνερ εκτελούνταν με πάσα), το κυνήγι του «rebound» και η τάση για ολοκληρωτική κατοχή προσωπικά με έστελναν. Τώρα αν κάποιον τον στέλνουν τα πλάγια βήματα στην άμυνα και οι «υποδειγματικές αντεπιθέσεις», δικαίωμά του. Πάω πάσο. Μου φαίνεται γοητευτική αυτή η διαφοροποίηση. Γι’αυτό και μου κάνουν λίγο τραβηγμένα τα όσα λέγονται περί ήττας του πολιτισμού, όταν χάνουν ομάδες τύπου Barcelona.

    Υ.Γ. το

  6. συμφωνος και παλι. υποκλινομαι στο παθος και στο συμπερασμα του κειμενου.
    ξερετε τι απολαυσα πολυ ομως; Τις μικροτητες επιπεδου τοπικου πρωταθληματος αναμεσα στις δυο ομαδες:
    Στο πρωτο ματς ο Μουρινιο δεν ποτισε το γηπεδο για να μην κυλαει η μπαλα
    Στους πανηγυρισμους ο Βαλντεζ πηγε για τσαμπουκα
    Και μετα, εκει που πανηγυριζε ο βλαχοκλουνει, ανοιξαν τα ποτιστηρια για να τον ξενερωσουν.
    Απολαυση. Οσους χορηγους και να βαλουν, το μυστικο της μπαλας θα κρυβεται στον τσαμπουκα

  7. Γκολ και ξύλο -πολύ μέσα ο τελευταίος ανώνυμος.

    Μάρκο, σχετικά με το «πεντακάθαρα» του πρώτου αγώνα, εγώ δεν θα το πετούσα τόσο ανερυθρίαστα: δύο πνιγμένα πέναλτι στη Μπάρτσα (το ένα ειδικά βρωμούσε), το τρίτο γκολ οφσάιντ δύο μέτρα, κιτρινισμένη όλη η άμυνα των Καταλανών, ενώ από Ίντερ μόνο οι δύο επιθετικοί της έτσι για ξεκάρφωμα -τη στιγμή που για 90 λεπτά οι έννοιες ‘τάκλιν’ και ‘ανθρωποκτονία’ ήταν ταυτισμένες στη συνείδηση του Μαϊκόν, του Τιάγκο Μότα και του Ζανέτι. Κάποιος Ματεράτσι τους τα’μαθε άλλωστε…

    Κατά τ’άλλα «ποδοσφαιρική ευφυία του Μουρίνιο». Η ευφυία του χαζού. Του μπακάλη που με κλέβει 30 σεντς όταν κάνει σούμα τα βερεσέδια κι εγώ κοιτάζω από την άλλη. Ο βασιλιάς αποκαλύφθηκε και δεν είναι μόνο γυμνός. Είναι και βλάκας.

  8. Στο ποδόσφαιρο αγαπάμε και τις ατέλειες καμιά φορά. Η μπαρτσελόνα έδειχνε να μην έχει καμία ούτε πέρυσι αλλά ακόμα περισσότερο φέτος (δεν μετράει η ρούμπιν καζάν, οκ;) και αυτό την έκανε μεν την καλύτερη ομάδα αλλά για μένα έχανε σε συμπάθεια.

    Δεν θα το πάω ποδοσφαιρικά γιατί παραδέχομαι εξαρχής ότι μου φαίνεται πολύ πιο όμορφη η ντρίπλα του μέσι, το σπάσιμο της μέσης του τσάβι, το ανεμιστιράκι γκολ του πικέ και οι ξαφνικές κάθετες μπαλιές της απ’ το τέλειο τακλιν του καμπιάσο, το ξόδεμα δευτερολέπτων του μιλίτο και η μάχη μέχρι τέλους του λούσιο. Πιο όμορφο, εξίσου ενδιαφέρον.

    Για μένα που δεν είμαι μπαρτσελόνα από μικρός (ούτε ρεάλ) και που δεν νιώθω ότι η επανάσταση περνάει απ’ την βαρκελώνη, νιώθω τελευταία με την μπάρτσα ό,τι ένιωθα μικρός για τον μίκυ και τον αστερίξ, τους καουμπόιδες και την εθνική βραζιλίας.

    Τέλος: Η βαλένθια των σκαλινών τριγώνων του κούπερ είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει. Βέβαια όλοι που μιλάμε για τη βαλένθια του 2000 μιλάμε για 5 παιχνίδια στα νοκάουτ που την πήραμε χαμπάρι. Αλλά αυτά 5 παιχνίδια δεν υπάρχουν. Μετά βάζω τη γιουνάιτεντ του 99. Μετά αυτή μπαρτσελόνα που είναι αισθητικά ό,τι περίπου και ο άγιαξ του 95 σε μια ώριμη μορφή.

    deisler

  9. Ήταν ένα αδιάφορο ματς που επικράτησε το πάθος και το παιχνίδι κέντρου. Ενδεχομένως αν εμπαινε ενα γκολ στο πρωτο τεταρτο το σκορ να εφτανε στο 4-0. Προσωπικά έψαχνα να βρω τη μασέλα μου στο πάτωμα, στο γκολ του, αμυντικού (να τα λέμε αυτά), Πικέ. Προσπαθώ να σκεφτώ ποιος έλληνας στόπερ έχει/είχε τέτοια κατάρτιση η θα μπορούσε να κάνει κάτι παρόμοιο. Σχωράτε με δεν έχω σκεφτεί κάτι καλό ακόμα. Τον Μέσι τον σέβομαι και τον αγαπώ. Έχει δώσει νόημα ρε παιδί μου στο παιχνίδι εν γένει. Συμφωνώ, επίσης, στο γεγονός πως τα 18 χρόνια που βλέπω μπάλα, καλύτερη ομάδα από αυτή τη Μπαρτσελόνα (2008-2010) δεν έχω δει. Τη συγκρίνω μόνο με τον Άγιαξ του 95. Αυτό πάντως που ήθελα να πω από την αρχή είναι πως υποκλίθηκα στην ιντελιτζέντσια του Μουρίνιο. Και ακόμα χαμογελάω όταν τον σκέφτομαι να τρέχει μες στο καμπ νου, τη μέρα που για τους καταλανούς, από μετεφραστής έγινε ο special one. Στον τελικό θα είμαι με το Μουρίνιο. Την Ιντερ τη σιχαίνομαι.

  10. τωρα που εκλεισε καπως ο κυκλος, να δευτερολογησω κι εγω…
    @Πικπας: την προσωπικη εμπειρια που εχεις περι επιθετικου ποδοσφαιρου του Τεννε μαλλον θα τη βιωσες με σαουντρακ το ‘too much skunk tonight’ των Birdy Nam Nam…επισης δεν αμφιβαλλω οτι ο μουρινιο περασε σπαθενια, ουτε λεω πως η ιντερ εχει κατσαπλιαδες, ισα ισα – απλα σε αυτα τα δυο ματς δεν τους ειδαμε να εχουν την μπαλα στα ποδια…καλα εκαναν, αν ανοιγονταν στο ξεφωτο θα παιζαμε το «τραβα ενα δαχτυλο»…τελος τι ποια μιλαν? μια μιλαν των ολλανδων υπαρχει…
    @ ομηρος: συμφωνω απολυτα με την παραγραφο στρατηγικης, βαρεμαρας κτλ….και για να σε προβοκαρω νομιζω οτι το πρωτο ματς ο φερναντο πρεπει να το δει ενα δισεκατομμυριο φορες στο βιντεο που δεν κερδισε ουτε τη νεκρη αεκ χθες…
    @ ραμπε: μιλησες ολη την αληθεια…
    @ masha: ο ζοσε ειναι μεγαλος…φιλε το σηκωσε με την πορτο, τι να λεμε τωρα;
    προσυπογραφω το κλεισιμο του μιρσα…

  11. με σάουντρακ ΖΝ και καμιά 35αριά γκολ του Φάνη του Γκέκα την βίωσα, στη Καλλιθέα
    και η Μίλαν των Ολλανδών δεν συγκρίνεται με καμιά ομάδα του παρόντος, γενικά το να συγκρίνεις διαφορετικές εποχές μου κάνει σαν θρίαμβος υποκειμενισμού

    κάθε γενιά βγάζει ομάδες ή μονάδες που κάνουν τη διαφορά
    κάποτε βγήκε και μια Εθνική με Καψή να ξεφτιλίζει ότι στράικερ υπάρχει Ευρώπη και 5-3-2 που σήκωσε το EURO
    το θέμα είναι πόσο αξία δίνουμε στα exceptional παραδείγματα, αυτά που είναι once in a lifetime

    και η Ίντερ αυτών των παικτών και αυτού του coach κάνει την υπέρβαση μετά από 40χρόνια, αυτό είναι το διακύβευμά μας

  12. Μισητός, «αντιποδοσφαιρικός» (χθες), αλλά τον παραδέχτηκα. Αυτό που ήθελε το πέτυχε· και στον τελικό θα πάει, και όλοι μιλάμε γι αυτόν. Θετικά και αρνητικά.

    Φοβάμαι μάλιστα ότι, με όλα αυτά που ακούω και διαβάζω από χθες το βράδυ, μπορεί να φτάσω στο σημείο να τον υπερασπιστώ. Ειδικά όταν του ασκούν κριτική για την εμφάνιση της ομάδας του άτομα τα οποία, κατά τ’ άλλα, εκστασιάζονται από το θέαμα της Σούπερ(?) Λίγκας. Δε θα το κάνω όμως. Ο τύπος ήξερε ότι επιτυχία θα ήταν η πρόκριση-με όποιο τρόπο κι αν έρθει. Μ’ αυτό τον στόχο κοούτσαρε (όπως κοούτσαρε ένιγουεϊ) την Ίντερ και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε.

    Δε με πείραξε καθόλου το χθεσινό, αν και «μπλαουγκράνος». Ίσα-ίσα που από το 70’ και μετά παρακαλούσα μέσα μου να του βγει του αχώνευτου καμιά αντεπίθεση, να γίνει το 0-1, να λήξει το θέμα (και το απαίσιο θέαμα) και να βγω στο μπαλκόνι του άκαπνου ξαδέρφου για τσιγάρο. Μάλλον ο θεός δεν ξέχασε τον περσινό υπνάκο που πήρε στον ημιτελικό με την Τσέλσι.

    Bill

    Υ.Γ.1 Να πω κι εγώ ότι η Μπάρτσα των τελευταίων 2 ετών είναι η καλύτερη ομάδα που έχω δει; Ναι, θα το πω.
    Υ.Γ.2 Διάβασε κανένας τα χείλη του Μουρίνιο την ώρα που πέταξε στο αφτί του Πεπ δυο λόγια νε-δυο λόγια νέτα σκέτα; Τι στο διάολο του είπε; Αυτό έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και από τα αγωνιστικά και από τα ποτιστήρια.

  13. «Tραγικέ Πεπ, φέτος πληρώνεις την αισθητική κουτσουκέλα της περσινής s/m γραβάτας».

    Μασέγκο κοριός

    ΥΓ ΟΚ, χαρήκαμε για τον αποκλεισμό της Μπάρτσα (κοπιάρω από ψυχής το κόμεντ του deisler) αλλά στον τελικό Μπάγερν μέχρι κόκκαλο. Λίγο το ’99, λίγο μια παλιοκαιρισμένη συμπάθεια, λίγο ο Φαν Χάαλ, πολύ ο Ριμπερί και κυρίως το μίσος για την Ιντερ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: