Όταν δεν κάνεις για τα μεγάλα, ασχολείσαι με τα μικρά

Όταν  πριν δυο ημέρες έβλεπες την ομαδάρα  του Βενγκέρ, την πιο  «ομάδα του προπονητή» απ’ όλες στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύεσαι να επιστρέψεις στην ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Εν τούτοις, αυτό είναι το προνόμιο του οπαδού έναντι του φιλάθλου. Υπό κανονικές συνθήκες, ένας ποδοσφαιρόφιλος στην Ελλάδα δεν έχει παρά ελάχιστους λόγους μέσα στη χρονιά για να παρακολουθήσει αγώνες της Σούπερ Λιγκ. Από την άλλη, όλοι εμείς, οι «τρελαμένοι», οι «άρρωστοι», όπως θες πες μας φίλε αναγνώστη, δεν πτοούμεθα. Αρκεί να βλέπουμε τη φανέλα-σύμβολο και είμαστε καλά. Βέβαια, υποπτεύομαι ότι οι βάζελοι που πριν από λίγα λεπτά έφευγαν με σκυμμένα τα κεφάλια από το Ο.Α.Κ.Α. δε θα βρουν παρηγοριά στα λόγια μου, όμως αυτή είναι πραγματικότητα.

Ας αφήσουμε όμως τα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, καθώς στην Α.Ε.Κ. μετά το 2004 η Ευρώπη θεωρείται περιττή πολυτέλεια. Δυστυχώς, εδώ και αρκετά χρόνια κάθε άνοιξη μας βρίσκει θεατές στους ευρωπαϊκούς αγώνες των άλλων και γι’ αυτό οι μέτοχοι της τελευταίας εξαετίας θα πρέπει κάποια στιγμή να ζητήσουν συγγνώμη, η οποία αν μη τι άλλο είναι και δωρεάν, μιας και οι περισσότεροι (πρώην) μέτοχοι αδυνατούν να κάνουν για την ομάδα που αγαπάνε κ.ο.κ. οτιδήποτε κοστίζει έστω και ένα ευρώ. Αυτό όμως είναι μεγάλο κεφάλαιο, οπότε η κουβέντα περί την ευρωπαϊκή έλλειψη είναι σκόπιμο να γίνει κάποια άλλη στιγμή.

Αν και  καλό θα ήταν να έχει ξεχαστεί ήδη, την  προηγούμενη εβδομάδα (δεν) παίξαμε  στη Λάρισα. Ό,τι και αν ειπωθεί γι’ αυτό τον αγώνα θα είναι λίγο. Η απόδοση ήταν χειρότερη ακόμα και από εκείνες τις τραγικές του πρώτου γύρου. Το πιο σημαντικό θέμα όμως είναι ότι πολλές φορές μέσα στη φετινή χρονιά, όλοι απ’ όσους εξαρτάται η αγωνιστική εικόνα της ομάδας έχουν κάνει ό,τι χειρότερο μπορούσαν.

Ο μεν  Μπάγεβιτς, ο οποίος προφανώς ούτε ξοφλημένος ούτε ξεπερασμένος είναι -εκτός και αν ο εξαιρετικός προπέρσινος Άρης δεν ήταν δικό του δημιούργημα- ορισμένες φορές μοιάζει ανήμπορος να διαχειριστεί τον αγώνα. Όταν επιμένει στην τοποθέτηση του Μπλάνκο ως δεξιού …κάτι ή όταν προσπαθεί να κρατήσει το κέντρο με το Μαντούκα, τότε προφανώς κάτι δεν πάει καλά. Όπως επίσης αποκλειστική ευθύνη του Μπάγεβιτς είναι η πλήρης ανυπαρξία αυτοματισμών στην ομάδα. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού στην καλύτερη θυμίζει Αυγουστιάτικα φιλικά.

Το μερίδιο  ευθύνης του Μπάγεβιτς όμως κάπου  σταματά. Εκεί λοιπόν ξεκινά το αντίστοιχο των ποδοσφαιριστών. Δεν είναι  δυνατόν λοιπόν οι κιτρινόμαυροι  να υστερούν σχεδόν σ’ όλες τις προσωπικές μονομαχίες έναντι των αντιπάλων τους. Και αυτή η παρατήρηση δεν αφορά μόνο στο κέντρο, που ούτως ή άλλως είναι σα να μην υπάρχει, αλλά σ’ όλες τις γραμμές. Αν εξαιρεθούν οι εξάρσεις του Σκόκο, άντε και κάποιες των Τζιμπούρ και Λεονάρντο, κάθε προσωπική μάχη, είτε επιθετική είτε αμυντική είναι χαμένη. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο δε φταίει κανείς παρά μόνο οι παίχτες, οι ίδιοι που φέτος έχουν κάνει τόσα καταγεγραμμένα λάθη που και κανέναν να μην κάνουν του χρόνου πάλι πολλά θα είναι στη διετία.


Επιπλέον, ακόμα και αν υποθέσουμε πως κάποιοι (βλ. Σκόκο-Τζιμπούρ) δυσανασχετούν με τον προπονητή και τις επιλογές του, η συμπεριφορά τους τούς εκθέτει. Αντί να κάνουν τα πάντα για να «βγάλουν στη σέντρα» τον προπονητή που θεωρούν ότι δεν τους βοηθά στο παιχνίδι, εκείνοι στη Λάρισα πήραν από δυο τετραγωνικά αγωνιστικού χώρου και έβλεπαν -από μακριά- τον αγώνα. Αν τους έδινες ποπ-κορν ήταν έτοιμοι για το σινεμά. Το περίεργο είναι ότι ο Σκόκο θέλει να πάει σε καλύτερο πρωτάθλημα, κάτι που τεχνικά σίγουρα το μπορεί. Που όμως, στην Ισπανία ή στην Ιταλία, θα καταφέρει κάτι παίζοντας δέκα λεπτά σε κάθε αγώνα; Απ’ την άλλη ο Τζιμπούρ, πέρα απ’ το ναρκισσισμό που βγάζει στις συνεντεύξεις του, οι οποίες πλέον είναι τόσες που είναι αδύνατον να τις παρακολουθήσεις, θα πρέπει να δείξει το «εγώ» του και στο γήπεδο. Ταλαιπωρώντας τη μπάλα δε βγαίνει τίποτα. Αν κάποιος θέλει μια μπάλα μόνος του, καλό είναι να βρει καμιά αλάνα.

Προφανώς  θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για  το Μαντούκα που ιδρώνει πριν καν  μπει στον αγωνιστικό χώρο, για το Γιάχιτς που αν δεν πάρει κίτρινη κάρτα δεν μπορεί να ευχαριστηθεί τον αγώνα, για το Μπλάνκο που αν και φιλότιμος μοιάζει με ποδοσφαιριστή χαμηλότερης κατηγορία απ’ τη στιγμή που δεν μπορεί να κάνει το μόνο που ξέρει κ.ο.κ., αλλά ας σταματήσουμε εδώ.

Εν τέλει  πολλά θα φανούν, όσο τραγικό και αν ακούγεται αυτό, στο παιχνίδι με την Καβάλα. Εκεί αν αφενός ο Μπάγεβιτς δεν αφήσει κατά μέρους τα απωθημένα, τα άγχη και τις εμμονές που έχουν να κάνουν με την τρίτη επιστροφή του σε μια ομάδα που πράγματι αγαπά, όντως πρόδωσε και σήμερα είναι διοικητικά ανύπαρκτη, αφετέρου οι παίκτες δε θυμηθούν ότι είναι Α.Ε.Κ. και όχι Πανιώνιος, τότε θα πρέπει να περιμένουμε τη στιγμή που ο Μάκης Ψωμιάδης, ο πρόεδρος που παρεμπιπτόντως έκανε τις καλύτερες μεταγραφές παικτών στην Α.Ε.Κ. της περιόδου 2000-2010, θα ρουφά ηδονικά ένα από τα υπερμεγέθη πούρα του (προφανώς έχει ξεπεράσει τα προβλήματα με τη φυματίωση που τον ταλαιπωρούσαν όταν είχε κάτι δικαστικές διαμάχες παλαιότερα) και μέσα στους καπνούς του θα πνίγει τον καημό των ΑΕΚτσήδων.


Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αντιστραφεί ο κανόνας των τελευταίων δύο χρόνων. Ας ελπίσουμε ότι το απελπιστικό «σήμερα» που  έως τώρα προοιώνίζε το τραγικό «αύριο», θα δώσει τη θέση του στο ελπιδοφόρο «αύριο» που θα αποτελεί τη βάση για νέες στιγμές κιτρινόμαυρου μεγαλείου, στιγμές που κακά τα ψέματα, αν εξαιρεθούν κάποιες εκλάμψεις, έχουμε καιρό να νιώσουμε.

Για την  υπογραφή,

«Με χιόνια και βροχές …Α.Ε.Κ. σε δύσκολες στιγμές»

Άσχετα  υστερόγραφα μ’ αφορμή τον αγώνα που  τέλειωσε μόλις πριν από λίγο:

Υ.Γ. Άσχετο, αλλά είναι δυνατόν μια ομάδα να δίνει 4.000.000 ευρώ για το Λέτο;

Υ.Γ.1 Άσχετο, αλλά πόσο γραφικός μπορεί να είναι  ο Καραγκούνης ακόμα και σε αυτή την ηλικία; Δύσκολα γεράματα φαίνεται ότι θα έχει.

Υ.Γ.2 Άσχετο, αλλά ο Γκαλίνοβιτς είναι τερματοφύλακας;

Υ.Γ.3 Άσχετο, αλλά χωρίς ν’ αμφισβητείται ότι ο φετινός  Π.Α.Ο. είναι πιο σοβαρός από τους εγχώριους αντιπάλους του, υπάρχει κάποιος που μπορεί να εξηγήσει τον τρόπο ανάπτυξης του φετινού Παναθηναϊκού; Εκτός και αν οι γιόμες ή τα γυρίσματα του Σισέ στη σέντρα για να κάνει κατεβασιές συνιστούν δουλεμένο τρόπο ανάπτυξης.

Υ.Γ.4 Άσχετο, πόσες κάθετες κατάφερε και έβγαλε η Σταντάρ;

Υ.Γ.5 Όσο  και αν έχουν αλλάξει τα κόζα -και  όχι κόζια, αν τον Π.Α.Ο. τον «πάρει από κάτω» το σημερινό και αν ο  Π.Α.Ο.Κ. κερδίσει στο Βικελίδης, τότε … Καλύτερα να μη συνεχίσω. Φαίνεται παράδοξο όταν το σκέφτεσαι, πόσο μάλλον όταν το γράφεις.

Advertisements

One thought on “Όταν δεν κάνεις για τα μεγάλα, ασχολείσαι με τα μικρά

  1. εγω ξερω παντως οτι ο τυπαρας ήταν ο μοναδικος που καταλαβε σε χθες σε ποια ομαδα παιζει και οτι ο αγωνας ηταν για τους 16 ευρωπαϊκής διοργανωσης…
    κατω τα χερια απο τον σουπερ μαριο (πρεπει να ειμαι ο μοναδικος ελλην που το λεει, ισως χρειαζεται ποστ)…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: