φανης

Ήθελα πολύ καιρό να κάνω ένα μπασκετικό ποστ σε αυτό εδώ το ποδοσφαιροκρατούμενο μπλογκ. Ούτως ή άλλως θα ξεκινησω και μια πορτοκαλί εποποιϊα, όταν ξεβαρεθώ. Αλλά, αφού δεν μπορούσαν να πειθαρχήσω τις σκέψεις μου για τον φετινό Παναθηναϊκό, δε μου ‘βγαινε κάτι. Μέχρι που σήμερα διαβάζω αφιερώματα σε όλα τα αθλητικά σαιτ για το φιλικό προς τιμήν του Φάνη Χριστοδούλου. Το οποίο, φυσικά αγνοούσα. Γιατί γίνεται μια καημένη Μεγάλη Δευτέρα στις 18.00 το απόγευμα, διοργανωμένο από την Ένωση Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών (ποια;), χωρίς γκλαμ – χώρις δημοσιότητα – χωρίς θεσμικό κύρος…
Άλλωστε, η ομάδα του ’87 ποτέ δεν τιμήθηκε όπως της άρμοζε. Οι ομάδες την ξέχασαν στο βωμό της καφρίας  (με εξαιρεση κάτι τιμές που έκαναν οι Γιαννακόπουλοι που και πάλι όμως έγιναν σε αυστηρά βαζελικό κύκλο), η Ομοσπονδία λειτουργεί με βάση την κυκλοθυμία του Βασιλακόπουλου και η Πολιτεία ασχολούταν με το ιδεώδες του 2004, δηλαδή ντοπαρισμένους αρσιβαρίστες, σπρίντερ/κακούς οδηγούς και υιοθετημένους τζουντόκα….
Έστω κι έτσι…

10 πράγματα που θα θυμάμαι  από/για τον «μπέμπη»…
– ήταν ήδη από το 1987 (δεύτερο αθλητικό gig που θυμάμαι στη ζωή μου μετά το Μουντιάλ του ’86) ο αγαπημένος μου παίκτης. Όχι φυσικά γιατί καταλάβαινα τα περί all around, «συνδετικού κρίκου» κτλ. αλλά μάλλον γιατί είχε οικείο baby face, δεν ήταν τόσο προφανής η αξία του όσο οι 40ρες του Γκάλη, ούτε τόσο ποζέρικη η παρουσία του όσο οι βουτιές του Γιαννάκη…
– έπαιζε με μια συγκλονιστική αρχοντιά, σαν να βλέπεις παλιομοδίτικο δεκάρι στο ποδόσφαιρο (μήπως θυμάσαι λίγο Πάρι Γεωργακόπουλο;)…ποτέ κακομοίρικα, ποτέ βεβιασμένα και πάντα ξέροντας τι θέλει να κάνει…
– έκανε επικό step out όταν ο Νικ άρχισε τα νάζια μην κατεβαίνοντας τα καλοκαίρια με την Εθνική…οι 32 πόντοι του απέναντι στου Ισπανούς στο Μουντομπάσκετ του ’90 ήταν η πρώτη επόμενη μέρα/απόδειξη ότι το αξίωμα Μπάσκετ=Γκάλης δεν ίσχυε…
– δε νομίζω ότι έχει υπάρξει καλύτερος συμπαίκτης …ήταν εκπληκτικός αμυντικός (αξέχαστες οι βραδιές που αποφάσιζε να παίξει άμυνα κι έπαιρνε για πλάκα τα σκαλπ από κάτι Αρλάουκας, Τάρπλεϊ κτλ.), ασύγκριτος πασέρ (ρώτησε τον Ράτζα η θυμίσου το Μουντομπάσκετ του ’94 που η εθνική έβγαλε ένα τουρνουά με έναν απλό τρόπο…τα παιχνίδια 2 εναντίον 2 που έστηνε με τον τότε έξαλλο Φασούλα) κι όποτε έπρεπε τα έσταζε…ξέρω θα πεις για τον Διαμαντίδη, αλλά είναι σαν να συγκρίνεις «μπέμπα» των ’80s με Ιμπρέζα που κατεβαίνει λιμανάκια…
– he did it his way…απολαμβάνοντας το σταριλίκι της πλατείας, καβαλώντας μηχανή, παθαίνοντας ρίξη χιαστού ενώ χόρευε ζεϊμπέκικο, πίνοντας τον κώλο του και τσακίζοντας παϊδάκια στου «Βαλέσα»…Τόνι Κούκοτς ήσουν πολύ τυχερός…
– πρωταγωνίστησε σε εκείνη την ιστορία με το κάπνισμα μέσα στο αεροπλάνο πηγαίνοντας στην Ατλάντα για τους Ολυμπιακούς του ’96, οι Αμερικάνοι παραλίγο να κατεβάσουν τους θεριακλήδες  από την πτήση, οι εφημερίδες στην Ελλάδα κοκκίνιζαν από ντροπή και η sui generis «επίσημη αγαπημένη» αμέριμνη πήγαινε για ένα ακόμα τουρνουά ρουφώντας δαχτυλίδια…
– ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ στο Ζάγκρεμπ το ‘γραψα;
– έζησε αυτόν τον ψυχαναγκαστικό έρωτα ασπρόμαυρης ελληνικής ταινίας με τον Πανιώνιο…κάθε καλοκαίρι έκανε τον δύσκολο, ο Ιωαννίδης τον εκλιπαρούσε, οι Γιαννακόπουλοι διπλασίαζαν τις τιμές στα φάρμακα κι εκείνος καθ’ομολογίαν του «με κάτι ψηνόταν» κι έλεγε «άλλη μια χρονιά εδώ», μπας και γίνει η υπέρβαση…
– ήρθε στον Παναθηναϊκό, έπαιξε με φοβερά προβλήματα τραυματισμού για έναν χρόνο και βοήθησε κι αυτός στον πρωτο τίτλο μετά από 14 χρόνια που ήταν η αφετηρία της αυτοκρατορίας…εγκαταλείποντας δε διεκδίκησε τό υπόλοιπο συμβόλαιο γιατί δεν ήθελε «να πληρώνεται και να κοροϊδεύει»…
– …και βέβαια την ίδια χρονιά πλάκωσε στα πλει-οφ στις μπουνιές τον Ιωαννίδη, σημειολογικά ξορκίζοντας το φάντασμά του με τη μυθική δήλωση : «Και τώρα μπορεί να πεθάνει όρθιος…»
– Ο «μπέμπης» όπως και ο Γκάλης είναι εγκληματικά αγνοημένοι από το ελληνικό μπάσκετ που δεν προστατεύει την υστεροφημία του(ς).  Και δεν είναι δικαιολογία το ότι ιδιωτεύουν αποσυρμένοι από τα φώτα. Δικαίωμά τους. Απλά δεν γούσταραν την πορεία των άλλων δύο σωματοφυλάκων που ο ένας (Γιαννάκης) έμεινε στο μπασκετικό προσκήνιο  ως κόουτς και ο άλλος (Φασούλας) αποφάσισε κάποια στιγμή της ζωής του ότι είναι ΠΑΣΟΚος, Πειραιώτης και Γάβρος…

μάρκο βίλα (ή ούγκο σκονοκίνι, αν προτιμάς)

Advertisements

15 thoughts on “φανης

  1. Eξακολουθεί να με τρελαίνει το γεγονός πως η γενιά του ’81 θυμάται όσα κι αυτή του ’74.

    Αριστος φόρος τιμής, πολύ καλύτερος από κάτι σαχλά αφιερώματα. Αυτό με τον Ιωαννίδη δεν το ήξερα, εκτινάχθηκε στην εκτίμηση μου ο μπέμπης. Να προσθέσω μόνο το απίστευτο γκελ που έκανε στα κορίτσια (όλων των ηλικιών), σε σημείο Σακηρουβισμού.

    Μασέγκο «σπυριάρης»

  2. Γλυφάδα, circa Χριστούγεννα ΄’99. Στο ίδιο τραπέζι ο Φάνης, κάτι έφοροι του ΑΝΟΓ, οι γονείς μου
    και τα ρέστα. Ο Φάνης έφαγε όλο το μενού, κάπνισε μάλμπορο σκληρό και χόρεψε ζεμπεκιά σέρτικη.
    Ο ευρωπαίος Τσαρλς Μπάρκλευ. Δεν μπορώ να βρω άλλον τέτοιον που να τον βάλω στην ίδια κατηγορία
    με αυτόν, όσα χρόνια βλέπω μπάσκετ.

    ΥΓ. Τον είχε δει ποτέ κανείς να καρφώνει;

    Μίρσα

  3. Ατελείωτα respect στον μεγάλο μπέμπη και μια από τις μεγαλύτερες αδικίες έβερ που αυτός ο παιχταράς δεν σήκωσε ευρωπαϊκό (ενώ το σήκωσε πχ ο Βαγγέλης ο Βουρτζούμης). Επίσης ο Μάρκο Βίλα μαζί με τον παικτη – Intel Pentium IV – Μίκαελ Κόχ είναι οι μόνοι Γερμανοί που έχουν πραγματικά καταλάβει τα τερτίπια της σπυριάρας (ο Ντιρκ δεν μετράει).

  4. παλιο και εντελως αστηρικτο κουτσομπολιο. Ο Κοχ, λεγεται πως ενα πρωι ξυπνησε και ενιωσε πως ο συμπαικτης και συγκατοικος του στο δωματιο ειχε παρεξηγησει την εννοια της ανδρικης φιλιας και την ειχε ερμηνευσει λιγο πιο αρχαιοελληνικα. Ηταν μια απο τις τελευταιες διανυκτερευσεις του Τζον Αμιτσι στην Ελλαδα.

  5. …@ comment no.6
    και μετα πηγε στον Μαλκοβιτς και του ζητησε να μην τον ξαναβαλει στο ιδιο δωματιο με τον «φλεγματικο» βρετανο…
    αλλα για τον ιδιορρθυμο Αμαεκι που μετα τα καρφωματα δεν ελεγε «ιν γιορ φεις» αλλα «σορι αμπαουτ δατ» θα τα πουμε καποια αλλη φορα…

  6. … @comment no.7
    o οποίος ξεκινούσε κάθε πρόταση με το «to the best of my knowledge» και «as far as i’m concerned»..
    θα τα πούμε κάποια άλλη φορά.

    στεφάν ρισασέ

  7. έχω κατασυγκινηθεί με το ποστ, μάρκο βίλα γαμάς και δέρνεις.
    ο φάνης ήταν πάντα Ο Αγαπημένος μου.

  8. μαρκο βιλα προτιμω το ουγκο σκονοκινι.
    αλλα οτι γαμας, γαμας. btw στο 1:42 ο γκαλης ποσο πιο εξω γινοταν να πατησει; δλδ ακομη και η κοκκινη να ηταν η base line και η ασπρη απλα μια χαριτωμενη κορνιζα, ε του πουστη..

  9. Ο κανονισμός για τις 1+1 βολές δεν έπρεπε να καταργηθεί. Στο κάτω κάτω θα βελτίωνε και τα στατιστικά άπειρων παικτών.

    Σταν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: