Εξαιρετικά Αφιερωμένο

Στο καταπράσινο βασίλειο της Παιανίας όλα μοιάζουν να κυλάνε ήρεμα, μέχρι τουλάχιστον το  επόμενο rendez vous Τζίγγερ – Πατέρα. Το πρωτάθλημα το πήραμε, το κύπελλο το πήραμε (ο μαγικός κόσμος του Άρη και ο Σακης Πρίττας δεν μας έκαναν την ζημιά) και ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για την νέα περίοδο (θα δούμε και λιγο play offs). Επειδή όμως εμείς οι Παθαναικοί δεν ξεχνάμε τις δύσκολες στιγμές, το σημερινό πόστ θα το αφιερώσω σε αυτούς που η αποχώρηση τους από την ομάδα την προηγούμενη δεκαετία με άφησε ποδοσφαιρικά φτωχότερο. Αν ήμουν στην θέση του Πατέρα αυτούς θα καλούσα να παίξουν στην φιέστα, εναντίον της ομάδας.  Η ομάδα θα αγωνιστεί με το προσφιλές 1-4-2-3-1 (που λένε και στην Εξέδρα), ενώ ακολουθούν και τα ονόματα που με χαρά δεν ξαναείδα στα πράσινα.

  • GK: Pierre Ebede. Η αλήθεια είναι οτι για την θέση του πορτιέρο δυσκολεύτηκα λίγο, άλλα ποτέ δεν με ενόχλησε ο συμπαθής άλαιμος Καμερουνέζος που εξελίχτηκε σε μοναδικό πλακατζή των αποδυτηρίων. Μέγαλη του στιγμή, η εξ επαφής απόκρουση σε κεφαλιά του Λύμπε στην εκτός έδρας τέσσαρα επί της ΑΕΚ. (Μario Galinovic)
  • DL: Markus Munch. Πρώτη φορά τον είδα σε ενα μάτς με την Χαλκηδόνα στην Νίκαια και ομολογώ οτι σκέφτηκα οτι ο Σβούρας είναι δύο κλάσεις καλύτερος. Πάλι καλά που ο χαμηλοκώλης Γερμανός με εξέθεσε και εξελίχθηκε σε φονικό όπλο την χρονιά του ντάμπλ. Ειδικά στον τελικό του Κυπέλλου κάνει οτι θέλει με αποκορύφωμα την σέντρα στο πρώτο γκόλ. (Anthony Seric)
  • DR: Jan Michaelsen. Ο τρελός Δανός άνετα θα μπορούσε τώρα να οργανώνει την κερκίδα στην 13. Τρομερός τρεχαλατζής, με decent τεχνική και σέντρα, έβγαζε τρομερή ενέργεια στο κέντρο με το μεσογειακό πάθος του. Την μέρα που ανακοινώθηκε η αποχώρηση του, υπέγραφε και ο Γιούρκας στην Πόρτο, αλλά περισσότερο στενοχωρήθηκα που ο Γιάν δεν θα ξαναερχόταν μόνος μπροστά στην 13 να πετάξει την φανέλα του και να προσκυνήσει τον κόσμο. (Daniel Saric)
  • DC: Rene Henriksen. Βλέποντας την φετινή τραγωδία της άμυνας, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο ταλαιπωρημένο πράσινο μυαλό είναι ο Ρενέ. Εμφανισιακά δεν σου γέμιζε το μάτι, αλλά η ψυχραιμία του και η ικανότητα του να διαβάζει τις φάσεις τον έκανε μακράν τον καλύτερο αμυντικό των 00s. (Michael Antonson)
  • DC: Nasief Moris. Μπορεί την γκέλα να την είχε στο αίμα του και στο τέλος να κατηγορήθηκε μέχρι και οτι έστησε το ματς με την Ξάνθη το 2008, η αλήθεια είναι οτι ο Νασίφ έπαιζε σε αυτή την άμυνα του Παναθηναικού με κλειστά τα μάτια. Ήρθε ως αντικαταστάτης του Ρενέ και οι δύο πρώτες του σεζόν ήταν καλές, ειδικά στο πλαι του Κυργιάκου. Εκπληκτικές εμφανίσεις εναντίον της Άρσεναλ και μεγάλη του στιγμή είναι και η κλωτσιά στον καραφλό(μόλις εκτίναξα τον αριθμό των σχολίων σε αυτό το πόστ). (Γιάννης Γκούμας)
  • MC: Paulo Souza. Κατηγορήθηκε από πολλούς για σταριλίκι και βεντετισμό η αλήθεια είναι όμως οτι τόσο ποιοτικό παίκτη στα αμυντικά χαφ ο Παναθηναικός ξαναβρήκε μετά από 7 χρόνια. Οι περισσότεροι θυμούνται το γκόλ με την Γιουβέντους, ωστόσο οι μεγάλες εμφανίσεις του Πορτογάλου ήταν την επόμενη χρονία στους αγώνες εναντίον της Άρσεναλ. της Μαγιόρκα και της Σάλκε. Τελικά τον έφαγε η αποχώρηση Κυράστα , το επεισοδιακό παρελθόν του με τον ανεκδιήγητο Αναστασιάδη και η κλίκα του άλλου Άγγελου (πραγματικά τι έχουμε περάσει…) (Ricardo Bovio)
  • ΜC: Erik Mykland. Μπορεί να ανήκει κυριώς στα 90s, όμως αποχώρησε τον Μάη του 2000, οπότε δικαιωματικά χωράει σε αυτή την ενδεκάδα. H αγάπη του για το καλό κόκκινο κρασί δεν τον εμπόδισε να ηγηθεί τον χώρο του πράσινου κέντρου, παρότι είχε έρθει ως δεύτερο όνομα πίσω από τον μεγάλο (από κάθε άποψη) Στραντλ(ι). Στιγμή αποθέωσης του ‘κουνούπη΄, η κεφαλιά γκολ με την Δυναμό Κιέβου στα Φιλαδέλφεια, ενώ λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω ακουγόταν το Gimme Shelter. Φυσικά ήμουν μέσα στο πρώτο. (Άγγελος Μπασινάς)
  • ΑΜC: Equi Gonzales. Τι να πρωτοθυμηθείς; Τον εκπληκτικό δεύτερο γύρο πού έκανε στο ντάμπλ του 2004 ενώ είχε έρθει τον Γενάρη; Το τελικό του Κυπέλλου που έκανε οτι ήθελε τον Στολτίδη και τον Αλέ; Τις δυο γκολάρες στον ντεμπούτο του στο τσου λου με την Ρόζενμποργκ και την λόμπα με την Αρσεναλ; Μέχρι και στους καυγάδες του με όλους τους άμπαλους (Μάντζιο, Γκέκα, Παπαδόπουλο, Γκαλίνοβιτς) δίκιο του δίνω. Ένα από τα κύρια προβλήμα του ΠΑΟ στα χρόνια της παράγκας ήταν οτι δεν είχε παίκτες με προσωπικότητα και cojones και ο Εκι εκτός από παιχταράς τα είχε αυτά τα δύο σε αφθονία. (Δεν έχει φύγει ακόμα)
  • AML: Jonas Kolka. O συμπαθής κοντοπίθαρος Φινλανδός ήρθε τον Αύγουστο του 2001 από την PSV  και τα δυο χρόνια που έπαιξε στο αριστερό φτερό της επίθεσης χαρακτηρίστηκε κυρίως από τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του. Σταθερά καλός στα ματς με τους μικρούς, αλλά εξαφανισμένος στα περισσότερα σημαντικά ματς, διακρινόταν για την ταχύτητα του και την ευχέρεια να χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια. Μπορεί να είχε καρφώσει το νικητήριο γκόλ στο 3-2 με τον γάυρο στην Λεωφόρο, ωστόσο το ματς πού είχε κάνει όργια ήταν στην μοναδική ευκαιρία που είχε ο ΠΑΟ να κανει κατι πραγματικά μεγάλο στην Ευρώπη, στο διπλό μεσα στην Πόρτο του Μουρίνιο(που τελικά πήρε το τρόπαιο) για τους προημιτελικούς του ΟΥΕΦΑ. Τον έφαγε και αυτόν η Ριζούπολη (Rudolf Skacel)
  • AMR: Νικος Λυμπερόπουλος.Φυσικά και δεν έπαιζε δεξιά, αλλά δεν θα μπορούσε να μην χωρέσει ο μεγαλύτερος Έλληνας παίκτης της ομάδας από την εποχή του Μητσάρα. Θυμάμαι ένα από τα πρώτα ματς που είχε παίξει βασικός, στο κύπελλο με τον Ηρακλή, να βγάζει για πλάκα ενα χατ τρίκ με δύο βόλ πλανέ. Από τότε έγινε το απόλυτο είδωλο μου, αλλά δυστυχώς έπεσε πάνω στην πιο μάυρη εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν θα πώ ούτε για τον χαβαλέ που έκανε στην άμυνα της Γιουβέντους, ούτε για το μονοκόμματο στο 1-1 με τον γαύρο, αλλά για το χειροκρότημα όλης της Λεωφόρου στο γκόλ του ως παίκτης της ΑΕΚ. (Δημήτρης Σαλπιγγίδης)
  • SC: Krzyzstof Warzycha.

Με σεβασμό,

Stan Collymore

Advertisements

15 thoughts on “Εξαιρετικά Αφιερωμένο

  1. -«Καλά ρε συ, τον Μορις γιατί τον διώξαμε; Πολυ καλός παίκτης είναι.»
    -«ΑΣΕ ΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΠΑΛΟ! ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!»

    Έκτοτε η Πανάθα πήρε:

    Mikael Antonsson
    Joseph Enakarhire
    Josu Sarriegi
    Jakub Wawrzyniak
    Cédric Kanté
    Mattias Bjärsmyr

    ΚΛΑΙΩ!

  2. Saper την θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την συζήτηση που είχαμε στα νότια της Αγγλίας και είμαι στην δυσάρεστη θέση να παραδεχτώ οτι επιβεβαιώθηκες..

    Σταν

  3. Ήταν προφανές οτι δεν περίσσευε ο Μορις από εκείνη την ομάδα.

    Αντονσον: ο μόνος παικτής που ξέρω που ήταν ‘τραυματίας’ λόγω χτυπήματος στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού

  4. η πρωτη παρατηρηση που εχω να κανω…
    αν ο μορις ειχε σκοραρει με ρεαλ, γιουβεντους και το γκολ που ισοφαρισε τον γαβρο και πηραμε το νταμπλ του 2004, ισως και να το συζητουσαμε αν επρεπε να ειναι αυτος εκτος παρενθεσης κι ο γιανναρος μεσα…για την ωρα βαλε σε ριπλει τα βολ πλανε με ρειντζερς και παναχαϊκη (1999, το καλυτερο γκολ στην ιστορια του επαγγελματικου πρωταθληματος) κι ασε το βεδουινο να κυνηγαει τον ρατζινσκι…
    εννοειται θα επανελθω αλλα ειναι αργα κι εχω ακουσει 8 συνεχομενες φορες το stand inside your love…

  5. Πάντως ο Super Mario συμπεριλήφθηκε στους Φίλους Δομάζου για την Κυριακή. Οπότε με μια καλή παρουσία εκεί, όπως και στην τουρνενέ του Καναδά, ποτέ δεν ξέρεις… Τι, καλύτερος είναι ο Καπίνος; Μην είμαστε αχάριστοι, μην ξεχνάμε την επική του εμφάνιση στο Καμπ Νου (ένας Αυτός και ένας ο Μανταλόζης).

  6. Σημείωση:Δεν υπάρχουν «χρόνια της παράγκας».Yπάρχουν πέτρινα χρόνια.Όπως αυτά που έρχονται τώρα στον Ολυμπιακό και πάνε να τα φορτώσουν στην superleague του Πατέρα και τον Πιλάβιο.Μ’αρέσει πάντως σαν τίτλος.Θα μπορούσε να γίνει και ταινία.

    Φοβερή η έμπνευσή σου.Συμφωνώ μέχρι κεραίας με την 11αδα.

  7. επανηλθα…
    τωρα που τα ξαναβλεπω συμφωνουμε, εκτος απο αλλες τρεις παρενθεσεις: του Μπασινα (αχωνευτος ξεαχωνευτος προσεφερε τρομακτικα), του σαλπι (ουτε εμενα μου αρεσει σαν παικτης, αλλα η φετινη σεζον ειναι υποδειγμα πολιτισμενου διαζυγιου-ασε που τετοιο φιλοτιμο και μαλιστα εκτος θεσης δεν εχει δειξει κανεις) και ξερεις ποια ειναι η τριτη…
    παντως απαξιωνοντας τη γενια της ριζουπολης μαλλον ψιλοσυμφωνεις με τον γκοντζο και τους γαβρους οπως τον Gio που δεν αποδεχεται τα «χρονια της παραγκας»…μαλλον μεταξυ 1996-2003 εισαστε μαζι στη φυλακη η στο νησι του Πασχα…

  8. @Preposterous tales: Δεν διαφωνω οτι αυτα τα χρονια εκανε και καλα παιχνιδια, ωστοσο παροτι ειχε τρομερα προσοντα για την θεση ηταν ο ορισμος του ασταθη, κατι που απαγορευεται για πορτιερο σε μεγαλη ομαδα. Ειναι παντως λιγο ντροπη να θυμομαστε ως καλυτερη εμφανιση του ενα ματς που φαγαμε 5.

    @Gio: Thanx για τα καλα σου λογια, αλλα η παραγκα (η οπως θες ονομασε την) υπηρχε και κυριαρχησε. Η παραθεση των ονοματων που την κατοικουσαν δεν θα χωρουσε στην σελιδα…

    @Dear Marco:Δεν αρνουμαι την συμμετοχη και την προσπαθεια και των 3, αυτο που λεω ειναι οτι ειχε ερθει η ωρα να φυγουν και εγω ανακουφιστηκα οταν εγινε αυτο. Ο Μπασινας ειχε καταφερει ηδη να διωξει τον Σοουζα, πιστευε οτι η ομαδα επρεπε να αρχιζει και να τελειωνει απο αυτον και τον τελευταιο χρονο περπατουσε προκλητικα. Για τον Σαλπι συμφωνω μαζι σου οτι παντα εδινε το 110%, ποσο μαλλον σε μια θεση που δεν την ξερει. Παρολα αυτα συνεχιζω να τον θεωρω αμπαλο και εχω μεγαλυτερες απαιτησεις για αυτη την θεση. Τελος για τον τριτο, το εγραψα και λιγο προβοκατορικα… Οσο για την γενια της Ριζουπολης, δεν απαξιωνω κανενα απλα ηθελα καλυτερους παικτες απο αυτους και με μεγαλυτερα αρχιδια. Οπως εχω τωρα τον Ζιλμπερτο στο κεντρο. Δεν ειναι τυχαιο αλλωστε οτι τον Λυμπε τον εχω στην ενδεκαδα και οχι σε παρενθεση..

    • Ναι, κι εγώ εν είδει προβοκάτσιας περισσότερο… εξάλλου υπάρχουν οι πιο πρόσφατοι εφιάλτες σε Ξάνθη, Καραϊσκάκη, κάτι Κέρκυρες κτλ, ξέχωρα από την τελευταία διετία. Κι είναι και 35… κι έχει και αγκύλωση, αν πιστέψουμε τον Οικονομόπουλο… Ίσως δηλ. να μην κάνει ούτε για την Κάμεν Ίνγκραντ τη σήμερον… Ο γενικός ορισμός «Γκαλίνοβιτς» ήταν το πρώτο του, νομίζω, ευρωπαϊκό ματς, με Ρόζεμποργκ, όταν όλα κυλούσαν γαλήνια με το 2-0 μέχρι που ξαφνικά… έστω κι έτσι πάντως έχει ένα σημαντικό πιστεύω κρέντιτ για το ματς με τους Καταλανούς, γιατί πήγαινε φουλ να γράψει 8+…

  9. «Δεν υπήρχε» με την έννοια ότι τα δεινά του Παο ξεκινούσαν εκ των έσω πρωτίστως και από τις διοικητικές αποφάσεις.

  10. Πολύ αργά ανακάλυψα το ιστολόγιο (και τη συγκεκριμένη ανάρτηση), αλλά ελπίζω να μην έχει ακόμη θεωρηθεί ότι η καθυστερημένη ανακάλυψη καλού ιστολογίου αποτελεί ποινικό αδίκημα.

    Ως Παναθηναϊκός συμφωνώ με τα περισσότερα στοιχεία αυτής της ωραίας ανάλυσης (όχι με όλα, αλλά είμαστε Έλληνες που συζητάμε για ποδόσφαιρο, οπότε…), με όλο το θάρρος όμως ας επισημάνω ένα μικρό λάθος. Ο Πάουλο Σόουζα δεν έβγαλε ολόκληρη σεζόν στον ΠΑΟ: εκδιώχθηκε ή αποχώρησε το χειμώνα του 2000-2001, λόγω των προβλημάτων τραυματισμών και της άθλιας σχέσης του με τον Αναστασιάδη (οπότε στα ματς με Άρσεναλ, Σάλκε κ.λπ. κάποιον άλλον θα πρέπει να θυμάσαι).
    Πιστεύω επίσης ότι δεν θα ήταν άκαιρος ένας καλός λόγος για την προσφορά του Γκόραν Βλάοβιτις στον ΠΑΟ. Και να προσθέσω στις μεγάλες εμφανίσεις του Γιόνας Κόλκκα τον αγώνα με την Μπαρσελόνα (προημιτελικός Τσάμπιονς Ληγκ 2001-2002 στη Λεωφόρο, 1-0), όπου κερδίζει και το πέναλτυ που έκρινε τον αγώνα.

    Με τις καλύτερες ευχές για εξίσου ωραία και δημιουργική συνέχεια του ιστολογίου!

  11. rogerios…
    ο σοουζα εφυγε τον δεκεμβριο του 2001 απο την ομαδα μετα το ματς με τη ρεαλ στο μπερναμπεου και την περιφημη ιστορια με το κοκκινο κρασι και τον ρουφιανο αποστολακη…
    αρα ο stan πολυ σωστα αναφερει τα 6 ματς του α’ γυρου με μαγιορκα, σαλκε, αρσεναλ οπου ο «δεν μπορει το παλικαρι» (κατα αγγελο) απλα διδαξε πως παιζεται η θεση…
    αυτα – να μας διαβαζεις τωρα που μας ανακαλυψες…

    • Εννοείται ότι θα συνεχίσω να παρακολουθώ το ιστολόγιο. Κατά τα λοιπά mea culpa! Πράγματι τελευταίο ευρωπαϊκό ματς του Σόουζα με τον ΠΑΟ (και του Κυράστα στον πάγκο) ήταν αυτό του Μπερναμπέου στις 4.12.2001. Χρεώστε το σφάλμα στην ασθενική γεροντική μνήμη!
      Καλή ιστολογική συνέχεια!

      • Καλώς ήρθες Rogerios. Tα αντανακλαστικά του Μάρκο είναι σαφώς πιο γρήγορα, οπότε πρόλαβε να απαντήσει πρώτος. Έχεις δίκιο για τον Βλάοβιτς, ίσως μια τιμήτική διάκριση θα του άξιζε, αλλά οι θέσεις μπροστά είναι δύσκολο να σπάσουν.

        Όσο για τον μεγάλο Πάολο νομίζω οτι το καλύτερο παιχνίδι του ήταν το εκτός έδρας με την Άρσεναλ. Μπορεί να είχε κάνει το πέναλτι στον Βιειρα και ο Μανώλης να κάνει όργια (γκόλ και δοκάρι) αλλά ο μέγας Πορτογάλος είχε κατευθύνει εκπληκτικά τον Παναθηναικό σε ένα από τα καλύτερα ευρωπαικά του ματς (παρά την ήττα).

        Σταν

  12. Σταν (και Μάρκο), καλώς σας βρίσκω!

    Εκείνη η ευρωπαϊκή σεζόν (2001-2002) ήταν πραγματική μαγική. Τα δύο παιχνίδια με τη Μπαρσελόνα πιστεύω ότι αποτελούν υπόδειγμα για το πώς μια ελληνική ομάδα μπορεί να αντιμετωπίσει στα ίσα (έστω και χάνοντας στις λεπτομέρειες) μια πολύ μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα (έστω και όχι στην καλύτερη κατάστασή της).
    Όταν σκέφτομαι ποιό ήταν τότε το ρόστερ του ΠΑΟ σε επιθετικούς (υγιής Ολισαντέμπε, Βλάοβιτς, Λυμπερόπουλος και Κωνσταντίνου στην καλύτερη χρονιά του), συνειδητοποιώ ότι πολύ δύσκολα θα μπορέσει να το πλησιάσει οποιαδήποτε ελληνική ομάδα.
    Κι έπειτα εξοργίζομαι όταν συνειδητοποιώ ότι εκείνος ο ΠΑΟ (που έπαιξε δυό χρονιές σερί σε προημιτελικά ευρωπαϊκού κυπέλλου) δεν μπόρεσε να κατακτήσει εγχώριο τίτλο. Είπαμε, όμως, η παράγκα ήταν απλώς εντύπωσή μας.
    Είπα για το Βλάοβιτς και ξέχασα τον «Μανώλη». Όντως η θέση του «Βαζέχα» είναι καπαρωμένη. Για την άλλη όμως θέση επιθετικού ίσως χωρεί συζήτηση (μέγας ο Λύμπε, αλλά έμεινα με την αίσθηση ότι, για διάφορους λόγους, δεν έδωσε στον Παναθηναϊκό όλα όσα θα μπορούσε.
    Και, για το τέλος, μια εύφημο μνεία παρακαλώ για τον Σέρχιο Μαρκαριάν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: