αυτό δεν είναι comment, είναι post

Υπάρχει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που λέγεται Τζένγκα και παίζεται ως εξής: τοποθετείς ξύλινες ράβδους την μία πάνω στην άλλη και προσπαθείς να φτιάξεις ένα δημιούργημα όσο ψηλότερο γίνεται. Μπορείς να κουνήσεις όσες ράβδους θες εκτός από τις δυο βάσεις διότι τότε το δημιούργημα καταρρέει. Η Μπαρτσελόνα λοιπόν είναι αυτός ο ξύλινος πύργος και οι παίκτες που προσπαθούν να την υψώσουν ( Γκουαρντιόλα, Μέσι, Ιμπραίμοβιτς, Άλβες) έχουν αποδεδειχθεί αρκετά δεξιοτέχνες.Το βασικότερο όμως σε αυτό το παιχνίδι για να μην χάσεις είναι οι γερές βάσεις και στην συγκεκριμένη ομάδα αυτές είναι ο Τσάβι κι ο Ινιέστα. Όταν λοιπόν λείπει κάποιος από τους δυο(όπως χτες ο Ινιέστα) το δημιούργημα αποδυναμώνεται. Γιατί όμως αυτοί οι δυο παίκτες είναι τόσο σημαντικοί;
Η Μπαρτσελόνα δεν παίζει απλά σύγχρονο ποδόσφαιρο, η ιδία το έχει ορίσει. Εξαιτίας της φύγαμε από την εποχή που οι αμυντικοί χαφ ήταν απλά παίκτες που άντεχαν να παίζουν πέντε ημίχρονα. Σήμερα, που κάθε ομάδα ξέρει να αμύνεται σωστά και οργανωμένα, είναι πολύ σημαντικό να κλέβεις μπάλες στο κέντρο ώστε να βγάζεις γρήγορα την ομάδα στην επίθεση όσο οι αντίπαλοι είναι ανοργάνωτοι. Επίσης το ίδιο σημαντικό είναι οι χαφ να βγάζουν σωστές κάθετες πάσες στην πλάτη μιας άμυνας( πχ Τσάβι) όπως και να κάνουν καθετή κίνηση στην αντίπαλη περιοχή χωρίς την μπάλα. Οι Διόσκουροι των Μπλαουγκράνα όταν παίζουν μαζί λειτουργούν μοναδικά στον κόσμο, όταν όμως λείπει ένας από τους δύο και ο αντίπαλος είναι υψηλού επιπέδου οι Καταλανοί μετατρέπονται σε μια ΄΄γήινη΄΄ ομάδα. Χτες πάντως έβγαλαν τα ματιά τους και μόνοι τους…

Για να αντιμετωπίσει της ελλείψεις ο Γκουαρντιόλα αναγκάστηκε να καταφύγει σε αλχημείες, άλλαξε την διάταξη του τρίγωνου στο κέντρο ανεβάζοντας ελαφρώς τον Τσάβι κι αφήνοντας Κειτά και Μπούσκετς λίγο πιο πίσω. Αρχικά φάνηκε να του βγαίνει αφού η φετινή αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Πέδρο σκόραρε γι’άλλη μια φορά φέτος, άλλα στην συνεχεία τα πράγματα άλλαξαν διότι το σχήμα ήταν ανορθόδοξο και κυρίως δεν ήταν αυτό με το όποιο έχουν μάθει να παίζουν οι Μπλαουγκράνα. Κάπου εκεί κάνει και ένα ακόμα(ίσως) μεγαλύτερο λάθος τραβώντας το Μέσι δεκάρι , κοινώς τον έβαλε ανάμεσα στις δαγκάνες μιας ιταλικής άμυνας με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί. Για να καταλάβει κάνεις ότι ο Γκουαρντιόλα εγκλωβίστηκε στην τακτική του, αρκεί να δει ότι στο τέλος σχεδόν όλες τις επιθέσεις τις ξεκινούσε ο Ντάνι Άλβες διότι ήταν ο μόνος που είχε χώρους και μπορούσε να πάει στο ένας με έναν, ενώ στο τέλος κατέληξε να παίζει σέντερ φορ ο στόπερ Πικέ διότι πρωτύτερα είχε βγάλει τον κακό μεν, Ζλάταν, ο όποιος όμως έχει την απρόβλεπτη ενεργεία (η οποία θα ήταν απαραίτητη σε μια τόσο καλοστημένη άμυνα) πιθανότατα όσο κανένας στον κόσμο.

Τόση ώρα δεν έχει γραφτεί ούτε μια φορά το όνομα του Μουρίνιο. Αν η Μπαρτσελόνα είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο όλοι ξέρουν, είτε το παραδέχονται είτε όχι, ότι αυτός είναι ο κορυφαίος προπονητής της εποχής του. Τι έκανε χτες ο ΄΄special one΄΄ ; πάντως αντιποδοσφαιρο δεν έπαιξε όπως περίμεναν πολλοί. Κέρδισε παίζοντας με τρεις επιθετικούς, ή μάλλον νίκησε την Μπαρτσελόνα με τον τρόπο που έχει μάθει να επικρατεί η ίδια, διότι μονό έτσι μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι καλύτερος τους, επικρατώντας παίζοντας το παιχνίδι τους. Άλλα γενικότερα η Ίντερ το ήθελε περισσότερο, στα πρόσωπα των παικτών της έβλεπες παθός, το μάτι τους να γυαλίζει . Οι Σάμουελ, Λούσιο, Ζανέτι αμύνονταν σαν να κρέμονταν η ίδια τους η ζωή από την κάθε φάση, ο Τιάγκο Μότα έκανε το παιχνίδι της ζωής του , ενώ επιτίθονταν γρήγορα, περίτεχνα, αέρινα, πότε με την ΄΄αποκάλυψη΄΄ Πάντεφ, πότε με τον ΄΄αναγεννημένο΄΄ μαέστρο Σνάιντερ, πότε με τον ( εγκληματικά υποτιμημένο) Μιλίτο και φυσικά με τον μονό άνθρωπο που είχε να δώσει απαντήσεις (και πως τις έδωσε!) τον μεγάλο Σάμουελ Ετό.

Πολύς κόσμος ισχυρίζεται (και πιθανότατα έχει δίκιο) ότι αυτή η Μπαρτσελόνα είναι ότι καλύτερο έχει παρουσιαστεί στον ποδοσφαιρικό κόσμο από την εποχή του Άγιαξ των άρχων της δεκαετίας του ’70. Όταν πριν λίγες εβδομάδες είδαμε την Άρσεναλ παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο να της αποσπά ισοπαλία πιστέψαμε ότι αυτό είναι το ταβάνι που μπορεί να πιάσει κάποιος απέναντι στο καμάρι της Καταλονίας. Η Ίντερ του μεγάλου Ζοσέ και των υπολοίπων αστεριών της μας έδειξε πως παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο μπορείς και να τους νικήσεις.

Costash

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: