καπ φάιναλ

Ήταν Μάιος του 1999. Είχαμε φοβερή ομάδα τότε. Μέχρι και ο Οφορίκουε ήταν ποδοσφαιριστής εκεινη την εποχή. Ήταν στα πάνω του και το καλύτερο δεκάρι του ελληνικού ποδοσφαίρου τα τελευταία 20 χρόνια, λέγε με και Βασίλη Καραπιάλη (βέβαια κάπου εδώ οφείλω να αποκαλύψω τη μεγάλη αδυναμία που είχα στον πρώην ποδοσφαιριστή, στον άνθρωπο που ήξερε επ ακριβώς μέρες και ώρες εμφάνισης των αρτιστών στα μπουζούκια της Σαλονίκης, Γιώργο Τουρσουνίδη για σένα λέω) , παίζαμε με 10 παίχται και τους ρίξαμε 2. Απλά, παστρικά, αντρίκια και παντελονάτα. Ο πρώτος μου τελικός κυπέλλου. 1/1

Ήταν Μάιος του 2001. Είχαμε πάρει το πρωτάθλημα, νομίζω όχι και πολύ άνετα μιας και είχαμε πέσει πάνω στην «καλή ομάδα» του Κυράστα. Είχα πάει και στο ντέρμπι στο ΟΑΚΑ μόνος μου, στο 2-2. Και ηταν Σάββατο καλή ώρα, όπως και σήμερα. Έβαλα τα γιορτινά μου, τα εισιτήρια τα είχα πάρει από το σύνδεσμο των Άγιοι Αναργυροι, πρέπει να γράψουμε εμπειρίες από συνδέσμους κάποια στιγμή, και με πήγε ο πατέρας μου στη Φιλαδέλφεια με τον μεγαλύτερο ξάδερφο μου. Τους έχουμε μωρέ. Ποιος Πάοκ του Μπάεβιτς; Τελικά μας έκανε τρελό χουνερι ο Γιαννάκης ο Οκκάς, Ο Νάλι Τζι αν θυμάμαι καλά, ο Νάγκμπε και ο ΓΧ. Με τα πόδια είχα γυρίσει σπίτι από τη Φιλαδέλφεια και με κρυμένα διακριτικά. 1/2

Ήταν Μάιος του 2005. 21 Μαη. Η Παπαρίζου άλλωνε μια μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, το φόρεμα του Cavalli ήταν μια αποκάλυψη και στο περιθώριο της Γιουροβύζιο, είχε τελικό κυπέλλου στην Πάτρα. Το Παμπελοπονησσιακό ήταν 10 λεπτά από το τότε σπίτι μου walking distance. O Ρίμπο στα καλύτερα του, ο Καστίγιο έπαιζε ποδόσφαιρο και δεν είχε γίνει ακόμα κολλητός με το Βέρτη, η τελευταία χρονιά του Τζιοβάννι, φοβερή ομάδα. Εισιτήρια ούτε για δείγμα, δεν πρόλαβα 2 ντου, ξύλο απ’έξω από το γήπεδο, ξύλο μες στο γήπεδο, είχα δει και κάτι συμμαθητές που μέχρι και ignore τους έχω κάνει στο facebook, οι Raining Pleasure έπαιξαν το τραγούδι της Cosmote στη σέντρα του γηπέδου, γνωστοί άγνωστοι με καδρόνια, ένα λαμόγιο μου πούλησε πλαστή-φωτοτυπία για εισιτήριο, το 20ευρο το έδωσα χωρίς να το σκεφτώ, έλεγχος του ποτέ, δηλαδή μόνο εισιτήριο κοίταζαν αν είχε κι έμπαινες, απλά και καθαρά 3-0. 2/3

Το σημερινό είναι αμφίρροπο. Νομίζω πάντως πως θα το πάρει ο Πατέρας, παρ’όλη την υποτίμηση που έχει ρίξει στους καμικάζι από το Κλεάνθης Βικελίδης. Ο Kούπερ, πάντως, αν αποδείξει ότι είναι γάτα, πιστεύω πως θα το πάρει. Και μακάρι εδώ που τα λέμε. Τρεις τέσσερις τελικούς έχουν χάσει τα τελευταία χρόνια. Δεν μου αρέσει μια ομάδα να παίρνει νταμπλ στην Ελλάδα. Ίσως γιατί είναι πολύ χαμηλό το επίπεδο.

Μίρσα – δεν βλέπω τελικούς κυπέλλων- Βαρεσάνοβιτς

Advertisements

8 thoughts on “καπ φάιναλ

  1. συγχαρητήρια στην ομάδα με τον μεγαλύτερο λάο στην χώρα, την ομάδα που κάνει τις καλύτερες εκδρομές, παίζει την καλύτερη μπάλα και έχει τον καλύτερο και πάνω από ολα νικήτη προπονητη. Συγχαρητήρια στην Ατιτλέτικο Θεσσαλονικής. Είναι αδικία όμως, για αυτή τη μεγάλη ομάδα, πως μόνο δύσκολες κληρώσεις έχει στους τελικούς

  2. Επιγραμματικά για τελικούς:

    Τελικός στη Νέα Σμύρνη, με το μοναδικό καλό παιχνίδι του Έκι και πολλά όμορφα πράγματα από πάγκους.

    Το Κύπελλο της Λάρισας με χαμένο τετ α τετ του Μάντζιου από τα 3 εκατοστά στο 90κάτι και χαμό από γκρίνια.

    Όλοι οι χαμένοι τελικοί του Κούπερ: ο μόνος άνθρωπος που έχει χάσει τρεις συνεχόμενους ευρωπαικούς τελικούς. Πάντως είναι σοφός και οι ομάδες του πανέξυπνες. Τη βαλένθια του 2000 δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ. Φαρινός, Ζεράρντ, Ανγκούλο, Καρμπόνι, Κλαούντιο, Κίλι, Μεντιέτα, Ανγκλομά, Κανιθάρες, Τζίγκιτς κτλπ

    deisler με αγάπη

  3. σεμπαστιαν γραψε 1000 φορες σε παρακαλω «δε θα ξαναχρησιμοποιησω το ονομα του εκι επι ματαιω» αν πριν δεν εχς δει στο βιντεο μερικα εκατομμυρια φορες τις δυο λομπες με τη ροζενμποργκ, και το γκολ με την αρσεναλ – ενα απο τα 2-3 καλύτερα της ιστοριας του τσαμπιονς λιγκ…

  4. α να πω και τα δικα μου…
    1995: 1ος λαιβ τελικος εβερ…ημουν 14 εγω με ενα φιλο στην εξεδρα του ΠΑΟ κι ο πατερας μου στα χανουμια…μετα βρεθηκαμε να γυρισουμε πισω, εμεις γελαγαμε εκεινος δεν μπορουσε να μιλησει…ηταν το κυπελλο του μπακα
    1997: σουπα 0-0 με το αεκακι στο καραϊσκακη…στα παναλτι του βαζεχα δοκαρι κι εξω, του ατμα δοκαρι και μεσα…παντα ομως ειχε μια ωραια αισθηση αλητειας να βλεπεις ματς στο πρωην τηγανι – νυν λειώμενο…
    1999: παιζουν με 10 απο το 30′ και μας ξεφτιλιζουν 2-0…μια απο τις 2-3 μεγαλυτερες ζοχαδες (οχι στενοχωριες)της οπαδικης μου ζωης…
    2010: μετα απο 11 χρονια ξανα σε τελικο (δεν ειχα παει στη ν.σμυρνη το 2004)…θα θυμαμαι ποσο ωραια ηταν που ειχαμε κι απαναντι οπαδους…να φωναζουν «αρης», να απανταμε κι ενα «πουστηδες» ρε πουστη μου…
    2 στα 4 λοιπον…

  5. Ο «δεν λέω ποιος» έχει αυτά τα χαιλάιτ τα οποία χαζεύω κι εγώ πολλές φορές και χαίρομαι αλλά είναι διαφορετικό να πετυχαίνει δύσκολα και εντυπωσιακά γκολ και είναι άλλο να παίζει κάποιον σημαντικό ρόλο στο σύνολο του παιχνιδιού. Ο «δεν λέω ποιος» βοήθησε με κάποια γκολ, με τη μαγκιά του και την υπερβολή του, την αίσθηση ότι κάτι θα κάνει. Πραγματικά όμως ως δεκάρι-ηγέτης (που τότε μας είχαν υποσχεθεί) ήταν ενεργός μόνο σε εκείνον τον τελικό. Άντε και στο πάρτυ Μάτζιος-Τόργκελε-Βέρντερ στο ΟΑΚΑ που αν δεν κάνω λάθος έχει κι ένα πολύ ωραίο σουτ στο δοκάρι. Αυτά. Είμαι πολύ άδικος;

  6. ο «δεν λες ποιος» ηταν καταλυτης στο προηγουμενο νταμπλ…σε 6 μηνες σενιαρε 6 γκολακια (συν τον τελικο)…
    και μετα μπηκε στο καμενο τριπακι του λαϊκιστη «αρχηγου του τζιγγερ» και του υπερασπιστη του μαλεζανι που φυσικα τον ευνουχισε βαζοντας τον δευτερο αμυντικο χαφ…επισης να μη θυμηθουμε τους παλαιμαχους μπαισκαν-φλαβιο συμπαικτες του και τα εκπληκτικα φτερα σεριτς-μουτου με τα οποια επρεπε να συνεργαστει…για φαντασου τον υγιη στη φετινη ομαδα…επισης τωρα θυμηθηκα αλλες δυο λομπες με τη χαλκηδονα και τρελαινομαι…

  7. Η διαφορά είναι ότι κρίνω την πρώτη του χρονιά μέχρι τον τελικό λιγότερο σημαντική απ’ όσο λες και για μετά ναι, ακόμα και για τους λόγους που αναφέρεις (ψυχολογικούς, μαλεζανικούς, αγωνιστικούς), για τους οποίους συμφωνώ απόλυτα, δεν νομίζω ότι είχε κάποια ουσιαστική προσφορά. Θα είναι πάντα τρομερά αγαπημένος αλλά στο όνομά του συνοψίζεται η αποτυχία ενός παραδοσιακού καλού δεκαριού απ’ την μαμά αργεντινή να παίξει τον ρόλο του στο άρρωστο σύγχρονο ποδόσφαιρο της ελλάδας και του παναθηναικού.

    Ο σεριτς… από τότε που έβγαλε τον επίδεσμο-γούρι απ’ το χέρι σταμάτησε και να τρέχει. Ωραίες στιγμές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: