supporting cast

Τον βλέπεις. Μαλλί με quality για σποτάκι vidal sassoon, τόσο προσεκτικά φορμαρισμένο που 100% θα «δείχνει» καλά και στις δηλώσεις της μεικτής ζώνης. Γοητευτικός, ανέμελα μαυρισμένος σαν να γύρισε μόλις από weekend στη Μαρμπέγια, με ένα παλιομοδίτικο απίλ λιμοκοντόρου τροβαδούρου, βετεράνου του φεστιβάλ Σαν Ρέμο. Παικτικά, είναι ο καλύτερος «ελεγκτής ρυθμού» των τελευταίων 20 χρόνων. Θα πάρει την μπάλα από τα σέντερ μπακ, θα απλώσει αριστερά – δεξιά το παιχνίδι, θα «το αλλάξει» με διαγώνιες σαραντάρες, αραιά και που θα βγάλει μια στεκιά-τρύπα, σαν κι αυτή που σημάδεψε προχθές τον Πάτο (…παραλίγο…), τα στημένα του προηγούνται της φήμης του. Οικονομικός – σχεδόν πάντα τα πόδια του θα βρουν συμπαίκτη, σπάνια αντίπαλο. Τρέχει ολοένα και πιο λίγο, άρα δεν είναι αμυντικό χαφ – ποτέ δεν ξεσπάει σε ατομικά σόλο (για να πάρει την ομάδα στις πλάτες του), άρα δεν τον λες «δεκάρι» (ούτε ηγέτη). Όμως έχει μια μεγαλοφυή απλότητα στο παιχνίδι του που τον κάνει απαραίτητο. Είναι ο Αντρέα Πίρλο στα 31 του…


 
Τον βλέπεις. Αντιπαθητικός κοκκινοτρίχης, τύπος που παρότι η λέξη class ανήκει στη μητρική του γλώσσα, εκείνος είναι καταδικασμένος να μην την γνωρίσει ποτέ. Αν δεν έπαιζε μπάλα θα αγόραζε κάθε πρωί τη Sun, θα δούλευε μέχρι τις πέντε σε μεταφορική, χαζεύοντας στο διάλειμμα βρετανικά βυζιά σε lad magazines και μετά θα έπινε Fosters σε μια pub με όνομα Black Lion. Παικτικά, είναι ίσως ο πιο πολύτιμος χαφ των τελευταίων 20 χρόνων. Η οξυδέρκεια του στο σκοράρισμα τον κάνει να βρίσκεται πάντα στη σωστή θέση για να πάρει το rebound που δεν εκμεταλλεύεται ο σεντερ φορ ή ενίοτε να βγαίνει κρυφά στη θέση του. Τα πόδια του είναι φαρμακερά από τα 25 μέτρα και κάτω και οι τάπες του πάντα έτοιμες να περιποιηθούν βρετανοπρεπώς κάποιον ντελικάτο λατινοαμερικάνο. Η αφοσίωση και η ομαδικότητα, απλά οι δύο λόγοι (μαζί με την έλλειψη class) που τον έχουν κάνει να παίζει από το 1994 μόνο στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δεν έχει το skill του Γκιγκς, δεν τολμά ούτε στον ύπνο του να φανταστεί τη ζωή του Μπέκαμ, αλλά είναι overachiever. Κι αυτό είναι η μαγκιά των αρσενικών. Είναι ο Πολ Σκόουλς στα 36 του…

Αν υπήρχαν όσκαρ στο ποδόσφαιρο δε θα κέρδιζαν ποτέ το αγαλματάκι του πρώτου ρόλου. Αλλά, εκείνο του β’ ανδρικού θα μπορούσαν να το έχουν μόνιμα στο σαλόνι τους. Αυτό το ζεύγος μου έμεινε από το ματς του Σαν Σίρο. Μάζί με τη μαλακία του μυρωδιά Λεονάρντο: όταν παίζεις νοκ άουτ ματς, απλά δεν κρατάς έξω Ζέεντορφ και Ιντζάγκι. Αυτοί ξέρουν, αυτούς εμπιστεύεσαι…

μαρκο βιλα

ΥΓ. τηρουμένων των αναλογιών, επαναλαμβάνω ΤΗΡΟΥΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΛΟΓΙΩΝ ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης είναι ότι κοντινότερο α λα γκρεκ σε Γουέιν Ρούνι. «Κεφτέδες» και οι δύο, μπουκαδόροι, πολύ δυνατοί για τα κυβικά τους, όχι σπουδαίοι τεχνίτες (ξαναπαναλαμβάνω δεν κάνω απευθείας σύγκριση). Βλέποντας το προχθεσινό γλέντι του Ρούνι με καλεσμένο τον Νέστα, σκεφτόμουν (εδώ πουλάω μούρη) μέσα στο ‘Old Coffee House’  του Σόχο: ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΣΕΡ ΑΛΕΞ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΤΙ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΕΞΙ ΧΑΦ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΙ ΕΜΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ Ο «ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ’ νικος ΚΑΙ Ο ΚΟΟΥΤΣ ΤΗΣ ΑΛ ΑΧΛΙ τεν κατε;

Advertisements

9 thoughts on “supporting cast

  1. Τσαντίζομαι να συμφωνώ με το Μάρκο, η αλήθεια είναι,
    αλλά κάτι καλύτερο δε μπορώ να σκεφτώ. Τοtally agree
    σε όλα.
    Το επόμενο versus θα είναι Xavi vs Guti.

    Δέσμευση.

    Μίρσα

  2. Tώρα διάβασα το ΥΓ.

    Τι πίνεις και δε μας δίνεις;

    Μόνο ως αστείο μπορώ να το εκλάβω.
    Μοιάζουν λίγο. Στα κιλά. Και στην αραίωση.

    Μίρσα.

  3. Σε αρμονία με το υπέροχο άρθρο του Μάρκο, θέλω να πω ένα μόνο πράγμα:

    Τιμή και δόξα στον Giuseppe Favalli, το καμάρι του Cremonese, που στα 38 είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμος να οργώσει όλη την αριστερή πλευρά οταν οι διάφοροι Αntonini του κόσμου αυτού απλά δεν μπορούν.

    Στάν

  4. …και οι διαφοροι υπερεκτιμημενοι σπυροπουλοι, για να μην ξεχνιομαστε…
    @ μιρσα: ΤΗΡΟΥΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΛΟΓΙΩΝ ειπαμε … σε αυχαριστω που σημειωσες την αραιωση…

  5. τον πιρλο τον εκτιμω… για ολα αυτα που λεει ο μαρκο
    τον σκοουλς τον σιχαινομαι για όλα αυτα που λεει ο μαρκο και για άλλα πολλα
    αντιποδοσφαιρστης, μπετον αρμε, αλλά ο κερατας τα βάζει με τόση ανεση…

    ζσουτι

  6. Ο Πίρλο είναι ίνδαλμα. Όταν μεγαλώσω θέλω να του μοιάσω. Σε όλα, εκτός απο τη χωρίστρα-ψειρομανοπάτι.

    Αν ο Σκόουλς είναι 36, αυτό σημαίνει οτι ήταν 20ρης στα mid 90s. Ό,τι καλύτερο. Θα ψάξω στο αρχείο να βρω καμιά φωτό του απ’ το νησί (όχι το δικό του) σε καταστάσεις και στάσεις που θέλει να ξεχάσει.

  7. Oi goneis mou panta me legane apaidefto.
    Otan omos exeis to pronomoio na diavazeis Marko Vila ti na tin kaneis tin logotexneia.
    Meta ton agwna me tin Roma, tha paw sto Black Lion na piw ena pint gia parti sou.

    @Stan the Man
    An sinexiseis na mas les gia ta kamaria tou Cremonese na se steiloume sto B. Aires na sizitas me ton K.Antwniou gia ton Vucinic!

  8. Γι’ αυτό σ’ αγαπώ ρε Βίλα!

    Μασέγκο

    (ακολουθεί κείμενο δημοσιευμένο σε ένδοξο έντυπο βραχύβιας κυκλοφορίας / 19 συλλεκτικά τεύχη)

    Αντρέα Πίρλο

    Ελαφρώς αλλήθωρος, με δεδομένη αύρα σελέμπριτι και γήινη γοητεία, φροντίζει να χαλάει την συνήθη ιταλική μανέστρα. Ο Αντρέα Πίρλο είναι ένας ήμερος λύκος της στέπας πίσω από τα κραυγαλέα “δεκάρια”: πάσες-βούτυρο στο ψωμί, ψύχραιμο tempo στο μοίρασμα του παιχνιδιού και βελούδινο σουτ συνθέτουν τη μαγιά ενός από τα πιο “αταξινόμητα” χαφ του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ο γιος του σιδηρουργού από τη Μπρέσια σμίλεψε το ταλέντο του στην τοπική ομάδα, ανδρώθηκε ως επιτελικός μέσος και το καλοκαίρι του 1998 αποκτήθηκε από την Ιντερ. Η δυσκολία προσαρμογής του στο πολυεθνικό σμάρι των “νερατζούρι” δεν βοήθησε. Δόθηκε γρήγορα δανεικός σε Ρετζίνα και Μπρέσια και αποχώρησε τελικά το 2001 προς την “μισητή” Μίλαν με την εκδικητική στάμπα του ξεθωριασμένου ταλέντου. Ο “il fantastito” βρήκε την αρμονία του στην “συντροφιά του δαχτυλιδιού” των Γκατούζο και Ζέεντορφ, έγινε απαραίτητος στην πλάτη του Κακά, μάζεψε όλα τα μεγάλα τρόπαια και επιλέγεται σταθερά από συμπαίκτες και ειδικούς του calcio ως ο τέλειος σύγχρονος χαφ. Σημαντική λεπτομέρεια: στην Ιταλία οι φίλαθλοι ψηφίζουν κολληματικά τον Φραντσέσκο Τότι ως αγαπημένο τους παίκτη της squadra azzura και στη Μίλαν ο Κακά και ο Μαλντίνι “μάχονται” για τον τίτλο του πλέον τραγουδισμένου ποδοσφαιριστή της κερκίδας. Καμία έκπληξη. Οι ιταλοί πάντα θέλουν overdose από μπρίο και επίδειξη για να αποθεώσουν τους ηγέτες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: