Οι Ντελγαδοσκόκοι

Ίδιο παλιομοδίτικο κούρεμα, ίδιο επαρχιώτικο ύφος, ίδιο στιλάκι μέσα στο γήπεδο. Με μεγάλη απογοήτευση επιβεβαίωσα απ’ τη wikipedia ότι ο Νάτσο Σκόκο και ο Θέσαρ Ντελγάδο της Λυών δεν είναι αδέρφια. Ούτε ξαδέρφια. Δεν κατάγονται καν απ’ την ίδια πόλη, δεν πήγαν μαζί σχολείο, δεν υπήρξαν ποτέ συμπαίκτες. Όπως φαίνεται, ο ένας δεν έχει επηρεαστεί απ’ τον άλλο. Απλώς ο θεός έφτιαξε δυο φορές το ίδιο καλούπι. Βάζουν το κεφάλι κάτω και πηγαίνουν. Το μαλλί τους ανεμίζει αδιάφορα από δω κι από κει στη φορά του ανέμου και σκαρώνουν καρτουνίστικες ντρίπλες σε όποιον βρεθεί μπροστά τους. Αμφότεροι εξαφανίζονται ανά πάσα στιγμή απ’ το γήπεδο και εμφανίζονται ξανά αιφνιδιαστικά για να κάνουν το κομμάτι τους. Αφηρημάδα ή βαρεμάρα. Κακή φυσική κατάσταση ή έλλειψη συγκεκριμένου ρόλου. Ίσως όλα. Έβλεπα τον Ντελγάδο στο παιχνίδι της Μαδρίτης με τη Ρεάλ και τον παρακολουθούσα να τρέχει πάνω κάτω ανά διαστήματα, να κουβαλάει τον Ράμος σ’ όλη γραμμή, να προκαλεί τον κακομοίρη τον Λασανά και να του παίρνει παιδικά φάουλ. Μετά σιωπή. Η περίπτωση των Ντελγαδοσκόκων είναι μάλλον κλασική. Τρομερά ταλέντα καθισμένα στην ξεχωριστή τους σχέση με τη μπάλα που δεν γουστάρουν και πάρα πολύ τον προπονητή με το κοστούμι να τους λέει τι θα κάνουν. Αν δεν βγει μια φάση την παρατάνε, θα βγει η επόμενη, λένε. Μ΄αυτούς τους παίκτες δεν βρίσκεις λογική. Δεν τους πιάνεις στο φιλότιμο. Ούτε μετράνε οι απειλές. Αν θέλουν να παίξουν θα παίξουν. Αν θέλουν να βγάλουν απλώς το μεροκάματο, θα κάνουν ότι δεν τρέχει τίποτα. Όμως, την απρόβλεπτη συμπεριφορά τους και τις απρόβλεπτες συνέπειες του εγωισμού τους, την χρειάζονται οι ομάδες. Στη Λυών, με τον Μακούν και τον Τουλαλάν πίσω του, ο Ντελγάδο δικαιούται να είναι αυτό που είναι και η ομάδα του συνήθως παίρνει απ’ αυτόν παρά χάνει. Στην ΑΕΚ, ο Σκόκο δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Όχι επειδή είναι χειρότερος απ’ τον Ντελγάδο. Επειδή η Λυών είναι καλύτερη απ’ την ΑΕΚ. Δεν φταίει ο Σκόκο που δεν τραβάει πάντα. Φταίει η ΑΕΚ που συχνά στήνει παιχνίδια πάνω του και περιμένει να της βγουν. Αλλά το να στήνεις το παιχνίδι σου στον Σκόκο δεν είναι ποδόσφαιρο αλλά ρουλέτα. Και αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχουμε δει πολλούς καλύτερους απ’ αυτόν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Χαηλάητ πάντως και των δυο, κόντρα στο λατινοαμερικάνικο κι αλέγρο μπαλαδόρικο ταμπεραμέντο τους, είναι αυτό το αόριστα μελαγχολικό τους βλέμμα που δεν αλλάζει ποτέ. Οϋτε στις χαρές ούτε στις λύπες.

somebody called me Sebastian Deisler

(για την αντιγραφή, Μασέγκο Ιλούνγκα – αδερφός εξ αίματος του νέου μπλογκικού αίματος)

Advertisements

One thought on “Οι Ντελγαδοσκόκοι

  1. «Το μαλλί τους ανεμίζει αδιάφορα από δω κι από κει στη φορά του ανέμου και σκαρώνουν καρτουνίστικες ντρίπλες σε όποιον βρεθεί μπροστά τους.»

    είναι άλλοι τέσσεροιπέντε τέτοιοι. ρέπλικες του μανώλη του σκούφαλη. προσεχώς στο mathebalitsa. τίποτα παραπάνω δε λέω.

    μίρσα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: