…του αγιου βαλεντινου στο σελχαρστ παρκ…

Κατεβαίνοντας με το τρένο προς το Norwood Junction, κοντινότερο σταθμό στην έδρα της Κρίσταλ Πάλας είχα στο iPod το Grey Album του Danger Mouse. Άλλα, βουτώντας όλο και πιο πολύ στη γκρίζα low life του Νότιου Λονδίνου, η φάση έξω ήταν Burial. Στο βαγόνι ησυχία. Προσπαθούμε να καταλάβουμε πoιος υποστηρίζει ποιον, αφού κάτι τύποι με φανέλες της Άστον Βίλα που μας μπερδεύουν. Κατεβαίνουμε όλοι μαζί, περπατάμε δίπλα δίπλα, γηπεδούχοι και φιλοξενούμενοι, ψάχνουμε τα εκδοτήρια για να εκπληρώσουμε τις on-line κρατήσεις μας. Δεν το λέω με ξενομανή λιγούρα «ποδοσφαιρικού πολιτισμού» κοίτα τι ωραία που είναι να «πηγαίνουμε όλοι μαζί στο γήπεδο – οικογένειες, παιδιά, παρθένες, πούστηδες και παλικάρια». Απλά το σημειώνω. Και ομολογώ ότι με ξένισε, ειδικά όταν έχω φάει στη μάπα άλλη μια χρονιά στη μάπα το μαλακισμένο σίριαλ του τελικού κυπέλλου στο μπάσκετ (που τελικά κοστίζει μισό μπουκάλι στον Μαζωνάκη).
Το γήπεδο στην Αγγλία, ειδικά στο επίπεδο της νοκ άουτ αναμέτρησης για το FA Cup, μεταξύ Κρίσταλ Πάλας – Άστον Βίλα είναι ένα φεστιβάλ working class culture. Ούτε hipsters, ούτε μοδάτοι, ούτε «φίλαθλοι». Λίγο Irvine Welsh ή John King να έχεις διαβάσει, έστω ένα βιβλίο από τη σειρά «Παραμόρφωση» του ΟΞΥ να έχεις αγοράσει, το καταλαβαίνεις.
Κοντο(κακο)κουρεμένοι τύποι σέρνουν τις κυρές, τον πιτσιρίκο ή the rest of the lads για να νιώσουν 3 ώρες one of the boys. Είναι «λαιμοί» (δηλαδή δεν ξεχωρίζεις ράχη από σβέρκο), πίνουν 6-7 πίντες για ζέσταμα και δείχνουν ότι αυτό κάνουν κάθε Κυριακή από θυμούνται τον εαυτό τους. Στις μασχάλες έχουν tabloids (που μετά τον Τέρι σταυρώνουν και το πουλί του Ρίο Φέρντιναντ), στα χέρια φτηνή lager, στο στόμα διπλό bacon cheeseburger που μπροστά του το ελληνικό γηπεδικό «βρώμικο» μοιάζει με κέτερινγκ της «Σπονδής». Αλλά καταλαβαίνεις ότι γι’αυτούς μπορεί να είναι και το γεγονός της εβδομάδας, η απόδραση από την ίδια pub κάθε μέρα και τα ριάλιτι.
Για μας πάλι όχι. Διαβάζουμε τις επιγραφές στα τούβλα των γραφείων με όσους έχουν κάνει δωρεές στους «αετούς», κάτι σαν άτυπο hall of fame, μπαίνουμε στις παλιακές εξέδρες με τα καθίσματα που μοιάζουν να έχουν παρθεί με leasing από επαρχιακό ελληνικό θέατρο των ’60s, προσπαθούμε να αντέξουμε το ξυραφένιο κρύο και να μάθουμε τα συνθήματα (που δεν έχουν ούτε ένα μπινελίκι, 90 λεπτά σε ματς με διακυμάνσεις κι ένταση ρυθμικά ακούστηκε μόνο για 45» ένα ‘wanker’). Άλλη σοκαριστική διαφορά είναι ο απόλυτος σεβασμός στον κανόνα. ‘No alcohol beyond this point’ η ταμπέλα – ‘no alcohol beyond this point’ και η πραγματικότητα. Αλλιώς, οι έφιπποι μπόμπηδες απ’ έξω μπορεί να αναλάβουν δράση.
Η Κρίσταλ Πάλας του Νιλ Ουόρλοκ παλεύει να κρατηθεί στην πρεμιερσιπ. Και η Άστον Βίλα του Μάρτιν Ο’ Νιλ ειναι η ευχάριστη έκπληξη της φετινής πρεμιερλιγκ, αλλά εμφανώς υποτιμά το ματς. Αμφότερες στηρίζονται σε βρετανούς. Η ΚΠ από ανάγκη, οι «χωριάτες» από επιλογή. Επομένως, αυτό που προκύπτει είναι 90 λεπτά που αναπολείς τη σουπερλίγκα ως παράδεισο σέξι φούτμπολ. Γιατι ΟΚ η Βρετανία είναι ‘the land of football’, αλλά ο μέσος βρετανός ποδοσφαιριστής θα είχε αφίσα τον Μανόλη Σκούφαλη στο σαλόνι (και όχι μόνο στο δωμάτιό του). Είμαστε με τους «γηπεδούχοι», κάνουμε γκολ στο 25′, φοβόμαστε τον Εμίλ Χέσκει (που δεν είναι άνθρωπος, αλλά δαμάλι) μας ισοφαρίζουν στο 38′. Ανταλλάσσουμε μερικές χειρονομίες (που δεν καταλαβαίνω τι σημαίνουν, γιατί δεν κάνουν ένα απλό κωλοδάχτυλο;) με τους αντιπάλους οπαδούς από το Μπέρμιγχαμ. Στο δεύτερο τους έχουμε, ένας από τους «καλούς» μας με φάουλ από τα 40 μέτρα κάνει 2-1, αλλά δεν μπορούμε να παιξουμε καιροσκοπικά μετά και μας ισοφαρίζουν στο ’87. Όλοι χειροκροτάμε και ξυλιασμενοι από το κρύο δίνουμε ραντεβού για τη ρεβάνς. Για να δούμε ποιος θα έχει δικαίωμα στο όνειρο…
‘Que sera sera/Whatever will be, will be/
we’re going to Wembley/que sera sera’
Φεύγοντας έχω εκπληρώσει την παιδική μου επιθυμία για βρετανικό γήπεδο από τότε που άκουγα στους «Αθλητικούς Παλμούς» τη φωνή του Γιάννη Αργυρίου να μεταδίδει ‘ohhh what a goal’ κα προσπαθώ να κάνω το μεγάλο κόλπο…
Ξεκινάω ‘Va-si-lis Lakis/ There’s Only One Vasilis Lakis’ αλλά κανείς δεν ανταποκρίνεται.
Κακό δικό τους Βασιλάκη…

ΜΑΡΚΟ ΒΙΛΑ
ΥΓ. όλα αυτά και με φωτογραφικό υλικό από Παντελής Μ. λίαν συντόμως…

Advertisements

6 thoughts on “…του αγιου βαλεντινου στο σελχαρστ παρκ…

  1. …επισης σε αυτην την βρετανικη ανταποκριση ξεχασα να πω οτι στον Μ27 μετρανε ακομα the size of a giant pompey cock…αλλα περιμενα τον stan να το κανει…

  2. Aυτά τα ξύλινα καθίσματα στο Γκούντισον Παρκ ήταν τόσο βίντατζ που ήθελες να κλάψεις (δεν ήταν δύσκολο όταν τρως και 4 γκολ από τους ημίγλυκους ζαχαρωτούς). Και ναι, είναι παράξενοι. Χειραψίες και φιλοφρονήσεις «great support, guys» στο γήπεδο και μετά βλέμματα στο όριο της μπούφλας στην οπαδική παμπ. Ωραία ανταπόκριση, Βίλα μπόι.

    Μασέγκος εν ειρήνη
    (εμείς δίνουμε φιλικά εν όψει πλέι οφ, no άγχος at all)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: